Dag 49
Zaterdag 27 juli 2002
Abri Col du Haag – Thann
We slapen prima in het houten hutje. De deur van dubbele plastic folie werkt goed. We horen het buiten waaien als we opstaan. De abri ligt echter zo goed beschut door de omringende bomen dat het plastic niet eens op en neer waait. De zon schijnt. Om 7.20 uur verlaten we onze mooie overnachtingsplaats. We tanken al vrij snel water van een slang die op een koeienbak uitkomt en lopen naar de refuge. Hier beginnen we aan de klim naar 1424 meter van de Grand Ballon. We zien van verre dat er een grote koepel op de berg staat. We denken aan een skilift, maar het blijkt een radarinstallatie te zijn. We klimmen in de schaduw van de berg. De zon is vandaag behoorlijk sterk. Op de top van de Grand Ballon zien we in de verte de toppen van de ontzagwekkende Alpen te liggen. We raken bij de afdaling de markering kwijt, maar kunnen op het routekaartje, mede door de skiliften, de route goed terug vinden. Langs een paar boerderijen, via het bos, dalen we af naar Col Amic 825 meter. Om via leuke paadjes, door bos en over weilanden, weer te stijgen. Eerst naar 928 meter. We zien de top echter niet. Er zijn vele bomen met markering omgewaaid (storm 1999). Zo raken we de route weer kwijt en komen via een duister, smal en krap pad toch weer op de route richting col du Silberloch. Het pad er naar toe is op een boshelling van de col maar staat vol met frambozen die op het moment rijp zijn. We maken dus regelmatig een stop om een handvol met frambozen te plukken en ze al lopend op te eten. Wel lekker en fris. Ook hier beschermen de bomen ons weer tegen de felle en warme zon. Zo duurt het wel drie kwartier voordat we bij col du Silberloch zijn. Hier is een begraafplaats voor overleden soldaten van de oorlog van 1914-1918. Er is ook een asfalt weg, waar veel motorrijders gebruik van maken. Na een koffiepauze en een ijsje bij het aanwezige café stijgen we verder naar refuge du Mokenrain (1094 meter). Om vervolgens af te dalen naar Thann (343 meter). Hier informeren we bij de VVV naar kampeermogelijkheden. Er is geen camping.  We kunnen op het lokale voetbalstadion gratis onze tent opzetten. We willen een rustdag in lassen, dus informeren we ook naar campings die met de trein goed te bereiken zijn. In het aangrenzende stadje Cernay vinden we een gezinscamping, 500 meter van het treinstation. De streek is bekend door het verblijf van vele ooievaars. Er zijn nesten en verblijven voor deze vogels gemaakt, waardoor ze deze streek aandoen. Zondag 28 juli hebben we dus een rustdag. We bezoeken Thann en lunchen er.

Dag 50
Maandag 29 juli 2002
Thann – Ferme du Ballon d’Alsace
We kopen onderweg van de camping naar het station wat stokbroden. Met de trein zijn we om half acht weer in Thann. Als we net op de route zijn gaan we ontbijten. Het zonnetje schijnt zacht. Het is een mooie ochtend. Thann ontwaakt. Het verkeer komt op gang. We laten Thann (343 meter) achter ons en klimmen via een bospad naar 474 meter. Het gaat gestaag omhoog. Bij het bestuderen van de route hebben we gezien dat dit voorlopig weer een laatste grote klim is van de Gr 5. Col du Hundsruecken (748m.). We missen de goede route en wandelen per abuis de variant. Hierdoor klimmen we naar 1182 meter. Als we op de eigenlijke route terug komen nemen we een koffiepauze (11.20u). Dan passeren ons een viertal wandelende Nederlanders. Even later, bij Col du Rossberg (1100m.) lopen we hen weer voorbij. We raken aan de praat. Ze hebben een dagrugzak bij zich. Ze vertellen dat ze de Gr 5 van Hoek van Holland tot Metz gewandeld hebben met dagtrips. Ze lopen nu een dagrondje. Even voorbij Col du Rossberg lopen ze weer terug naar hun auto. Even later nemen we bij een ferme auberge Belacher (979 m.) alweer onze middagpauze (12.00u). We willen komende nacht weer in een abri overnachten. Bij de boerderij is onze laatste kans om water bij te tanken. Althans zo denken we en zien we in ons boekje. We nemen vijf en een halve liter water mee. Dit maakt de rugzak wel erg zwaar, maar goed. We willen graag in de abri overnachten, dus dan zullen we er iets voor over moeten hebben. Het is warm. Soms lopen we in de zon. Vaak is er schaduw van de begroeiing. We passeren een glooiend landschap en lopen zo tussen de 1000 en 1250 meter. Onderweg zien we nog een waterbron. We maken er gretig gebruik van om extra water te drinken. Na col des Charbonniers moeten we na ongeveer 30 minuten een pad naar de abri nemen. We missen op één of andere manier het pad en zien te laat dat we (veel) te ver zijn gelopen. Voor niets dus zoveel water meegenomen. Er komt meer bewolking opzetten. Stapelwolken. Wel een fraai gezicht maar er gaat ook dreiging vanuit. We zien nog wel een paar kampeerplekjes maar nu willen we door naar Ballon d’Alsace 1247m. Het klimmen gaat na een dergelijke zware dag toch wel moeilijker. Boven op de Ballon zou een refuge moeten zijn. We klimmen dus verder. Om zes uur zijn we uitgeput bij de Ballon. Maar er is geen refuge te vinden. We lopen naar Ferme du Ballon d’Alsace (1170m.). Onderweg van de top naar de boerderij (Ferme) begint het hard te waaien en te regen. We zijn daar net binnen, als het buiten stortregent. We vragen naar de refuge. Deze blijkt 40 minuten lopen verder te zijn. We nemen hier een kamer voor € 45,00. Doodmoe nemen we een bad en maken beneden ons eten. Niet veel later vallen we op ons bed in slaap.

Dag 51
Dinsdag 30 juli 2002
Ferme Ballon d’Alsace – Evette Salbert (397 m) 5.10 uur
Om 7.00 uur loopt de wekker al weer af. We zijn nog moe van de grote inspanning van gisteren. Als de spullen ingepakt zijn vertrekken we, om even verder op een picknickbankje te ontbijten. Het slechte weer is overgedreven, de zon schijnt volop. Onze benen zijn nog moe van gisteren en daardoor vinden we het klimmen vandaag niet leuk. Gelukkig dalen we veel af. Eerst via een bos naar La Genriane (1055 meter). Later via een open vlakte met voornamelijk gras naar ferme du Wissgrut (1080 meter). Hier verandert de markering van een rood balkje weer in een rood/wit balkje. We hebben dit niet goed in de gaten en lopen zo nog een gedeelte verkeerd. We komen toch weer vrij gemakkelijk op het GR-pad terug bij abri Col du Chantoiseau. We weten eigenlijk niet waar we willen stoppen. Het lopen blijft moeizaam gaan, maar het gaat wel steeds beter naarmate de dag vordert. Om 11.35 uur zijn we in Giromagny (470 meter). Hier doen we inkopen voor vanavond. We hebben al besloten om door te lopen naar de volgende camping, 2.20 uur lopen verderop in Evette Salbert. We zijn hersteld van gisteren en het lopen gaat weer goed. Op alweer een picknickbankje bij een sportveld gebruiken we onze lunch en lopen door een vlak gebied met vele plassen en meren.  Het is erg warm, 32 oC. Er blijkt een groot watersportmeer te zijn waar we veel mensen zien zwemmen, dat willen we zelf ook zo snel mogelijk met deze hitte. We zien nog geen camping. Na wat navraag blijkt er geen camping te zijn, maar een stukje verderop aan het meer is een Club Nautique, waar we kunnen overnachten op een grasveld aan het meer. Nadat we onze tent hebben opgezet lopen we terug naar het zwemgedeelte van het meer en nemen een duik in het verfrissende water. Het is er behoorlijk druk, toch kunnen wij er nog gemakkelijk bij. We hebben zelfs nog keus of we in of uit de zon willen liggen. Mensen lopen af en aan. Er zijn ook verschillende spelen te doen, zoals schaken, dammen, fietsen, badminton enz. Het is er wel gezellig, geen harde radio’s aan, geen jongeren die de zaak willen beheersen en weinig toeristen. We blijven tot na vijven en gaan dan weer terug naar onze tent. Er is nu ook een jongerengroep christelijke Duitsers gearriveerd. Later op de avond is het meer verlaten. De jongerengroep heeft dan nog een tafelgesprek over het geloof. We zitten nog een tijdje op een ponton bij het water en lopen nog wat over de oever van het meer.

Dag 52
Woensdag 31 juli 2002
Evette Salbert – Fesches le Châtel (330 meter)
Om 7.40 uur verlaten we de ‘camping’ en lopen naar Salbert. We komen hier geen winkel tegen, maar de volgende 3 of 4 dorpen hebben we waarschijnlijk wel een gelegenheid om te winkelen. We klimmen steil naar een fort op 625 meter om vervolgens naar Chalonvillers af te dalen. Hier is wel een klein winkeltje met brood, maar er zal vanmorgen nog wel een winkel komen.  Zo denken we. We lopen dus door naar Echenans. We hebben brood nodig. We hebben nog wel wat, maar het is eigenlijk te weinig voor de lunch. Op straat loopt een vrouw met brood in haar handen. Een goed teken, er zal een bakker in de buurt zijn, zo is dat meestal. We vragen waar de bakker is. Er blijkt geen bakker te zijn in het dorp. Dus maar weer door naar Brévillers (357 meter). Soms door bos, dan weer over het veld. Het weer is een stuk minder. Het is bewolkt, maar gelukkig regent het niet. In Echenans vragen we aan een vrouw waar de bakker is en ze wijst ons de weg. Daar aangekomen blijkt de bakker 2 maanden geleden voorgoed te zijn gesloten. We eten het restje oud geworden brood maar op. Ondertussen begint het even wat te regenen. In een oude wasplaats kunnen we droog zitten. Nu we de Vogezen achter ons hebben gelaten, is het redelijk vlak. We lopen naar Châenois les Forges (340 meter). Gelukkig, hier kunnen we wel winkelen. Nu op zoek naar een tentplaatsje. Er zijn geen campings, hotels of gîtes in de buurt. Navraag bij het gemeentehuis levert ook geen plaatsje op. Bij Nommay 25 minuten verder, begint een waterrijk gebied. Misschien is daar …. Nee, het is in dit gebied verboden om er ’s nachts te zijn. Het is ook heel open en er komen vele fietsers en wandelaars lang. Geen mogelijkheid om op een verborgen plekje te kamperen. Dan weer verder langs een kanaal. Het is dan al 18.00 uur. Hier vinden we een hutje van de hondenclub. Met een overdekt terras. We hopen dat er vanavond geen les is. We installeren onze spullen en wassen ons. Als we net met een pilsje (meegenomen van de supermarkt) de route voor morgen willen bekijken, komt er een auto aanrijden. De man stapt uit neemt daarbij meteen zijn gevaarlijk grommende herdershond mee en komt boos op ons af. Hij sommeert ons te vertrekken. We pakken de spullen in en gaan verder, de nog briesende man en hond achterlatend. We vragen, een kilometer verder, bij een sluiswachterhuis of op zijn gazon onze tent mogen zetten. Dit is meteen goed. De familie moet wel weg, maar we krijgen gewoon de sleutel van de poort die we morgenvroeg dan maar onder een steen moeten leggen. Ze komen morgenmiddag pas weer terug. Ze nemen afscheid en rijden met de jeep weg. In een open garage mogen we zitten aan een geïmproviseerde tafel en een paar tuinstoelen. Dit biedt ons de nodige bescherming tegen de wind en regen die er is. We zitten in de garage tot we naar onze slaapzak inkruipen. We laten onze spullen in de garage.

Dag 53
Donderdag 1 augustus 2002
Feschs- les Châtel (330 meter) Villars lès Blamont (600m.)
In de garage pakken we alles in en ontbijten daar. Dan trekken we de poort achter ons dicht en leggen de sleutel onder een steen, zoals afgesproken. In 15 minuten lopen we naar het stadje Fesches Le Châtel (330 meter). De winkel blijkt helemaal aan de andere kant van de stad. We willen inkopen doen voor de volgende 4 dagen. Er zijn voorlopig geen grote winkels meer, zo laat het zich aanzien. Het duurt 5 kwartier voordat we weer terug zijn met spaghetteria, tonijn, soep en brood. De route is vrij vlak. We komen in Dasle, waar we koffie en een luxe chocoladebroodje van de plaatselijke bakker eten op een muurtje. Zoals zo vaak bij het standbeeld met de namen van gevallenen tijdens de eerste wereldoorlog. We passeren Vandoncourt (424 m) en stijgen via een fraai bospad waar we als het ware in een dal tussen de heuvels omhoog lopen. Er is een kennel met honden die zeer veel lawaai maken. Blij dat ze niet los lopen. We hebben even moeite om het goede pad op te gaan in plaats van de variant te nemen. Om 13.00 uur zijn we in Abbévillers (560 m) waar we eerst een bankje voorbij lopen en even later op de trap van een schoolgebouw onze lunch eten. Als we weer willen vertrekken begint het te regenen. Eerst zachtjes, later staat het te gieten. We lopen door. Na een paar uur schuilen en rusten we even onder een overdekt terras van een restaurant in het bos. Als het niet regent, is het een mooie plek. We klimmen op de inmiddels, door de regen glad geworden bospaden, naar boven. Op zich is het niet zo koud en de regenkleding (poncho en gamaschen) geven voldoende bescherming. Op 566 meter lopen we 4 km langs de Frans-Zwitserse grens en klimmen nog verder naar 680 meter. Het blijft maar regenen. Het ziet er door de effen grijze lucht nog niet uit dat het zal ophouden. Uiteindelijk komen we om 16.30 uur in Villars lès Blamont. We maken koffie in de bushalte voor de schoolbus en gaan dan op zoek naar een onderkomen. Een gîte of een plaatsje voor de tent. Het is ondertussen opgehouden met regenen. We vragen aan een man op straat naar een gîte. Die blijkt er geen te zijn. Hij wijst ons een plekje voor de tent, een eind buiten het dorpje, met een picknickplaats. Het ligt aan de route, we zijn er eerst voorbij gelopen omdat het toen nog regende. Gaandeweg de avond wordt het weer steeds beter. De grijze wolken drijven langzaam weg en maken plaats voor de zon. We kijken uit over een vallei waarin we twee dorpen zien liggen. De natte kleding kan op een draad om te drogen. De buurman 150 meter verderop, waar we water hebben gehaald komt nog kijken en brengt een fles sterke drank mee.

Dag 54
Vrijdag 2 augustus2002
Villars lès Blamont – Fessevillers (861 meter)
We tanken water midden in het dorp bij een fontein. De zon schijnt weer, al is het nog koud om 08.00 uur, 10 ^oC. In dit gebied, de Jura, lopen we nog regelmatig in een bos, maar ook vaak over een weide of een asfaltweg. We lopen vandaag veel sneller dan in het boekje staat aangegeven. We klimmen eerst een 300 meter om af te dalen naar Saint Hippolyte (405 m) en Soulce Cernay (390 meter). Nog voor de lunch stijgen we naar 800 meter. We lopen langs rivier de Doubs, deze heeft ook Gorges: steile rotswanden. Het ziet er indrukwekkend uit. Om een weide in te gaan of te verlaten moeten we telkens een hekwerkje, paaltje met prikkeldraad, open en dicht maken. In Courte Fontaine (770 m) eten we midden in het dorp in een oud badhuis. In Nederland staan winkels en auto’s midden in het dorp, hier vaak een badhuis en een gedenksteen. We klimmen nog naar 900 meter en dalen naar 816 meter, Fessevillers, waar we om 15.15 uur aankomen. Hier is een gîte d’etappe. We kunnen zo binnen lopen. Er is geen beheerder aanwezig. Na een paar dagen zonder is het weer heerlijk douchen. We wassen meteen wat kleding. Alles droogt buiten in de zon, al zijn er ondertussen wat wolken bij gekomen. We zetten koffie en lopen naar het café-restaurant in het dorp. We hebben wel weer eens zin in een bord friet. Het restaurant is nog gesloten. We lopen terug en maken in de gîte een bord macaroni om onze honger te stillen. Er is ook een dagboek waarin veel wandelaars hun verhaal schrijven, leuk om te lezen. Er komen hier veel Nederlanders, zo aan de verhalen te zien. We hebben de gîte voor ons alleen, de achterzijde van een boerderij. De boerin komt afrekenen € 6,-- p.p. We eten in het restaurant. Het is een soort huiskamer met 5 tafeltjes. Het enige wat we kunnen krijgen is plat du jour. Dat blijkt meer dan voldoende te zijn en erg lekker. Wel eens lekker om weer flink bij te eten. Zo merk je toch dat wandelen veel energie kost. Bij terugkomst in de gîte is er nog een Fransman waarmee we de “tent” moeten delen. Geen probleem, er is plaats voor 20 personen.

Dag 55
Zaterdag 3 augustus 2002.
Fessevillers – La Rasse (610 meter)  7.15 uur
Om acht uur klimmen we naar 980 meter. De route is anders gemarkeerd dan in het boekje staat aangegeven en gaat tot Gourmois veel over asfaltweggetjes. Het laatste stuk afdalen gaat wel over een bospad. Hier kopen we brood, broodbeleg en fruit. In deze regio is er bij de route niet veel bevoorrading, dus we moeten van te voren uitkienen wat waar te kopen. Niet alle, in het boekje aangegeven, winkels zijn nog aanwezig. Na Goumois begint het even te regenen. We lopen vlak langs de rivier door het bos. Aan de andere kant van de Doubs is het Zwitsers grondgebied. De rivier raast. Het water wordt tussen de rotsstenen geperst, met zo'n vaart dat er witte wolken ontstaan. Er staan mooie bankjes. Hier drinken we koffie. In de Jura staan minder bankjes. In de Vogezen hebben we niet één keer zonder bankje gerust. Hier moeten eerder of later pauzeren om toch op een bankje te kunnen rusten. Het pad is lastig te belopen. Veel door het bos. We moeten echter bij elke pas opletten waar we onze volgende voet neerzetten. Het is ook glad door de regen. Soms is het pad even wat breder en hoeven we minder op te letten. Na Bief d’Etoz gaat het nog moeilijker. We halen zelfs de tijd niet die in het boekje staat. Normaal halen we elke traject binnen de gestelde tijd. We blijven de rivier volgen die nu breder en een stuk rustiger is. We zien een paar mensen in een kano en een stel op een mountainbike. Bij de splitsing van de gewone route en de variant staat een mooie schuilhut. La Charbonnière. Een overnachting is hier aan te raden. Wij klimmen verder. We lopen de mountainbikers een paar maal bijna voorbij. Met de fiets ben je in een dergelijk terrein zelfs langzamer dan een wandelaar. We komen aan bij Echelles de la Mort. Het gebied dankt zijn naam aan het gevaarlijke terrein. Vroeger zijn hier mensen van de rotsen naar beneden gevallen. Nu een afdaling met ijzeren ladders en steile natuurlijke trappen. Over een asfaltweg lopen we naar Refrain. Hier is een stuwdam voor het opwekken van elektriciteit. We vervolgen onze route over een bospad langs het stuwmeer naar Biaufond. Bij barrage du Refrain is een grensovergang naar Zwitserland. We horen de koeienbellen van de koeien die over de alpenweide wandelen. In de verte horen we een hoorn. Verder is er vooral rust van de natuur. We lopen verder over een mooi pad vlak langs de rivier. De zon schijnt tussen de wolken. Bij hotel van La Rasse gaan we van de route naar Maison Monsier. 15 minuten over de grens in Zwitserland. Hier slapen we in een Dortoir: een grote slaapkamer met wasgelegenheid. Douchen kan in het naastgelegen hotel. Er is plaats voor 30 personen. Er slapen er vandaag 18. De lucht betrekt. Er komen donkere wolken opzetten. Het ziet er wel mooi en Zwitsers uit. De rivier is hier breed. Het lijkt wel een meertje. Om zeven uur is er een heuse wolkbreuk. Nadien koken we buiten zelf ons eten. ‘s Avonds drinken we nog wat in het restaurant van het hotel.

Dag 56
Zondag 4 augustus 2002
La Rasse (610 meter)– Villers le lac (750 meter)
Vincent gebruikt oordopjes tegen het snurken van anderen in het slaapvertrek. In stilte, om de rest niet te storen, pakken we de rugzak in het voorportaal in. We ontbijten buiten aan een grote picknickbank voor het hotel. Even na achten zijn we weer op Franse bodem bij hotel La Rasse en wandelen over het pad langs de rivier verder. Het pad is eerst nog vlak. Na de afslag van de variant naar Sentier Bonapart naar een plateau wordt het slechter. Grote stenen maken het pad ongelijk. Het pad gaat ons vervelen. Het ligt wel leuk aan de rivier, maar je moet weer constant kijken waar je je voeten neer zet. Geen tijd om van de omgeving te genieten. Het gras en de takken langs het pad zijn vochtig van de regen en de dauw. We worden zo uiteindelijk nog redelijk nat. We komen nog wel langs een paar abri’s die goed voor een overnachting te gebruiken zijn. Deze overnachtingsmogelijkheden staan niet in het routeboekje. Het regent ook nog het laatste stuk, dus de regenponcho kan weer aan. Het duurt twee en een half uur voordat we bij een volgend stuwmeer bij Chatelot komen. We lopen langs dit stuwmeer naar Saut du Doubs. Dit is een flinke stroomversnelling in de rivier met een forse waterval. Het is te mistig om een mooie foto te maken. Het is hier toeristisch ingesteld. Er zijn hier veel dagjesmensen. Bij een picknickbank met een prachtig uitzicht over de rivier lunchen we. Als we verder lopen komt er een zelfde wolkbreuk als gisteravond over ons heen. Vanaf Sant du Doubs lopen we over een asfaltweg naar Villers le lac (750 meter). Onderweg is het even droog. Als we in het dorp zijn begint het opnieuw behoorlijk te regenen. De dichtsbijzijnde gîte is 5 à 6 km verderop. Dus toch maar een camping. Als we er om vier uur aankomen is het droog. Het is een onbemande gemeente camping. We zetten de tent op een grasveldje met wat bomen. In het bijhorende gebouw met toilet is ook een picknickzaaltje. Hier kunnen we onze vieze en natte kleding uithangen om te drogen. Na een heerlijke douche gaan we terug naar het dorp. Er is daar een bakker toevallig op deze zondag open. Zo kunnen we toch nog wat te drinken en eten kopen. Er komen ’s avonds op de camping nog een paar tenten en campers aan. Wij zitten veelal op het bankje van de receptie, een klein houten gebouwtje. Er komt niemand het staangeld voor de tent ophalen.

Maandag 5 augustus 2002
We liften naar Monteau waar een treinstation is. In Frankrijk krijg je nog redelijk gemakkelijk een lift. Een jonge vrouw van tussen de 20 en de 25 jaar neemt ons in de auto van haar vader mee en zet ons af bij het station. Ze spreekt redelijk goed Engels. Bij het station moeten we twee uur wachten tot half twaalf voordat de trein naar Besançon. Na een paar maal overstappen, komen we om half zeven ’s avonds in Barr aan. Onze auto staat nog op het station…..

 
Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden

Verslag

GR 5 Nyon

Villers le Lac - Nyon De jura van Frankrijk en Zwitserland

6 juni 2003 Voorbereiding
Rugzak inpakken natuurlijk. We plannen de route voor de auto met ANWB routeplanner. De mogelijkheden van het reizen per trein bekijken we op www.Bahn.de naar Villers le Lac.

Om 4 uur vertrekken we vanuit Keldonk. Bij Venlo de grens over naar Duitsland over de A61, Koblenz en Karlsruhe naar Basel waar we aan de grens met Zwitserland een tolvignet kopen. We geven € 30,00 en krijgen nog een paar franken terug. Volgens de routeplanner van de ANWB blijkt deze route sneller dan over Frankrijk. Dit omdat Nyon ver van de Franse snelwegen vandaan ligt. 5 minuten later dan dat de routeplanner aangeeft zijn we in Nyon, dat in Zwitserland aan het meer van Genève ligt. Eerst verkennen we per auto het dorp. We vinden zo het station, het meer waar we aan het einde van de wandeling aankomen. En een plek waar we onze auto zonder te betalen veilig kunnen parkeren. We lopen in 15 minuten naar het station. In het centrum is het bijna overal betaald parkeren. Om kwart over twaalf kopen we een kaartje naar Le Locle. Kosten 80 frank voor 2 personen, bijna 60 Euro. Er is vandaag een staking in het Franse openbaarvervoer. We hebben dus geluk dat we via Zwitserland kunnen reizen en dat dit ook de snelste route is. We hebben nog tijd om wat te eten en rond te neuzen in Nyon, omdat de trein om twee uur pas vertrekt. Zwitserland is gewoon heel duur voor onze begrippen. Twee belegde stokbroodjes en wat water kosten bijna 10 Euro. Om 14 uur vertrekken we met de trein. Via Neuchatel waar we overstappen komen we om tien voor vier in Le Locle (gare) aan. We verlaten het kleine stationnetje en dalen een trap af richting het centrum van het Zwitserse dorpje. Even verderop proberen we een lift te krijgen naar Villers le Lac, 8 kilometer verder. Na 5 minuten hebben we al een lift te pakken. De grote hond die op de achterbank ligt moet wat plaats voor ons maken. We praten met de chauffeur in het Engels. Hij is een fransman die in Zwitserland werkt en woont, maar zijn boodschappen in Frankrijk doet, omdat het daar veel goedkoper is. Op onze vraag weet hij ook te vertellen dat Martin Verkerk op het tennistoernooi van Roland Garros de halve finale heeft gewonnen en dus zondagmiddag in de finale staat. We zijn beide fervente tennisfans. Onderweg betrekt de lucht en het wordt heel erg donker. Er valt een hevige onweersbui. De regen valt met bakken uit de lucht. Als we bijna in Villers le Lac zijn wordt het even droog. We stappen 150 meter vanaf de camping uit de auto en bedanken de fransman voor de lift. Bij aankomst blijkt de camping waar we vorige keer ook geslapen hebben dicht. De deuren van het sanitair zijn gesloten evenals de zitruimte. Een teleurstelling. Maar voordat we het bekeken hebben begint het weer te stortregenen. We nemen plaats op de tribune, onder het afdak. Eerst heeft er een voetbalveld voor gelegen nu ligt er een parkeerplaats. We zien het water van de 50 meter verder staande sporthal afstorten. Er zijn koks in de keuken aan het werk. We halen daar, als het minder regent, water. Zo kunnen we alvast koken en eten. Tegen de avond klaart het langzaam op. We zetten onze tent op dezelfde plaats als de vorige keer en lopen even naar het dorp. In een bar zien we nog wat tennis op TV. Ferrero (Spanjaard) wordt de tegenstander van Martin Verkerk in de finale. Zondag dus proberen te kijken. 's Avonds drinken we weer koffie bij het houten receptiehutje. De zon schijnt nu weer overmatig. Alles kan zo goed drogen.

Dag 57
7 juni 2003 
Villers le lac 750 meter Les Alliés 950 meter 8.15 uur 
Als we opstaan is het mistig (15 °C). Een uur later lopen we over de route de camping af en verlaten Villers le lac. We klimmen boven de mist, die in het dal hangt, uit. Dit is elke keer weer een gewaarwording. In de mist is het triestig, alsof we de hele dag in de mist moeten lopen. Net er boven schijnt de zon en schitteren de druppels op het natte gras. In Le Prelot komen we weer bij bij wat huizen. We klimmen naar Sur la Roche op 1140 meter. We lopen regelmatig op en soms over de grens met Zwitserland. Er staan grensstenen. Hier en daar is een muurtje van grote keien aangelegd om de grens te markeren. We lopen voornamelijk door het bos over een bergkam. Opeens staat Jeannette verstokt en roept heel hard: "Vincent"!!. Er beweegt iets groots in het bos. Het lijken wel grote honden die met een snelheid op haar af komen lopen. De twee roodbruine dieren lopen passeren ons pad op 5 meter afstand en verdwijnen in het bos. We denken dat het vossen zijn, al komen ze daarvoor te agressief en te groot voor over. Maar ja, wat moet het anders zijn. Opgelucht en nog levend lopen we verder. We lunchen vlak bij le Niddu Fol op een paar boomstammen. We lopen vooral over grind en asfaltweggetjes. Er zijn varianten van de GR 5 uitgezet, omdat op de normale GR hier de komende uren geen bevoorrading is. We hebben voor de eerste dagen voldoende bij ons. Zuurdesembrood, wortelstamppot en gedroogde boerenkool, puree in poedervorm en bijvoorbeeld foliepak vlees. 's Middags zien we stapelwolken in de lucht verschijnen die zich samenpakken en uitmonden in een flinke onweersbui. Met de regenponcho aan lopen we verder. Onderweg, in de regen vragen we water bij een Zwitserse vrouw, om onze dorst te lessen. We lopen dan op 1200 meter. Nog voordat we in Alliés zijn, is het alweer droog. We willen in de plaatselijke gîte slapen. Deze bevindt zich achter in het gemeentehuis. Een groep heeft deze accommodatie in zijn geheel gehuurd. We kunnen er niet meer bij. Het weer begint te verbeteren. We vragen in het dorpje (ongeveer 10 huizen) naar een ander onderkomen. Die is er volgens een jongeman niet. Net buiten het dorp is wel een picknickbank met een waterbak waar water uit stroomt. Hier zetten we onze tent dan maar op. We wassen on zelf met water uit de waterbak. Om zeven uur begint zelfs de zon te schijnen. Langs ons plekje stroomt een beekje. In de verte zijn bellen te horen van grazende koeien. We koken en eten aan de picknicktafel. We zijn wel moe van de zware dag. We zijn in totaal 9 uur onderweg geweest.

Dag 58
8 juni 2003
Les Alliés 950 Malbuisson 890 meter 
We staan vroeg op. We willen op de camping in Malbuisson, Verkerk nog zien tennissen in de finale van Roland Garros, als ze tenminste een TV hebben. We verlaten het dorpje en lopen afwisselend over asfalt/grindpaden en door bos. Hier en daar staat een boerderij, zo weinig dat de namen van de boerderijen allemaal in het boekje staan aangegeven. Het landschap is glooiend. Eerst 200 meter klimmen, dan weer 100 meter afdalen. We blijven zoals veelal in de Jura, rond de 1000 m hoogte. Ook zien we op eerste pinksterdag regelmatig mountainbikers en hardlopers. Bij drinken we koffie. Na Le Angels klimmen we naar 1000 meter. Een loodzware klim met gladde rotsen en stenen. De zon schijnt ook flink. Net voor Chaon zien we het meer; lac St. Point vanuit de verte liggen. We denken er dan bijna te zijn maar klimmen nog van 800 meter naar 1000 meter. Het blijft maar klimmen en dalen. We hebben wel regelmatig een mooi uitzicht over het meer. Uiteindelijk zijn we net na drie uur bij de camping, Les Fuvettes. Een 3 sterrencamping aan het meer. In de bar zien we op TV dat de tennispartij net begonnen is. We zetten de tent op en gaan douchen. In de 2e set pakken we de wedstrijd op. Helaas verliest Verkerk in 3 sets van Ferrero. Het waait buiten wel lekker. Met wat zon zorgt die dat alle spullen weer goed droog worden. We dineren buiten op het terras van het restaurantje van de camping. Het is net even boven de 25 graden, wel goed te hebben. Als we willen afrekenen begint het wat te regenen. De wolken waren eigenlijk al over gewaaid. We lopen een keer naar het meer. Het is relatief druk op de camping i.v.m. Pinksteren. Kinderen spelen, gezinnen barbecuen. Na intern overleg besluiten we om hier nog een dag te blijven. Het is hier mooi en het weer is goed.

9 juni 2003
Maandag 2e pinksterdag. We slapen uit tot 9 uur en ontbijten bij de tent. Er zijn gezinnen die gaan inpakken en vandaag gaan vertrekken. Hun vakantie zit er weer op. Er zijn hier bijna geen Nederlandse gezinnen. We lopen naar het dorp om boodschappen te doen. De winkels zijn hier vandaag net als op zondag open. Wel gemakkelijk. De wasbenzine is helaas uitverkocht. Deze brandstof voor onze brander is in de winkels moeilijk aan te komen. Wel in de tankstations, maar die is er in het dorp geen. 's Middags liggen we lekker op een grasveld aan het meer. Er zijn gezellig wat mensen. Fransozen komen picknicken en gaan weer, andere komen waterfietsen of komen uitrusten na een rit op een warme motor of met een auto wat afkoeling zoeken. Wel lekker zo'n rustdag. 's Avonds blijft het als uitzondering een keer droog. De camping is dan al wel aan het leegstromen. Voor vele vakantiegangers zitten er de vrije (Pinkster) dagen weer op en vertrekken naar huis.

Dag 59
10 juni 2003
Malbuisson- les Hôpitaux Neufs 8.55 uur 
Na het ontbijt vertrekken we om 9.30 uur. We hebben alle tijd, vandaag staat er maar 2 ½ uur op de planning. We hebben berekend dat we zo (waarschijnlijk) goed uitkomen met overnachtingen. We hebben nog 4 dagen van ongeveer 6 uur over. We lopen terug naar de route en stijgen naar 1011 meter. We drinken koffie in een overdekt hutje met een kraan waar bergwater uitloopt. Het is non potable (niet drinkbaar). Onze stops zijn vandaag ook langer. Het terrein golft wat op en neer. We lopen een tijd pal langs een spoorlijn, over zeer grof grind. Rond de middag zijn we al in Hôpitaux Neufs, een wintersport plaatsje. Vandaar dat het ook allerlei voorzieningen heeft. Winkels, restaurants, tankstation en een toeristische trein. We zien net de op diesel gestookte trein vertrekken, met mensen achter de gedekte tafels. De winkels zijn tussen 12.00 uur en 15.00 uur dicht. We lopen naar de camping. De receptie van de camping is ook nog dicht. We zetten onze tent alvast op en gaan douchen. Er zijn nog een paar campingbewoners. De zon schijnt volop. We nemen een plek in de schaduw van een paar grote bomen. Na de lunch en een flinke pauze gaan we om 14.30 uur kijken in het centrum. Bij de Petit Casino hebben ze ook geen wasbenzine. Dan maar bij het elf benzinestation. Hier moet je minstens 5 liter afnemen, de man deed daar nogal moeilijk over. Hij vertelde dat er 600 m verder een supermarkt met benzinestation is. 300 m verderop vinden we de supermarche. Hier tanken we met euroloodvrij onze brandstoffles vol voor € 0,36. Daar ook boodschappen gedaan. We lopen verder naar het dorpje, zitten een tijdje op een bankje en bekijken de plaatselijke kerk We sturen een kaart naar ons petekind Tjeu en gaan terug naar de camping. De receptie van de camping gaat vandaag niet meer open, morgen ook niet. Betalen zullen we dus ook wel niet meer kunnen. 's Avonds eten we in een Italiaans restaurantje. Het is dan nog 24 graden met een beetje wind. De eigenaar van de camping maakt 's avonds nog een ronde over de camping, zodat we alsnog af kunnen rekenen. We spelen nog een spelletje Carcasonne en gaan om 22.00 uur slapen.

Dag 60
11 juni 2003
Le Hopitaux Neufs 990 meter - Mouthe 935 meter
We beginnen met een klim naar iets boven de 1400 meter. In het begin van de klim zijn vele picknickbankjes waarbij goed wild gekampeerd kan worden, er is geen stromend water. We klimmen naast een parcours waar ze met mountainbikes naar beneden kunnen spurten en met een stoeltjeslift weer naar boven worden gebracht. Er zijn allerlei bruggetjes en stootkussens. Er is vandaag geen activiteit. We lopen over een afwisselend terrein naar de top van Le Morond. We dalen 80 meter om deze weer te klimmen naar een rotsenformatie van Le Mondt d'Or. Het is weer een warme dag, ± 26 graden. We dalen langzaam maar zeker over koeienweides en door bos. Een simpele schuur heet hier dan meteen een chalet. Op een enkel restaurant na komen we niets tegen. Bij een houthakkershut nemen we pauze en drinken koffie. We dalen steeds verder. Een half uur voordat we op de camping in Mouthe (935 meter) zijn lunchen we op een boomstammetje. De zon schijnt scherp. Op de camping aangekomen (het is vooral een (saaie) wintercamping met een 10-tal plaatsen met gras) zoeken we verkoeling bij het achterliggende riviertje de Doubs. De rivier ontspringt 200 meter verderop uit een bron. We verdoen onze tijd bij een picknickbankje dat vlak bij de rivier staat. Er komen meer mensen om de koelte van de rivier op te zoeken. Drie Franse stellen met kinderen komen picknicken op en bij een bank. Ze spelen, eten stokbrood, kaas en paté. Wijn en bier worden gekoeld in de rivier. De zon zakt achter het bergje om 21.15 uur. Er is geen wind, we horen het gekabbel van de achterliggende rivier. 's Avonds kleuren de wolken prachtig roze.

Dag 61
12 juni 2003
Mouthe 935 meter - Chapelle des Bois 1084 meter 
We ontbijten om kwart voor zeven bij de rivier op een picknickbankje en vervolgen onze route naar het dorpje Mouthe. De zon komt net achter de berg vandaan. Over het fietspad wat achter de camping doorloopt hebben we uitzicht op het dorpje en de Doubs (foto). Het valt ons op dat hier de daken steeds vaker van ijzeren platen zijn gemaakt. De meeste platen zijn aan het roesten. We lopen het dorp uit en passeren meteen de douane. Er zit niemand in het hokje. In de zon is het nu al heet. Gelukkig lopen we al snel het schaduwrijke bos in naar Chaux-neuve (1009 meter). Hier proberen we in een telefooncel naar het thuisfront te bellen. Toch eens horen hoe het daar is. Helaas wordt er niet opgenomen. We maken in het dorp op een bankje koffie. Het is dan 09.00 uur en toch al zo'n 26 graden in de schaduw. Kinderen spelen in de speeltuin. Doordat we veel in de schaduw kunnen klimmen naar 1212 meter hebben we niet veel last van de hitte. Het gebied rondom Mouthe is volgens het routeboekje in de winter het koudste gebied van heel Frankrijk. Het is hier in de winter regelmatig -30 graden. In 1888 was het ooit -48 graden. Ze noemen het hier dan ook klein Siberië. We dalen af richting Chapelle des Bois. De zon blijft sterk schijnen. We zoeken een plekje voor de lunch. We lopen een boom met stenen voorbij. Er staat een schuurtje in een weide, 40 meter vanaf de route. De achterdeur kan open. Er staan 4 tuinstoelen in. We zetten deze in de schaduw. Als de thee net klaar is komen er koeien in onze richting lopen. We denken dat ze gedreven worden, maar de ± 30 koeien lopen de schuur voorbij zonder begeleiding. We zetten de stoelen terug in de schuur en lopen het laatste stukje naar Chapelle des Bois. Er komt al meer bewolking. Bij de Gîte d'etappe slapen we in het dortoir. Dit is een grote slaapzaal, voor € 9,45 p.p. kunnen we er een nachtje blijven. Ze hebben zelfs een sauna. We doen wat inkopen in het winkeltje, wat lager in het dorp. We kijken tegen een steile rotswand aan waar we morgen naar boven moeten. Er staat een groot kruis bovenop de berg. Het dondert en bliksemt in de verte. Chapelle des Bois blijft voor de onweer en de regen bespaart. Het koelt hierdoor wel lekker af. Onder in het gebouw hebben we een gezamenlijke keuken. We zitten een tijdje buiten op een picknickbankje. De tent en kleding hangen te drogen. We koken onze maaltijd in het keukentje en eten het buiten op. Ondertussen komen er vier Zwitsers die ook in de slaapzaal slapen. We ruimen de tent en kleding op. Als we dan om 19.30 uur buiten gaan zitten zijn er twee Duitsers aangekomen. Ze lopen ook delen van de GR 5. We gebruiken de engelse taal om het elkaar verstaanbaar te maken. Ze vertellen dat ze vanmiddag wel door de regen en onweer hebben gelopen. Morgen stoppen ze in Les Rousses om weer terug te reizen naar hun auto. In 20.00 uur begint het buiten hard te waaien, zodat we naar binnen gaan. De lucht blijft relatief warm. Om 22.30 uur gaan we naar bed. De Zwitsers hebben nog even wat herrie. 's Nachts begint er één te snurken. Vincent doet het bedlampje aan en gooit een kussen dat over is naar hem toe. Even later stopt het snurken.

Dag 62
13 juni2003
 Chapelle de Bois (1080 meter) - Bief de la Chaille (1041 meter) 
Omdat we geen tent hoeven in te pakken gaat de wekker om 06.30 uur. We nemen alles mee naar de keuken beneden, zodat de vier Zwitsers geen last van ons hebben. Om even over zeven kiezen we het pad naar het dorp en dan de steile bergwand op. De zon is nog achter de berg. Er is ook nog wat bewolking. Onderweg naar het grote kruis wat je vanaf het dorp goed kon zien, ontdekken we een Gems. Hij (of zij) ziet ons ook, maar blijft toch nog even staan voor een foto. Bij het kruis aangekomen (1325 m), hebben we uitzicht over de omgeving waar we gisteren gelopen hebben. Vier km verderop bij La Roch Bernard (1289 m) nemen we een waterpauze, het is gelukkig niet zo warm als gisteren. We stijgen nog verder tot 1350 meter. Bij de in het routeboekje aangegeven abri zien we net de wandelaars die gisteren ook in de winkel waren vertrekken. Ze hebben in de abri overnacht. Nadien lopen we veeltijds over een breed grindpad. Bij een koffiepauze halen de abri-overnachters ons in. Wij even later hun weer. We praten even wat. Het zijn Belgen en spreken Nederlands. Zij wandelen nu vier dagen over de GR 5. Ze willen vandaag ook lopen tot in Les Rousses. Na een tijdje lopen we door omdat ons tempo wat hoger is. Het blijft voornamelijk een breed grindpad met soms een bospad tot aan Les Rousses. In Les Rousses komen we eigenlijk niet door het dorp, alleen langs een paar huizen. Het is 13.00 uur en we willen pauzeren om te lunchen. Dit doen we bij een speelplaats. Eerst is de zon nog achter de wolken, als de zon te voorschijn komt is het wel erg heet op het bankje. We lopen weer door en zien pas na een aantal km's dat we de verkeerde richting uit lopen. Achteraf blijkt dat we net voor Les Rousses de GR 559 zijn gaan volgen richting het noordwesten, terwijl we naar het zuiden moesten. Voordat we weten waar we zijn en weer terug zijn op het goede pad zijn we 4 a 5 km en meer dan een uur verder. Het dorp hebben we compleet gemist. Voor ons dus geen winkels en geen terras. Om 15.30 uur komen we aan bij de jeugdherberg van Bief de la Chaille. We moeten nog een half uurtje wachten omdat de eigenaresse nog even met de auto weg moet. Eigenlijk mogen we pas om 17.00 uur naar binnen, maar om 16.00 uur kunnen we toch onze slaapkamer al in. De eigenaresse spreekt goed Nederlands. Het is een Française die getrouwd is met een Nederlander. We betalen € 20,-- voor de nacht. Even later komen ook de twee abri-overnachters aanzetten bij de auberge de jeunesse. Ze wilden eigenlijk toch doorlopen naar la Cure om daar een trein te nemen. Ze zijn doodop en kunnen vandaag niet meer verder. Buiten regent en onweert het een uurtje. Na een lekkere douche kunnen we weer buiten zitten. De eigenaresse vertelt dat het normaal in juni nooit zo warm is. De bevolking hier heeft zelf ook last van de hitte. Het dorpje bestaat uit een paar huizen en boerderijen, er is geen kerk of centrum. De gebouwen liggen aan een lange slingerende weg. De weiden en bomen zijn wat het meeste opvalt. 's Avonds komt er nog een vrouw op de fiets in de jeugdherberg bij. 's Avonds zitten we samen met de Belgen in de eetzaal. We wisselen wat ervaringen uit. Zij lopen telkens stukken van de GR 5, maar vooral de mooie trajecten. We vertellen op verzoek over de Alpen, waar ze de volgende keer willen wandelen. Met een borrel Jägermeister nemen we afscheid.

Dag 63
14 juni 2003
Bief de la Chaille (1041 meter) - Nyon (375 meter) 
We klimmen via een asfaltweg naar de grens met Zwitserland, die we oversteken. Na de grens wordt de rood/witte markering vervangen door gele bordje met "Tourisme pedestre" erop. Er is meteen een omleiding van de route, door het bos en later door een weiland. Vaak lopen we door het dal met hoger op de bergjes wat bos. Vanaf 1250 meter gaan we afdalen. In Saint Gergue nemen we een koffiepauze, daarna gaat het snel naar beneden. De verharde weg loopt met haarspeldbochten om ons heen. Ons pad gaat rechtdoor naar beneden en kruist telkens de asfaltweg. In de verte zien we het meer van Genève al liggen. Het laatste stuk naar Nyon lopen we over een asfaltweg. Het is weer warm, heet zelfs, 29 graden. We lopen Nyon binnen, ons eindpunt voor deze wandeltocht. Om 13.00 uur zijn we bij het meer. We lunchen op een bank vlak bij de plek waar de boot vertrekt naar de overkant van het meer, waar de route weer verder richting de Alpen loopt. We lopen terug naar de auto en rijden weer naar Nederland.

Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden


Verslag

GR 5 Les Houches

Dag 64
Vrijdag 30, zaterdag 31 juli 1999.
Le Crêt
We vertrekken om 22.45 uur vanuit Oirschot. Om 7.30 uur komen we -na een vlotte reis door de nacht, waarbij we beurtelings op de achterbank van onze auto hebben kunnen slapen- aan in Thonon les Bains bij het meer van Genève (431 m.). Dit is het startpunt van onze wandeltocht. Het station waar de route begint staat aangegeven. We parkeren onze auto op Place de Crete -een mooi plein met Platanen- ten zuiden van het station. Via een trap lopen we een 20 meter naar beneden om bij de uitgang van het stationsgebouw te komen. Om 8.00 uur zijn we op pad. De route wijst ons meteen weer naar het pleintje waar onze auto staat. Het is lekker weer dus we ritsen de pijpen van onze broek. Er zijn vervelende muggen in het bos. We zijn de anti muggenolie vergeten mee te nemen. We maken vandaag voor het eerst gebruik van een Dazer: een apparaatje om (agressieve) honden van het lijf te houden. Het zendt een hoge toon uit, die bij honden vervelend in de oren klinkt. De hond stopt z'n actie, loopt even verdwaast rond om vervolgens een andere richting te kiezen. Bij het eerste klimmetje komt er al een hond blaffend op ons af. Jeannette gebruikt het apparaatje en ja hoor de hond stopt met blaffen en loopt weg. Tijdens onze laatste wandelingen zijn we regelmatig door agressieve honden lastig gevallen en zijn we ook bijna gebeten. We hebben vandaag heel mooi weer, 25 graden en zon. Het is lekker lopen in de bossen. We stoppen net na het dorpje Le Crete (1000 m.). We lopen een gîte voorbij en gaan naar een waterreservoir, lijkt ons een leuke plek om wild te kamperen. Bij aankomst blijkt het water ondergronds te zijn, een leuke kampeerplaats is er wel. Het plekje is vlak, er groeit gras en we staan met onze tent uit de wind. We vragen aan de eigenaar die op het perceel aan het werk is of we hier mogen kamperen, dat mag. We hebben geen water om te koken en te wassen. We vragen water bij een huis in de buurt. We horen hier dat de gîte, in Les Clouz, die in het boekje wordt genoemd gesloten is. We komen tot de ontdekking dat we ook een houten spateltje voor het koken zijn vergeten. Vincent maakt van een houtspaander een spatel. Hout is nodig om onze Tefal pannetjes te beschermen tegen krassen. We proberen, zittend op een boomstam, in de avondzon, een planning te maken voor de route. We hebben de uren verdeeld over de dagen die we willen lopen. We moeten hierbij rekening houden met plaatsen waar een trein komt. We spreken af morgen wat extra te lopen. Vandaag ging het ondanks de reis van Nederland naar het meer van Genève en de 6,5 uur wandelen redelijk gemakkelijk. We hebben onderweg vandaag veel hazelnoten, appels, en bramen gezien. Een aanrader als je deze route in het najaar loopt. Om 22.00 uur naar bed. Het is bijna donker. We zetten de wekker, een alarm op de hoogtemeter, op 6.40 uur. 

Dag 65
Zondag 1 augustus 1999. 
Le Crêt - Chalets de Bise
Vincent wordt wakker, kijkt op zijn hoogtemeter en zegt: het is al 8 uur. We schrikken ons een hoedje, we willen namelijk vandaag extra uren maken om aan het einde van de trektocht goed uit te komen. 08.01 blijkt even later de datum te zijn. Het is pas 6 uur. We zijn toch wakker dus maar gelijk eruit. Er staat nog een tentje een stuk verderop in het weiland. Daar is nog niemand wakker. We hebben gisteravond ook niet gehoord dat ze zijn aangekomen. We zullen wel goed geslapen hebben. We beginnen meteen met een klim. Eerst gaat het betrekkelijk gemakkelijk. Daarna wordt de berg steeds steiler en het klimmen moeilijker. De klim naar col de Casa d'Oche is echt heavy. Steil en bij nat weer waarschijnlijk zeer glad. Als we boven zijn hebben we het eigenlijk al gehad en weinig zin om nog door te lopen. Na een korte pauze beginnen we toch aan de afdaling. We komen mooie bergmeertjes tegen, waar dagjesmensen zijn. Het ziet er wel goed uit om te overnachten. Maar ja, het is pas 12.00 uur, dus we moeten nog even. We klimmen vervolgens verder naar col des Portes d'Oche op 1937 meter. Voor de lunch vinden we een prima plekje bij een beekje in het gras en in de zon. Boven in de bergen horen we een paar geiten blèren. Met de verrekijker bekijken we de geiten van dichtbij. We nemen voor de lunch ruim de tijd, zodat we weer wat op krachten komen. Later dalen we af en klimmen naar col de Bise (1915 meter) om vervolgens 400 meter zeer steil af te dalen. We hebben het zwaar om bij de afdaling onze voeten goed neer te zetten. Vooral omdat onze rugzak behoorlijk zwaar is en ons naar beneden duwt. Onderweg horen we weer voor het eerst de bellen van koeien die op de alpenweiden rondlopen. Uiteindelijk komen we bij Chalets de Bise waar ook een refuge is. Daar drinken we eerst wat tussen de geiten op het terras, daarna zetten we onze tent op bij het beekje. Later haalt een boer zijn koeien van de berg naar beneden om ze te melken. De koeien lopen dwars over het veldje waar wij onze tent hebben staan. Wel een leuk gezicht. We zijn vandaag 8.30 uur onderweg geweest. Het boekje geeft aan dat we 6.15 uur de tijd hebben om dit te lopen. We zijn op vakantie en het moet wel leuk blijven, vandaar dat we onze plannen bijstellen. In de nieuwe planning lopen we tot Les Houches (bij Chamonix). We verdelen de uren die we volgens het boekje moeten lopen over de 8 dagen die we nog hebben. We zullen ons eigenlijke eindpunt niet halen en tussen les Houches en ….. is er geen mogelijkheid om terug te reizen naar Thonon les Bains.

Dag 66
Maandag 2 augustus 1999. 
Chalets de Bise - Lenlevay
Om half 8 zijn we onderweg. Het weer blijft goed. We beginnen weer met klimmen ditmaal naar Pas de la Bosse (1816 m.) gevolgd door een steile afdaling. Bij een waterbak fris en ontzettend koud water gedronken. We zijn dan weer op 1000 meter hoogte. We lopen met een hoogtemeter van het merk Suunto. Wel gemakkelijk, zo weet je vrij nauwkeurig de hoogte en hoever het klimmen of dalen nog is. Hier zit een fout in het boekje. De 1.40 uur bleek 0.40 uur te zijn naar la Chapelle-d'Abodance. Deze keer dus een meevaller. Het is een mooi Alpendorp met allerlei voorzieningen. Als je de route blijft volgen kom je een stukje buiten het centrum bij een kleine supermarkt. We kopen brood en verder nog wat lekkere dingen en vullen onze brandstoffles bij het benzinestation. Nu begint een klim van in totaal 900 meter. Het gaat in tegenstelling tot gisteren erg gemakkelijk. De paden zijn goed te belopen. Uiteindelijk komen we op 1930 meter hoogte bij col des Mattes. Na wat klimmen en dalen gaan we op zoek naar een plaatsje om de tent op te slaan. Beekjes die aangegeven staan blijken geen water te hebben. Op de kaart zien we een beekje, een stukje van de route af. Dit beekje blijkt wel snelstromend water te bevatten. We vinden ook nog een vlak stukje al is het maar een paar vierkante meter. Omdat we ook nog aan de oostzijde van de berg zitten hebben we de hele avond zon en dus warmte. 's Avonds koelt het toch behoorlijk af op 1650 meter hoogte. 

Dag 67
3 augustus 1999.
Lenlevay - Col de la Golèse 
Vannacht zijn we 3 keer wakker geworden van de regen. Dat belooft niet veel goeds. Als we opstaan is het net droog. We pakken de tent nat in. Andere dagen is het door de dauw, vandaag door de regen. Na 5 min zitten we weer op de route. We lopen tussen de bergen over een breed pad. Na een half uurtje is er een steile klim met smalle paadjes en beekjes naar col de Bassachaux. Hier zien we de zon weer tevoorschijn komen. Meteen de gamaschen uit en de broekspijpen afritsen. We lopen door een skigebied. In de zomer niet zo'n leuk uitzicht. Door alle skiliften valt de natuur eigenlijk weg. We lopen richting Zwitserland en gaan bij een refuge de grens over. Het skigebied houdt niet op ondanks de grens. Na een korte klim lopen we op 2100 meter bij col de Portes de l'Hiver. Hier zien we veel dagwandelaars en mountainbikers. Er zijn ook hier weer veel skiliften. In dit Zwitserse deel van de GR 5 zijn veel refuges en chalets waar je iets kunt gebruiken. We lopen ze allemaal voorbij en lunchen op een plekje langs het pad in de zon en uit de wind. We dalen af naar 1665 m. en klimmen naar col de Coux (1920 m.) om de grens naar Frankrijk weer over te steken. De omgeving is hier open. Veel gras en weinig bomen. Je kunt zo precies zien waar je naar toe moet. We kijken vanaf hier of we ergens de tent op kunnen zetten. Het is hier steil en veel bomen, dus geen mogelijkheid om wild te kamperen. Vervolgens een stuk bos met beek maar geen vlak stukje te bekennen. Ook zijn er veel plaatsen met koeienvlaaien. Ook niets dus. We klimmen verder naar col de la Golèse. Het is inmiddels 18.00 uur geweest. We komen aan bij een refuge die ze aan het opknappen zijn. Gelukkig is het werk al bijna klaar. We gaan bij gebrek aan kampeerterreinen in de refuge slapen. Er zijn ook nog 2 Spaanse mountainbikers. We hebben een 8 persoonskamer voor ons tweeën. We hangen de tent te drogen en kunnen ons wassen met warm water. Weer eens wat anders dan een koude beek. Er is elektriciteit wat ook niet altijd voorkomt in een refuge. We koken buiten zelf onze maaltijd. Als het buiten donker wordt gaan we slapen. 

Dag 68
Woensdag 4 augustus 1999. 
Col de la Golèse  - Somoëns
We hebben heerlijk geslapen en starten vanmorgen eerst de verkeerde kant op. Na 10 min. omgekeerd en komen we op het juiste pad. Hier beginnen we aan een geleidelijke afdaling, over brede paden en wegen. Soms regent het wat. Omdat we gisteren veel verder hebben gelopen dan de bedoeling was, hoeven we vandaag maar 2.15 uur te lopen tot Somoëns. Onderweg zien we een helikopter af en aan vliegen om de refuges te bevoorraden. Hier staat een middagje rust op het programma. Somoëns is een wintersportplaats. Er zijn winkeltjes en restaurantjes. De enige camping van het dorp opgezocht, zelfs met speciale prijzen voor wandelaars (44 ff per nacht). De middag brengen we door met boodschappen, eten en drinken. De zon vandaag niet gezien. 

Dag 69
Donderdag 5 augustus 1999. 
Somoëns - Chalet d'Anterne
Vandaag hebben we een klim van 1100 hoogtemeters voor de boeg. De camping ligt op 700 meter en dat is goed te merken (warmer). We kunnen daarom in de korte broek starten. Na een kwartier zitten we op de route. We lopen een heel stuk langs de rivier de Griffe. We nemen een brug (pont Revé) te vroeg en komen daar pas achter als we allerlei paden hebben geprobeerd die allemaal dood lopen. Uiteindelijk komen we weer bij de rivier en vervolgen de route om bij pont Perret wel de goede brug te nemen. Na een tijdje lopen we midden tussen de rotsen. Soms moeten we via ijzeren trapjes omhoog. Des gorges is een heel mooi stuk met nog mooier uitzicht over de rivier de Griffe. We beginnen (768 m.) aan de beklimming van de col d'Anterne. We lopen over brede paden door het bos. We zien recht voor ons een hoge berg met een rare halve cirkel in het gesteente. Op 960 meter een waterval, du Rouget. Dit deel is ook met de auto te bereiken, er zijn dan ook veel toeristen. De GR neemt telkens paadjes om de haarspeldbochten af te snijden. Op 1180 m. drinken we wat in een berghut. Hier is het einde van de verharde weg en het begin van een natuurreservaat. We stijgen naar 1450 meter. Ook weer watervallen, nu 3 bij elkaar. Hier lunchen we. Na nog eens 1.15 uur bereiken we collet d'Anterne op 1900 meter. We blijken nu boven op de berg te zitten met die rare halve cirkel in het gesteente. We kijken tijdens de klim over het dal met rivier waar we vanmorgen nog hebben gelopen, en tegen een hoge steile wand aan. Prachtig om te zien zo groot. Het is warm en er is weinig schaduw van bomen. Voor we het weten zijn we toch weer boven. Mooi uitzicht en geen koeien. Op 1800 meter komen we bij refuge chalet d'Anterne. Op 100 meter van de refuge vinden we een vlak stukje grond bij een riviertje. Onder aan de voet van die steile rotsberg. De zon verdwijnt achter de donkere wolken. Het regent niet ook al ziet het er donker uit. We zitten eerst onder het luifeltje en later bekijken we ons schitterende uitzicht vanuit de slaapzak. 

Dag 70
Donderdag 6 augustus 1999.
Chalet d'Anterne - Refuge Bel Lachat
De wolken van gisteravond kwamen vannacht tot ontlading. Het regende en onweerde flink. In de bergen galmt dit ontzettend na. Nu is alles overgetrokken en schijnt de zon achter de bergen. De lucht is weer stralend blauw. Na een klim van 250 hoogtemeters komen we langs het meer (lac d'Anterne). Bij het meer staan diverse tentjes van wandelaars. Je loopt hier midden tussen de bergen. Er loopt een kudde schapen en geiten met hun herder. Die heeft vannacht in de refuge geslapen. Hij kwam gisteren langs onze tent gelopen vanuit de bergen. Ook hier een prachtige plek om te kamperen dus. Na het meer klimmen we 200 meter hoger. Op 2257 meter op de top van de col d'Anterne hebben we een prachtig uitzicht op de bergketen van de Mont Blanc. Machtig om te zien. Als we omkijken zien we nog steeds die hoge steile rotsketen. Afdalen naar 1600 meter naar pont d'Arlevé. Op 2000 meter passeren we refuge Moëde (net voor de brug over de Arlevé was ook nog een mooie kampeerplek). Vanaf dit punt begint onze laatste serieuze klim van deze tour. We gaan van 1597 meter naar 2526 meter, bijna 1000 meter klimmen. We hebben er allebei niet veel zin in, maar we gaan toch maar. We hebben de hele dag nog steeds zicht gehad op de gorges de Fiz. Vanaf 2100 meter komen we de eerste serieuze sneeuw tegen. Op 2300 meter moeten we een aantal keren over de sneeuw lopen. De laatste 150 meter is meer klauteren dan klimmen, over rotsen, sneeuw en laddertjes. Onderweg zien we nog een hut welke de vader van Jeannette in 199? gemaakt heeft tijdens zijn wandeling om er te overnachten. Hij is nog goed intact. Na 4 uur klimmen bereiken we de top van de Brévent. Op de top is ook het eindstation van een kabelbaan, dus weer veel dagjesmensen daar. Je ziet ook regelmatig mensen die net als wij met de rugzak en tent op pad gaan, of wandelaars welke van refuge naar refuge trekken. Allemaal te zien aan de grootte van de rugzak. Na de top dalen we nog tot 2150 meter. Vlakbij refuge Bel Lachat vinden we een perfect plaatsje voor de tent en een waanzinnig uitzicht op de Mont Blanc met al zijn gletsjers. Om 18.00 uur komt er iemand van de refuge. Hij zegt dat het gaat stormen vannacht en dat er kans is dat de tent los zal waaien. Hij adviseert ons om achter een heuvel, waar water is en de tent uit de wind staat. We pakken alles in en zetten de tent 5 min. verderop weer neer. Als we gegeten hebben gaan we even uit naar de refuge. Van tevoren breken we de luifel af. Die is niet stormvast als hij in de wind staat. De rugzakken leggen we voor in de tent. Het is wel krap, maar ja, je moet iets. Een 10 tal wandelaars overnachten in de refuge en kijken naar de zonsondergang en de Mont Blanc. Als we terug lopen naar onze tent begint het net te regenen, het laatste stuk hollen we terug. 

Dag 71
Vrijdag 7 augustus 1999. 
Refuge Bel Lachat - Les Houches
`s Nachts steekt er een flinke storm op. Het regent, waait en bliksemt veel. Soms lijkt het wel of de tent los zal waaien, maar `s morgens staat alles er nog. Het is koud en winderig als we opstaan, 8 °C wees het thermometertje aan. Buiten is de lucht opengetrokken en we hebben vrij uitzicht op de Mont Blanc. Zeer speciaal wakker worden. Toch maar vlug inpakken, eten en wegwezen. Eenmaal onderweg komen we de zon al tegen. Dan is het weer lekker om te wandelen. We dalen 1150 meter af. Een flinke afdaling met zicht op Chamonix en later op Les Houches waar we tegen half 12 aankomen. Een eindje verderop is een camping, die hebben we tijdens de afdaling al zien liggen. Zo was het gemakkelijk om meteen de goede kant op te lopen en niet eerst naar het VVV te moeten. Na wat inkopen zetten we onze tent op. We hebben een plekje met schaduw. Wel lekker want de zon komt goed door. 

We blijven nog een dag en vertrekken op zondag 9 augustus met de trein naar Thonon les Bains. We rijden, na onze auto in goede staat te hebben teruggevonden, weer naar Brabant.

Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden

Verslag

GR 5 Modane

 Dag 72
26 juli 2000
Les Houches - Les Contamines-Montjoie 5.10 uur
 Zoals gewoonlijk bekijken we thuis hoe we het beste kunnen reizen in het gebied waar we gaan wandelen. Dit keer laten we de auto in een klein dorpje St. Jorioz staan om met de bus naar het station van Annecy te gaan. De bus komt wat te laat, maar om 8.25 uur zijn we onderweg. Onze 2 rugzakken hebben op zichzelf een hele busbank nodig. We reizen samen met mensen die naar hun werk of school gaan. Toch altijd een apart gevoel, als je op vakantie bent en de lokale bevolking kun je gade slaan in hun normale leven. We kopen op het station een "billet" van 93 Franse Franken per persoon en zijn na een comfortabele reis waar bij we 1 keer overstappen om 11.30 uur in Les Houches (1008m.). We herkennen de brug en lopen door een voor ons nog bekend deel van het toeristische Les Houches. Als we bij de eerste skiliften aankomen is het ook voor ons weer tijd om te gaan klimmen. Het begin is altijd weer even moeilijk. We kruisen op een asfaltweg telkens de kabels van de lift totdat steenslag de verharding van het pad overneemt. We zien de eerste bergen met sneeuw. Waarschijnlijk heeft het daar vannacht gesneeuwd en waar we lopen geregend. Gisteren waren we namelijk op een camping in St. Jorioz, een dorpje vlakbij Annecy, in een tent en het regende de hele dag. We lopen sneller dan in het boekje qua tijd staat aangegeven. We klauteren omhoog. Soms passeren we een dorpje of een paar huizen. Tijdens de middagpauze zitten we op een boomstronk op een open stuk grond naast het pad. We lopen naar Dionnassay op 1314m. Na een paar kruisingen en gîtes raken we de markering kwijt. We missen het dorpje Champel, maar zien wel Bionay (950 m.). Via het routekaartje zien we weer waar we zijn en lopen langs een drukke weg (D 902). We hebben 100 meter te veel afgedaald en moeten die dus nu weer omhoog. We komen in Tresse (1020m.). weer op de route. We lopen langs een bergbeek met de naam Bonnant. We lopen eerst over een breed bospad. Dit gaat later over in een fietspad. Net voor Nivorino (1161 m.) lopen we omhoog naar Les Contamines-Montjoie. Dit is een wat groter dorpje. Hier doen we inkopen. We zien de camping al aangegeven. We informeren bij de VVV waar de camping precies is. Het blijkt 3 km verderop te liggen en de enige camping in de omtrek. Camping Le Pontet. Om 18.00 uur komen we hier aan. Een leuke camping met een extra veldje voor trekkers, vlakbij een park. De rivier die hierboven beschreven is, kabbelt achter de camping door. We delen een picknicktafel met een Nederlandse jongen en meisje die de Tour du Mont Blanc (TMB) lopen. We wisselen meteen wat ervaringen uit. De jongen heeft al meer gewandeld. Zijn vriendin doet hier haar eerste wandelervaringen op met een meerdaagse rugzaktocht. We zien nog meer Nederlandse stellen die hun tentje hier hebben staan en dagtochten vanuit deze camping doen. De lucht is bewolkt maar het is droog. Soms waait het even, verder is het windstil. De zon schijnt op de bergen achter ons. Alle spullen kunnen nu goed drogen. Langzaamaan verdwijnt de zon achter de bergen en wordt het wat kouder. Moe van een eerste wandeldag duiken we onze slaapzak in. 

Dag 73
Donderdag 27 juli 2000.
Les Contamines-Montjoie - La Berge 9.20 uur
We hebben de wekker op half zeven gezet, maar blijven nog lekker even liggen tot zeven uur. Om acht uur beginnen we aan de klim van 1400 hoogtemeters. Het is prima wandelweer in een bosrijk gebied. We passeren op weg naar de col de Bonhomme, veel dagjes mensen. We lopen tussen de bergen sommige op afstand met sneeuw. Op 1700 meter ligt de boomgrens en boven de 2000 meter lopen we over wat sneeuw. De col ligt op 2329 meter, maar wij moeten nog even door naar col de Croix du Bonhomme op 2479 meter. Daar komen de meeste dagjesmensen al niet meer aan toe. Het is dan rustiger. Voor ons blijft het flink klimmen met veel rotspartijen. 5 minuten wandelen over de col is een refuge. We zijn blij dat we er zijn. We tanken daar wat van het ijskoude bergwater wat in een houten uitgeholde boomstam loopt en nemen een lunchpauze van een uur in de zon op het gras. Het is er best fris. We drogen onze van het zweet natte shirts in de zon en trekken onze fleeces aan. Er is een panorama overzichtsbordje wat informatie over het mooie uitzicht over de bergen geeft. We vinden dat we een flinke pauze verdiend hebben na al dat klimmen. We zetten thee en smeren brood. Als we weer de puf hebben om het boekje nog eens goed bekijken zien we dat we nog meer moeten klimmen naar 2528 meter. Verder dan die Croix hebben we nog niet gekeken in het routeboekje. We zien voor ons een bergkam, waar nu ook mensen over heen lopen. We zien er behoorlijk tegenop om nog verder te klimmen maar we moeten er toch aan geloven. Als we eenmaal weer op gang zijn gaat gemakkelijker dan we dachten. Zo'n pauze doet dan toch goed. We hebben een mooi uitzicht over de omgeving aan allebei de kanten, aangezien we helemaal over de kam moeten lopen. We dalen af en zetten koers naar refuge Plan de Lai op 1818 meter. We zien net voor de refuge een mooi kampeerplekje aan de rivier. Toch maar even doorlopen, naar de refuge. We drinken er wat en besluiten om nog 45 minuten verder te gaan. Na 45 minuten klimmen komen we aan bij een chalet, maar er zijn verder geen kampeermogelijkheid. Hier waren we naar op zoek. We zien een wandelaar met rode jas, soms gaat hij zitten en spot met een verrekijker vogels. Hij blijft een hele tijd niet ver bij ons vandaag. We lopen hem en hij loopt ons voorbij. Het begint al laat te worden en we zijn beiden behoorlijk moe. We vinden nergens een geschikte plek. Dan is het weer te schuin om te slapen, dan liggen er op een vlak gedeelte veel koeienvlaaien. Er pakken donkere wolken samen rondom de bergen. We moeten snel iets vinden anders moeten we de tent in de regen opzetten. De wandelaar in rode jas loopt ons voorbij, we zien hem al een tijdje niet meer. De rotsen die we passeren zijn soms groter dan een huis. Om te voorkomen dat we zo dadelijk een leuk plekje zien en er geen water is, vullen we alvast onze waterzak en onze Sigg-flessen bij in een schoon beekje. Om kwart voor zeven zetten we uiteindelijk de tent neer op een uitloopstuk van een haarspeldbocht van een onverharde weg. Het is een stukje vlakke grond met stenen en relatief weinig koeienvlaaien. Verre van ideaal maar goed. We wassen ons snel wat met het meegenomen water. Het begint ondertussen steeds donkerder te worden door de wolken en het begint te regenen. We gooien vlug alles in de tent. Door het tentdoek horen we de regen extra goed. We zijn erg moe. We koken in de tent. We gebruiken etenswaren uit Nederland. Zoals foliepak vlees, gedroogde sperziebonen en puree. Later zetten we koffie. Na het schrijven van het dagverslag gaan we om half tien slapen. We liggen in de slaapzakken maar slapen deze nacht weinig. De regen roffelt op het tentdoek en de wind raast om ons heen. We horen ook het donderen in de lucht. Het licht van een bliksemschicht dringt door in onze gesloten ogen. Eigenlijk op het moment niet echt leuk zo met zijn tweeën in een tentje op een helling van een kale berg. Helemaal overgeleverd aan de grillen van de natuur, maar wel apart om dit te overwinnen. 

Dag 74
Vrijdag 28 juli 2000
La Berge - Landry  7.50 uur
Om half zeven uur gaat het tijdalarm van de horloge annex hoogtemeter af. Deze gebruiken we als wekker. We zijn allang wakker maar het regent, dus we staan nog niet op. Na een kwartiertje lijkt het droog te worden. Snel aankleden, voordat dat gebeurt is regent het alweer de wind sleurt aan de tent, alsof hij deze mee wil nemen. Een tentharing schiet los. Vincent gaat naar buiten om hem weer vast te zetten. We ontbijten eerst, dit kan in de tent. Later is het even droog. We pakken snel alles in, maar het regent alweer voordat we vertrekken. Met regenponcho en gamaschen aan gaan we op weg naar de col de Bresson. We lopen naar een dal. Het ziet er donker en mistig uit. Er zijn weinig kleuren waar te nemen in dit landschap. Het is een groen-grijs geheel. Onder zien we het stuwmeer (Lac de Rosselend) liggen. De bergtoppen zijn gehuld in donkere wolken. We lopen over een modderig pad en passeren regelmatig beekjes. Er is veel water wat van de berg afkomt. Zeker nu het vannacht zoveel geregend heeft. We gebruiken de tent-wandelstok als steun om ons over moeilijkere stroompjes te loodsen. We zien ook weer de wandelaar met de rode jas. Hij zal ook wel ergens op de berg geslapen hebben. Waar, dat weten we niet. We hebben zijn tentje niet gezien. Misschien heeft hij wel in een huisje in het dal geslapen. Het wordt weer klimmen. De ondergrond wordt wat harder en minder drassig. Als we op 2000 meter, tussen grote rotsblokken lopen, verdwijnen we in de wolken en hebben geen dalzicht meer. Naarmate dat we hoger komen, begint het ook meer te waaien ondanks de mist. Om elf uur staan we op de top (2469 m.) van de col de Bresson is het 4 °C met een behoorlijke wind. Echt koud dus. Hier zien we ook andere wandelaars die net de top bereikt hebben vanuit de andere richting. Na wat afdalen maken we een stop. Aan deze kant van de berg is er veel minder wind. We drinken op een windstille plaats koffie. Plotseling begint het ook hier tussen de rotsen toch weer te waaien. Koouud, koouud dat het is. We pakken onze spullen in, maar dit valt niet mee met onze koude handen. We trekken onze jas en fleece aan en dalen verder af naar een dal. De bewolking wordt steeds dunner. De lucht trekt open. We worden geleid door een rivier welke tussen 2 bergen naar beneden stoomt. Machtig mooi uitzicht. De wandelaar met de rode jas zien we voor ons afdalen. Om één uur in de middag onderbreken we de afdaling voor de lunch. Later verliezen we de routemarkering uit het zicht. We volgen de route op de kaart en komen als we het eigenlijk niet meer zien zitten toch bij een markering uit. We doorkruisen een weg met haarspeld bochten door over de tussenliggende weides te lopen en komen 2 uur later aan in Valezan. Een mooi pittoresk dorpje op 1185 meter. We dalen steil verder over mooie bospaadjes en een lekker zonnetje in de rug, naar onze eindbestemming: Bellentre. Moe hier aangekomen blijkt er geen tankstation voor onze benzinebrander en geen camping te zijn. Dit stond wel in het GR- boekje aangeven. Teleurgesteld lopen we weer 3 km / 45 min verder naar Landry. We zien het dorp in de verte liggen. Het regent daar, zo kunnen we op afstand al zien. Even later lopen we dus in de regen het dorp binnen. We doen inkopen in een kleine supermarkt. Een automobilist wijst ons de weg naar de camping. We lopen een stukje terug en melden ons aan bij de campingeigenaar. We betalen 100 FF en zetten onze tent op. Ook nu begint het weer te regenen. Leuk hé, je zou er niet goed van worden. Rond acht uur 's avonds klaart het toch weer op. We kunnen 's avonds in de kantine binnen zitten. Lekker warm. Er is een karaoke avond. De jeugd zingt wat met de muziek mee. Best leuk. 

Dag 75
Zaterdag 29 juli 2000.
Landry - Pont Romano 2.00 uur 
We hebben vandaag een korte wandeling voor de boeg. We slapen uit tot acht uur. Het heeft vannacht niet geregend, dus we hebben goed kunnen slapen. Om negen uur zijn we op weg. We moeten meteen flink klimmen en zien weinig markering. Met het kaartje komen we er toch wel uit. Na een paar kilometer gaan we van de route af om in Peisey onze brandstoffles met benzine te vullen. Op een bankje voor de VVV zetten we koffie. De brander doet het nog niet goed doordat we gisteren met petroleum hebben gekookt. We zien wat lokale bevolking rondlopen in het dorpje. Na nog een uurtje lopen via een bosrijk pad langs de rivier le Ponturin zien we een bankje tegenover een camping. Het is inmiddels half één en het lijkt een mooie plek en tijd om te lunchen. We bekijken of we onze wandeldag nu al kunnen beëindigen. Als er een mogelijkheid is om inkopen te doen op de camping dan willen we op de camping blijven. Dit houdt wel in dat we morgen een klein uurtje langer moeten lopen. We hebben de voorkeur voor het overnachten op een camping dan in een refuge, wat de volgende overnachtingsmogelijkheid zou zijn. Nadat we ons aanmelden bij de familie van de camping leggen we ons bevoorradingsprobleem uit. De zoon van de eigenaar gaat vanmiddag naar Peisey, één persoon kan meerijden om inkopen te doen, dat is dus prima geregeld. Jeannette wast wat kleding en Vincent doet inkopen. De supermarkt is klein maar ze hebben van alles, maar wel heel anders dan we in Nederland gewend zijn. Er zijn minder levensmiddelen die snel te bereiden zijn, zoals in Nederland je wel veel kant en klaar eten hebt. Na even zoeken heeft hij toch alle spullen bij elkaar. Alle natte kleding kan nu drogen. Af en toe regent het wat, maar gelukkig kan de kleding binnen drogen. Als onze Belgische overbuurman ons op een matje op de grond ziet zitten biedt hij ons 2 stoelen aan, dat slaan we natuurlijk niet af. Het blijft de rest van de dag bewolkt, soms zit er een opklaring tussen en dan kunnen we even van de zon genieten. We zitten buiten totdat we hebben gegeten. Het wordt om acht uur 's avonds toch wat frisser en we gaan in het chalet wat fungeert als receptie en bar, wat drinken. Het is een prachtig oud gebouw met hoge muren en deuren en een trap met een balustrade. De camping ligt aan de rivier en we kijken uit over beboste bergen. De richting die we morgen op gaan ziet wit van de sneeuw. We zitten hier op 1440 m hoogte. 's Avonds regent het nog een paar keer, maar als we om 21.30 uur gaan slapen is het droog. Misschien kunnen we weer rustig slapen vannacht. 

Dag 76
Zondag 30 juli 2000
Pont Romano - Tignes Le Lac 7.00 uur
De wekker is weer gezet en om half zeven staan we weer buiten de tent. We halen onze kleding binnen op, die is vannacht lekker droog geworden. Alleen de sokken zijn nog wat vochtig. In 70 minuten hebben we alles ingepakt en ontbeten en gaan we weer op pad. De sokken en handdoek hangen we op de rugzak om te drogen. Het pad loopt rustig aan omhoog, langs een oude mijn en door het dorpje Les Lanches (1524 m). We steken de rivier ook weer een keer over tot we bij refuge de Rosuel komen waar we in eerste instantie hadden willen overnachten. Het is een mooie nieuwe refuge met een dak wat met de berg meeloopt en bedekt is met gras. Hier is een parkeerplaats waar wandelaars hun auto achterlaten om de bergen in te trekken. We zien een aantal mensen hun auto's afsluiten. Even lopen we tussen die groep, maar al snel zien we hen niet meer. Dat vinden we wel zo prettig, alleen lopen. Je hoort dan de anderen niet praten en we kunnen ons eigen tempo aanhouden. We lopen tussen de bomen over een rotspaadje langzaam omhoog. Na een uur is er een 3-sprong. Er lopen hier in de middle of nowhere paden met soms een hutje voor een enkele koeienboer, verder alleen bergen. De hoogste met sneeuw, anderen met bos. Op 1800 meter hoogte komen we boven de boomgrens. Het landschap bestaat hier nog uit grote en kleine rotsblokken. We zien beekjes stromen op de helling. Het ruisen van het water is het enige geluid wat we hier horen. De zon schijnt en opeens zien we een marmot van heel dichtbij. Het beest is groter dan we gedacht hadden, wel erg leuk. Het is echt een schitterend gebied om te wandelen. Het pad stijgt verder met soms een stukje vlak. Om half één bereiken we eerst de refuge. Deze staat net onder top van de col du Palet op 2652 meter. We drinken wat water en maken gebruik van het aanwezige toilet. Op het terras van de refuge zitten verschillende wandelaars te lunchen. Menigeen zit al aan de rode wijn. Eenmaal over de top komen we in een heel ander landschap. Het is een weide helling met skiliften en wandel paden. Als we een kwartiertje over de top zijn en uit de wind lopen lunchen we lekker in het zonnetje. We kijken uit over het grote skigebied van Tignes. We zien dagjesmensen langs lopen. De één strompelt om zijn blaren te ontzien. Een gezin met kinderen. De jongste hebben, bij het naar beneden lopen, last van zijn voeten. De teentjes komen tegen de voorkant van de schoen aan. Hij wil dus bij vader op de rug, maar die heeft al een kind op zijn rug. Moeder kan het kind niet dragen. Een probleem!! Ondanks dat we niet al te veel Frans spreken kunnen we de lichaamstaal goed volgen. We dalen verder af, dit gaat vrij snel. Om half drie zijn we in Val Claret. Hier willen we overnachten. Een volgende overnachtingsmogelijkheid zou nog 4 uur lopen zijn en dat wordt ons toch wel iets te veel. In het natuurpark van de Vanoise, waar we morgen ingaan, is wild kamperen streng verboden. Er zijn borden waarop te lezen staat hoe hoog de boetes zijn als je er wel je tent opzet. We zien ook veel mensen in skikleding en de latten in de hand uit de bergtrein komen. Bij de toeristeninformatie vragen we naar een slaapplaats. De hotels in het skigebied van Val Claret zijn veelal alleen per week te boeken. Een enkele voorziening is voor één nacht te boeken. We komen terecht in een soort jeugdherberg waar we 100 FF per persoon mogen achter laten. Na een lekkere douche laten we de tent buiten in de zon drogen. Later gaan we Val Claret even verkennen. We bekijken waar we morgen de route kunnen hervatten. We doen inkopen voor de maaltijden van morgen en drinken daarna wat in de bar van ons verblijf. 's Avonds gaan we "luxe" uit eten in een pizzeria. Om negen uur zijn we weer terug, drinken nog even wat in de bar en dan naar bed. 

Dag 77
Maandag 31 juli 2000
Tignes Le Lac - d'Entre Deux Eaux 6.10 uur
Een bed en een matras, dat slaapt echt heerlijk. Om half acht staan we op. Buiten schijnt de zon volop, er is geen wolkje aan de lucht. We lopen weer naar Val Claret en zoeken de rood-witte markering weer op. We volgen een skilift naar boven. We lopen nu een deel van de GR55. Een paar jaar geleden hebben we het deel van de GR5 om de Vanoise gelopen. Een stuk verderop zien we om ons heen flinke sneeuwplakkaten, waar we soms overheen en soms omheen lopen. We dalen langzaam af en passeren een paar kleine meertjes, totdat we aankomen bij een stuwmeer, wat we nog kennen van de vorige keer. We lopen langs de steile rotshellingen langs de oever van het stuwmeer. We passeren een aantal oudere vrouwen die bij het meer zitten. Als we nog iets verder afdalen passeren we de drie gebouwtjes van refuge de la Leisse, waar we bij vorige gelegenheid overnacht hebben. Tijdens de afdaling volgen we verder de rivier, die ligt echt in een dal tussen de hoge bergen in. Er lopen ook schapen te grazen. Om één uur gaan we lunchen. We zitten niet echt lekker, want het is meer gaan waaien. De lucht blijft wel strak blauw. Om half drie uur komen we bij refuge Entre Deux Eaux op 2120 meter. Een mooie en gezellige refuge. Het is er druk met passanten en met wandelaars die willen blijven slapen. We geven aan dat ook wij willen overnachten en gebruik willen maken van de keuken. We betalen 67 FF per persoon. We slapen op een zaal en met een munt kunnen we met warm water douchen. We zetten koffie en thee en bestuderen alvast de route voor morgen en schrijven in ons dagboek. De was waait lekker droog op de waslijn in de wind. We zitten uit de wind en hebben uitzicht over het rivierdal van de Leisse met de bergen daar omheen. Deze zijn veelal groen, maar sommige ook met wat sneeuw. Om kwart voor zeven gaan we onze maaltijd bereiden. Er zijn ook andere mensen en groepen die hun eten koken. Er overnacht hier ook een groep waarbij de bagage steeds met de auto wordt weggebracht. Niet echt iets voor ons, maar het is wel leuk dat het kan. Degenen die zelf koken hebben een aparte eetzaal. We eten tortellini met bolognesesaus. Er zijn opvallend veel mensen die macaroni met boter en kaas eten. Misschien wel een gewoonte als je in Frankrijk gaat wandelen. Het is licht van gewicht en makkelijk te bereiden. Na de koffie drinken we nog een glaasje wijn in de gastenkamer. Dit is de eetkamer voor de gasten die vol pension genieten. Het is er best gezellig. Om half tien gaat iedereen, en wij dus ook, naar bed. 

Dag 78
Dinsdag 1 augustus 2000
d'Entre Deux Eaux - Plan Sec 9.25 uur 
Het is best druk in de refuge maar desondanks is het in de slaapzaal, met ± 20 personen, toch redelijk rustig geweest vannacht. Om halfzeven piept de wekker weer en staan we op. We maken weer gebruik van de keuken om thee te zetten. Om kwart over zeven gaan we weer op weg voor het laatste stukje van de GR55. Bij de brug over de Leisse op 2011 meter, pakken we de GR5 weer op. We zigzaggen een grasberg op en zijn zo al snel op 2400 m hoogte. We zien soms een marmot. Vincent ziet nog een gems wegschieten. Het gras gaat al snel over in rotsen. Om half elf stoppen we voor de 1e pauze bij een mooi bergmeertje. We lopen over een berghelling en zien een paar dorpjes langs een rivier en een weg in het dal. Als we aan de lunch toe zijn zien we een helikopter met een onderlanding tussen 2 plekken heen en weer vliegen. Het eindpunt kunnen we niet zien. Even later komen we langs refuge de l'Arpont op 2309 m. Dit is de refuge die bevoorraad werd door de helikopter. De refuge is dan ook alleen te voet bereikbaar. Als we langslopen zijn ze net begonnen met het uitpakken van de geleverde spullen. We komen regelmatig wandelaars tegen, maar niet vervelend veel. We lopen over een helling en zien in het dal een rivier en verschillende dorpjes. Het is een hele trip en we blijven op die berghelling lopen. De zon is nadrukkelijker aanwezig. Hij brandt op onze armen en we moeten ons beschermen tegen zonnebrand. Om kwart voor vijf, 9,5 uur na ons vertrek, komen we aan bij refuge Plan Sec op 2310 m hoogte. Een lange dag, maar achteraf toch goed te doen. Bij de refuge zetten we onze tent op voor 20 FF per persoon. Ook hier kunnen we weer warm douchen en daarna zitten we weer lekker in de zon. In de kookruimte wordt 's avonds voor ons de houtkachel opgestookt, lekker. 

Dag 79
Woensdag 2 augustus 2000
Plan Sec - Modane 6.25 uur 
Om half zeven maakt de wekker ons weer wakker. Het weer ziet er goed uit. De tent is vannacht droog gewaaid, dat is het voordeel van overnachten op hoogte. Omdat alles goed droog is zijn we snel klaar met inpakken. We gaan naar de keuken om thee te zetten en te eten. Ondertussen komt er snel bewolking opzetten en begint het te regenen. Na het ontbijt is de regen weer over. We kiezen ervoor om via een kortere weg naar beneden te lopen, zodat we op tijd in Modane zijn. Tijdens het afdalen begint het flink te regenen. We dalen eerst om daarna weer 300 meter te stijgen. Qua tijd blijkt dit hetzelfde te zijn dan de langere route. We lopen hier wel weer tussen de bomen, de afgelopen drie dagen zijn we steeds boven de boomgrens gebleven. Ook zien we hier soms weer markering, die hebben we gisteren de hele dag weinig gezien. Mede omdat in het natuurgebied van de Vanoise gewerkt wordt met gele bordjes. Het is toch wel prettig om af en toe een bevestiging te hebben dat je nog goed zit. Als we de 300 meter weer hebben gestegen houdt het op met regenen en de lucht klaart zienderogen op. We lopen weer, net als gisteren op een zelfde hoogte, ditmaal op een soort plateau met wat stijgen en dalen. We komen regelmatig groepjes wandelaars tegen. Enige tijd later dalen we weer wat sneller en we zitten al gauw weer onder de boomgrens. Vincent ziet een wild zwijn weg rennen in het bos, even verder horen we van een Duitser dat ze er drie hadden gezien. We lopen weer door en komen op een splitsing waar we niet weten welke richting we moeten kiezen. We kiezen het afdalende pad. Als we even later op een breder pad uitkomen weten we dat we verkeerd zitten. Dan eerst maar even koffie zetten. We zitten lekker in de zon. Op de kaart zoeken we op waar we nu zitten. We besluiten om niet terug te gaan naar de route maar via het brede pad af te dalen naar Modane. Bij een oorlogsmonument in het gehucht Amodon loopt ons pad uit op verschillende weilanden. Als we die doorkruisen vinden we aan de andere kant een smaller pad naar beneden. Het is vrij steil en er liggen veel dennenappels op de grond, waarover je heel gemakkelijk uitschuift. Na nog eens 300 meter afdalen komen we aan in Modane. We lopen richting het centrum en lunchen op een bank op het plein tegenover het gemeentehuis. Dan gaan we op zoek naar de camping. Onderweg zien we een supermarkt met benzinestation. Daar doen we later onze inkopen. Op ons plaatsje op de camping aangekomen begint het weer te regenen, vlug de tent opzetten. Als de bui over is wassen we wat kleding en hangen die in de zon te drogen. Eerst maar even inkopen doen. Als we terugkomen is de was al bijna droog. De temperatuur is best goed, maar het begint alweer te regenen. Later gaat het ook nog hagelen en onweren. 

Donderdag 3 augustus 2000. 
Het regent alweer als we bezig zijn met de tent afbreken en inpakken. We besluiten om naar huis te gaan. We lopen naar het station en nemen de trein naar Annecy. Het laatste stuk van de rit kan niet over het spoor. Er is een storing. We moeten met een bus. Dit duurt in plaats van de geplande 2 uur nu 3 uur. Omdat we in Annecy erg lang op de bus moeten wachten nemen we een taxi naar St. Jorioz waar onze auto staat geparkeerd. Vervolgens rijden we weer naar Nederland.

 
Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden

Verslag

GR 5 en 55 Vanoise

Gedeelte in de Franse Alpen. Val d'Isere - Val d'Isere, een wandeling van 4 dagen.

Voor ons beint de route van de GR 5 in Val d'Isere. We starten meteen met de zwaarste klim van onze wandeling de Col de l'Iseran. Na de top een erg mooie afdaling met een mooie rivier en enkele watervallen. Het volgende stuk is vrij laag en vlak, waarbij uitwijkmogelijkheden zijn naar verschillende dorpjes, voor het inslaan van proviand. Daarna weer een klim naar refuge de Vallonbrun. Na refuge Plan du Lac verder naar beneden gelopen om zo te komen op de GR 55. Het gedeelte naar Col de la Leisse heeft een deel met flink vals plat. Op de Col de la Leisse is het erg mooi, niet in de laatste plaats door de rivier de Leisse. Nabij de top van de Col lag er tijdens onze wandeling (Augustus) nog sneeuw.
Weer beneden gekomen kom je in de wintersportoorden Val Claret en Tignes. Dit is een kaal stuk ten gevolge van de skipistes. Het laatste stuk naar Val d'Isere is heuvelachtig, met nog 1 klimmetje direct na het verlaten van Tignes.

Ons start- en eindpunt was Val d'Isere.

Het Landschap
Omdat je meestal op een redelijke hoogte loopt (bijna altijd boven 2000 m.) is het landschap kaal en weids, maar zeker niet saai. Veel rotsen en ook nog lage beplanting.

Zwaarte van de route
Er zitten een aantal flinke hoogteverschillen in. De Col de l'Iseran (2764 m.) is de zwaarste klim. Ook de klim naar refuge de Vallonbrun is zwaar. Onze ervaring is dat langzaam maar gelijkmatig doorlopen het minst vermoeiend is.
Wij hadden niet speciaal voor deze wandeling getraind, maar hebben wel een goede basisconditie.
Voor ons was dit een leuke meerdaagse tocht.

Overnachting
In het nationaal park van de Vanoise kun je van te voren een gîte of refuge bespreken via het VVV kantoor in Tignes. Dit kost 40 FF, die later bij het afrekenen in de refuge zelf weer in mindering worden gebracht.
Wij starten bij de enige camping in Val d'Isere. Het is een kleine en goedkope camping aan de voet van de Col de l'Iseran. Wij kunnen er goedkoop onze auto en tent achterlaten. Het eerste punt om te overnachten ligt op 8.30 uur lopen, met de zware beklimming van de Col de l'Iseran. Als we bij de refuge aankomen blijkt die te zijn gesloten. In het nationaal park mag je niet wild kamperen (er wordt gecontroleerd). Het beste is om aan de voet van de col de l'Iseran van de route af te wijken en naar het plaatsje Bonneval-sur-Arc te lopen. Wel reserveren, gîte zit erg snel vol. Wij overnachten in een gîte in Villaron die zeker aan te raden is, maar wel op 9.30 uur lopen ligt vanaf de camping in val d'Isere. Er is een goede douche, een aparte keuken om zelf te koken en een balkon om je kleding te drogen.
Onze volgende refuge is Vallonbrun. Op zich is dit een mooie refuge, maar de waardin is niet echt gastvrij. Je mag bijv. pas om 16.30 uur in de slaapzaal en moet deze weer voor 07.30 verlaten. Er is geen douche maar wel een goede wasgelegenheid met koud water. Het is beter om door te lopen naar de onbewaakte refuge le Cuchet. Deze zag er schoon en leuk uit.
De laatste overnachtingplaats is refuge de la Leisse. Dit is echt een aanrader. De refuge ligt op 2487 m. en wordt bevoorraad door helikopters. Er is een mogelijkheid om je tent op te slaan of te overnachten in de refuge zelf. Geen douche, alleen een waterbak buiten op de binnenplaats.

Openbaar vervoer
De D902, vanaf Bonneval sur Arc richting Modane heeft een busverbinding. Ook Tignes en Val d'Isere zijn vanaf Bourg Saint Maurice met een bus te bereiken. Er is geen openbaar vervoer verbinding vanaf Val d'Isere naar het zuiden van de route.

Rondje door de franse Alpen. Van Val d'Isère naar Val d'Isère in 4 dagen.

Op vrijdag 8 augustus komen we met de auto aan in Val d'Isère. We vinden een camping (een weide met wat gebouwen) langs de rivier Rvoir. Bij het inchecken blijkt dat als de rivier, welke in korte tijd zeer snel kan stijgen ten gevolge van smeltwater, buiten zijn oevers treed de camping in zijn geheel ontruimd zal worden. Midden in de zomer zal dit zo'n vaart wel niet lopen.
's Middags informeren we naar de overnachtingsmogelijkheden in de refuges. Vooral de eerste dag zal een probleem kunnen worden omdat er pas na 8 uur lopen een slaapplaats zal zijn welke volgens de plaatselijke VVV ook nog volgeboekt is. Voor de andere dagen boeken we wel een slaapplaats. We weten niet of het noodzakelijk is. 's Avonds de rugzak inpakken en regelen dat onze tent en auto op de camping kunnen blijven staan. De autosleutel laten we achter zodat ze deze bij een evacuatie weg kunnen rijden.

Dag 80
Zaterdag 9 augustus.
Val d'Isère - Le Villaron
De route loopt direct naast de camping. We kunnen dus meteen het pad oppikken wat al direct begint te stijgen. We lopen langzaam maar gestaag omhoog. Het pad is soms zeer steil zodat we voetje voor voetje naar boven klauteren.
De rugzakken zijn gelukkig niet zo zwaar en het weer is goed. De eerste col die we moeten nemen is de col de l'Iseran, we stijgen van 1809 m. naar 2764 m. Een klim van 950 meter om mee te beginnen. Na verloop van tijd komen we op de skipistes met de liften, nu groene weides om vervolgens boven de boomgrens uit te komen. Rond de middag komen we aan bij de top. Bonneval-sur-Arc, een prachtig oud dorp, lopen we voorbij, hier waren een aantal refuges welke al vol waren. Dit hebben we vooraf al nagevraagd. Op de kaart stond nog wel een onbewaakte refuge. Er wordt echt verder nergens meer over gesproken. Niet bij de VVV en niet op bordjes onderweg. Toch gokken we daar maar op. We dalen wat af maar blijven op hoogte. Het uitzicht is zo prachtig. Regelmatig steken we een riviertje over die van de bovenliggende gletsjers komen. Na 8.30 uur lopen komen we bij die onbewaakte refuge; Du Mollard, aan. Deze blijkt gesloten te zijn. De Vanoise is een natuurgebied waarin niet gekampeerd mag worden, dus moeten we doorlopen naar Villaron, we moeten dan wel de berg weer af. De totale looptijd daar naartoe is 9.30 uur. Via een erg steile afdaling naar Le Villaron. Gelukkig zijn er nog 2 plaatsen in de gîte d'etappe. We hebben eten meegenomen en dus koken we zelf. Er zijn goede voorzieningen, zoals een goed uitgeruste keuken, comfortabele douches en ruime slaapgelegenheid met een balkon waarop kleding en schoenen kunnen drogen.

Dag 81
Zondag 10 augustus
Le Villaron - refuge du Vallonbrun
Omdat we gisteren lang hebben doorgelopen hebben we vandaag een tocht van maar 4 uur. We hebben geslapen tot 9.15 uur en daarna ontbeten in de goed voorziene keuken van onze gîte. Om 10.15 uur gaan we op pad en om 11.00 uur bereiken we Bessans, daar hebben we een krant gekocht en alvast een deel gelezen. Het volgende stuk was vlak, gevolgd door de steilste klim van onze tocht. Onder aan de berg lijkt het net alsof je de berg helemaal niet op kunt. Via haarspeldbochten en flink zweten komen we toch boven. Daar wacht onze refuge du Vallonbrun. Reserveren was niet nodig geweest, er zijn behalve wij nog vier fransen, terwijl er plaats is voor 44 personen. Het is een sobere maar nette refuge. Goed eten, geen douche. We mogen pas om 16.30 uur de slaapzaal in en om 7.30 uur moet deze weer leeg zijn. De refuge ziet er erg leuk uit maar doordat de waardin niet erg gastvrij is valt het toch tegen. We gaan dus maar vroeg slapen.

Dag 82
Maandag 11 augustus.
refuge du Vallonbrun - refuge de la Leisse
We staan om 7.00 uur op. Om 8.00 uur zijn we weer op weg en ontbijten onderweg. Na 1.45 uur lopen komen we langs een onbewaakte refuge du Cuchet. We kijken hier even binnen en het ziet er erg leuk en comfortabel uit. Achteraf hadden we gisteren beter door kunnen lopen en hier kunnen overnachten. Het weer is minder vandaag, veel wolken, soms lopen we erin. We hebben meestal wel wat uitzicht naar beneden maar bijna niet naar boven. Halverwege onze tocht besluiten we om onze gereserveerde refuge Plan du Lac voorbij te lopen en nog 3 uur door te lopen naar refuge de la Leisse. Onderweg verlaten we de GR 5 om over te gaan op de GR 55.
We lopen door een langzaam stijgende vallei langs de rivier de La Leisse. De meeste sneeuw is gedooid. Het is er helemaal verlaten. Er is van onze beschaafde wereld niets te zien. Geen huis, geen weg. Alleen hier en daar een steenmannetje of een geverfde markering. We kijken over een geweldig massief van bergen en sneeuw. Bij de refuge aangekomen, die door een helikopter bevoorraad wordt, hebben we er een tocht van 9.15 uur opzitten. De refuge bestaat uit drie gelijke huisjes en is erg gezellig. Wassen moet buiten bij de waterbak en koken gaat met kaarslicht, maar dat maakt het alleen maar leuk. Er zijn geen Nederlanders in deze refuge, ook nog geen tegengekomen de afgelopen drie dagen. Omdat de fransen nu ook vakantie hebben zijn er bijna alleen maar fransen. De meesten spreken geen Engels en wij spreken geen Frans, dus het contact is beperkt tot wat woordjes en gebaren. Er is hier ook een mogelijkheid tot kamperen. Er lopen ook ezels rond, die worden gebruikt voor het vervoer van bagage.

Dag 83
Dinsdag 12 augustus
refuge de la Leisse - Val d'Isère
Vandaag de laatste dag lopen. Om 8.30 uur vertrekken we. Een heel mooie wandeling over de col de la Leisse (2758 m.), mooie vergezichten en we lopen over sneeuw. Boven op de gletsjers zien we mensen skiën. We dalen verder af naar Tignes. Dit stuk is minder mooi door de vele skipistes die er liggen. Het is gemakkelijk te bereiken voor de vele dagjesmensen in het toeristische Tignes en het pad wordt dan ook behoorlijk druk belopen. We bonjouren wat af.
Nog een laatste klim en verder door het dal naar Val d'Isère. Met Val d'Isère al in zicht worden we ingehaald door een wandelaar met flink de pas erin. Even later twijfelt hij over de route en halen we hem weer in. Het blijkt een Amerikaan te zijn die in één keer de GR 5 wil lopen. Eind april in Hoek van Holland gestart en hij hoopt eind augustus in Nice aan te komen. vier maanden alleen onderweg.
Na hem de weg naar de VVV te hebben gewezen lopen we zelf verder naar onze camping. Alles is er nog zoals door ons vier dagen geleden achtergelaten.
Dit is het einde van onze 4-daagse wandeling. Het was erg leuk, we zijn er niet overdreven moe van geworden en gaan morgen weer op pad voor onze volgende wandeling over een deel van de GR 54.

Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden

 

Verslag

GR 5 Auron

edeelte in de Franse Alpen. Modane - Auron een wandeling van 11 dagen.

We beginnen in Modane waar we in de zomer van 2000 gestopt zijn. De vader van Jeannette, Ad, is er dit keer ook bij. Hij is in 2003, 65 jaar geworden en heeft deze voetreis als cadeau gekregen van zijn vrouw en kinderen. (Ad heeft ook reisverslagen op onze site met zijn Pelgrimtocht naar Santiago en de Kungsleden in Zweden.) Op de top van Col de Garardin (2700 m.) komen we in een hagelstorm. We zijn blij dat we er heelhuids overheen komen. Vanwege nieuwe sneeuwval moeten we een beklommen berg weer af om een lagere variant te nemen. Ja, ook in juni kan de sneeuw nog verraderlijk zijn in de bergen. Bij Larche komen we bij de Pas de la Cavale (2671 m.) helemaal niet op. De sneeuw ligt er tot 80 cm hoog. Het pad is niet te herkennen. Liftend omzeilen we de pas en komen over een asfaltweg toch over de bergketen.

Ons startpunt is Modane en het eindpunt is Auron

7 juni 2004
Keldonk- Modane
Om vier uur in de ochtend halen we de vader van Jeannette (Ad) op. Via Venlo, Freiburg, Basel rijden we naar Genevé, We kunnen goed doorrijden en zijn om 12.30 uur bij een klein stationnetje Meyzin-Vernier. Hier parkeren we onze auto in een woonwijk. Een kaartje kopen voor de trein naar het centraal station is niet mogelijk. Op het centraal station kopen we 3 treinkaartjes naar Modane. Een oud vrouwtje kijkt met verbazing hoe Ad zijn zware bepakking op zijn rug zwaait. We mogen drie maal overstappen in drie uur en veertig minuten. € 31 per persoon lichter staan we om half zeven ‘s avonds op het perron van Modane waar we in augustus 2000 met regen ingestapt zijn. We herkennen de omgeving nog en lopen eerst naar de supermarkt. Daarna zoeken we de gemeentelijke camping. We worden hartelijk ontvangen en nemen een kampeerplekje uit de wind. Na een warme douche en een zelfgemaakte maaltijd zoeken we alvast de route voor morgen op. Met de piepende geluiden van rangerende treinstellen op de achtergrond dommelen we in slaap.

Dag 84
8 juni 2004
Modane (1066 m.) – Pont de la Fonderie (1897 m.)
Via de dorpskern lopen we naar de gemarkeerde route. In een dorpje of stadje de route vasthouden is altijd moeilijk, ook hier. We lopen na het dorpje meteen verkeerd richting een steengroeve. We keren terug naar een paadje waar pas na ± 300 meter een rood-witte markering door ons wordt waargenomen. We beginnen aan een klimmetje van 1400 meter. Eerst een zwak stijgend pad wat al snel verandert in doorsteken tussen een weg met haarspeldbochten. De markering is summier. De zon staat in een onbewolkte lucht. We kruisen de snelweg naar Italië. Net voor de kapel van Valfréjus is er een aardverschuiving geweest. Het water heeft, met stenen en aarde, ons pad het ravijn mee in gesleurd. We moeten via een hoger gelegen, verharde, weg toch het wintersport plaatsje Valfréjus proberen te bereiken. Een in het routeboekje aangegeven winkel is in de zomer niet open. We kunnen er dus geen voorraad brood voor morgen inslaan. Na een koffiepauze, op een bankje in het te lege dorpje, proberen we ook hier de markeringen te vinden. De markeerder van dit deel is volgens ons drieën wel met pensioen zo grappen we. We zien op het kaartje wel dat we goed zitten. Op 1900 meter ligt her en der een beetje sneeuw. Stijgend langs een rivier komen we op 2100 meter. Met een prachtig uitzicht eten we bij een onbemand hutje. Later is ook het pad niet langer sneeuwvrij. We proberen, vanwege het zware lopen, de sneeuw te vermijden door op onbesneeuwde stukken helling en dus van de route af te lopen. We moeten regelmatig de route opnieuw opzoeken. Marmotten hobbelen over de sneeuw. In een dalletje staat een alpenhut. Een stel Fransen in klederdracht en met drank zit daar te genieten van het uitzicht over de bergen. Onze rugzakken zijn nog behoorlijk zwaar. Zeker die dan Ad. Hij wil persé een blik (camping)boter, een pot jam, chocolade repen, marsen en suiker en melk voor in de koffie mee. 2 kg extra gewicht. Vincent neemt de boter en jam van Ad over omdat zijn rugzak té zwaar is. We halen toch de top. De afdaling over voornamelijk weidegrond is dan een genoegen. Riviertjes komen bij elkaar maar worden op een moment zo krachtig zodat we op blote voeten het ijskoude water over moeten steken. Koud!!!. Marmotten schieten naar hun hol en piepen om de anderen te waarschuwen voor het gevaar: drie wandelaars. Wij! We dalen af naar Pont de la Fonderie en kamperen(wild) pal langs het pad, niet ver van de rivier die woest buldert. We wassen ons met het koude water ervan. We rapen een paar stenen bij elkaar waar we op kunnen zitten en koken ons potje. Stamppotboerenkool (van Maggi) met (foliepak) hamburger. Lekker op een dergelijk warme dag, maar vooral licht om mee te nemen.

Dag 85
9 juni 2004
Pont de la Fonderie (1897 m.) – Des Acles (2025 m.)
We verlaten onze campsite en zitten na 10 meter weer op de route. We passeren de refuges van de la Vallée Etroite (1765 m.). Bij het kerkje nemen we nog wat drinkwater in. We klimmen in de schaduw van bomen. Vervolgens zien we boven de boomgrens een bergmeertje bij Col des Thrures (2194 m.). We dalen weer over grasvelden naar een paar oude chalets. Bij Chappelle de Ames (1623 m.) willen we op 10 minuten lopen van de route, in Village de Sallé, brood kopen, zoals aangegeven in het boekje. Ad blijft achter met de rugzakken, bij een picknickbank vlakbij de kapel. We lopen het dorpje door, maar geen winkel te vinden. We vragen het een vrouw. Die vertelt dat alle winkels in Sallé inmiddels gesloten zijn In Village de Névache, 30 minuten lopen verder, is wel een winkeltje. De teleurstelling is waarschijnlijk van onze gezichten af te lezen want ze biedt ons een retourtje met haar voiture aan. Dat slaan we natuurlijk niet af. Ze zet ons ook weer af bij het kapelletje. We bedanken haar hartelijk en lunchen op een luxe picknickbank bij een huis met gesloten raamluiken. Een teken dat het huis momenteel niet in gebruik is. Dan dalen we af naar de rivier (1482 m.). Later lopen we een grindweg op waar we steil mogen klimmen. Kamperen mag in het gebied van des Acles niet (1870 m.) Er staat aangegeven dat er kuddes schapen lopen die bewaakt worden door honden. De natuur is hier wel mooi. Lariks bomen krijgen nieuwe lichtgroene naalden. De plantjes ontspringen de berggrond. Op plaatsen waar de sneeuw nog maar net weg is krijgen ze een nieuwe kans om te ontkiemen. Er zijn wel heel mooie kampeerplaatjes. Maar er is ook een herder/beheerder. Jammer. We doorwaden de rivier op blote voeten. De stroming is behoorlijk we moeten ons aan een boomstam, die over de rivier ligt, vasthouden. We stijgen door naar 2025 meter. Hier zien we pas weer een plaatsje waar 2 tentjes kunnen staan. Honderd meter verder is ook nog een rivier met water. Voldoende voor een overnachting. Er komt niemand meer over het pad. Dat verwachten we ook niet, zover van de bewoonde wereld. We horen dat keien van de rotsberg achter ons, spontaan beginnen te rollen. We wassen ons in de rivier. ’s Avonds koelt het flink af.

Dag 86
10 juni 2004
Des Acles (2025 m.) – Briançon (1290 m.)
We staan maar een paar meter van het pad. We stijgen eerst tussen de bomen, door het ravijn. Dan gaat het beboste landschap over in weiland, waar tussen nog sneeuw ligt. Het gras is nog geplet van de net gesmolten sneeuw. We stijgen naar Col de Dormhouse (2445 m.) en dan door naar Col de la Lauze (2530 m.). We lopen in een skigebied. Er zijn een paar liften. We dalen af en lopen om een berg heen naar Montgenèvre (1849 m.). Een wintersportplaats. Hier zijn wel wat winkeltjes open. Bij de supermarkt (Sherpa) vullen we onze lunch aan met fruit, yoghurt en jus d'orange. Een hotel wat in de zomer gesloten is, heeft een leuke trap waar we goed en uit de zon kunnen zitten. De zon brand, het is heet rond het middaguur. Verder valt er weinig te beleven. Na het dorpje krijgen we een omleiding van drie kwartier over een te breed pad. We kunnen de zon niet ontlopen. Het eigenlijke bospad is afgesloten. 10 flinke haarspeldbochten moeten we door voordat we weer zijn afgedaald. Dan komen we bij de kasteelruïne van Briançon (1290 m.). Een enorm toegangsgebouw naar de stad. Bij de ingang van het park bij de rivier gaan we van de route af om te winkelen. We nemen eerst een koffiepauze om ons vervolgens in de stad te verdiepen. Een supermarkt is snel gevonden. Ook het tankstation voor de benzine is dichtbij. Er is niemand bij de pomp. Deze staat wel aan. Er staat zoals zovaak “minimale afname 5 liter” op. Ik pak eerst mijn fles en tank die vol. Wat ik getankt heb, pakken ze niet meer af. Ik betaal € 0,71. De man moet wel goed op de pomp kijken om het te geloven. Als hij de fles ziet begrijpt hij het. Op de terugweg naar de route staan we even stil in een winkelstraat om te overleggen of we een ijsje nemen. Auto's rijden over de weg. Op dat moment horen we; ’’ Krak’’ en Ad tolt om Vincent heen en valt tegen een kledingrekje aan. Het matje wat bij Ad op de rugzak zat, hangt aan een auto die net gepasseerd is en het nu aan zijn gebroken spiegel heeft hangen. De spiegel heeft het touwtje van de hoes in zijn greep. De auto staat bijna meteen stil. Alleen de spiegel is kapot. Al snel komt de politie erbij en zo zijn we een hele tijd bezig. Naam en adres achterlatend kunnen we om 18 uur weer verder. We wilden eigenlijk wild kamperen, maar nemen toch maar een camping aangeven op 2 km. Na 1 km vraagt Jeannette bij een winkeltje een keer na of we goed zitten. Een man brengt ons meteen met zijn auto naar de camping. De campingwinkel is nog open. Een koud pilsje smaakt dan extra lekker. We lenen met toestemming van de campingeigenaar een paar stoelen van het terras. Zo kunnen we comfortabel zitten. We besluiten om in verband met het warme weer, morgen een uur eerder te vertrekken. Ook zien we op kaart hoe we binnendoor terug naar de route kunnen. Ook Ad voorgehouden een keuze te maken. Of boter en jam op het brood, of melk en suiker in zijn koffie. Dit omdat de rugzakken net iets te zwaar zijn en niemand ruimte heeft om extra gewicht mee te nemen.

Dag 87
11 juni 2004
Briançon (1290 m.) – lac de Roue (1854 m.)
Op de camping blijft een ½ kg boter achter, de jam is versnelt opgemaakt. Na 40 minuten zijn we terug, weliswaar een stukje verder, op de route bij Villard St. Pancrace. Een klim van in totaal 1250 meter. In de koelte van de ochtend is het gemakkelijker lopen. Rond 9 uur komt de zon pas door de bomen. Ook hier een omleiding. Niet over het bospad maar over een breed grindpad. Jammer. We passeren de huizen van Ages. Dan worden we wel het bos ingestuurd, langs een beekje, tot we boven de boomgrens komen. Hier en daar ligt nog wat sneeuw. We drinken koffie op een bankje bij een onbewoond hutje (Chalets de Vers le Col 2163 m). De laatste 300 meter klimmen we in 3 kwartier naar 2477 meter. Net over de top is het pad versperd door sneeuw. Na een korte pauze om bij te komen van de klim en te genieten van het uitzicht, omzeilen we de sneeuw en dalen af naar Brunissard waar een prachtige natuurcamping is. We passeren een paar winkelloze dorpjes en gaan dan op zoek naar een kampeerplek. Op het pad naar les Maisom (1693 m.) waar we op een berghelling lopen vinden we niets. We klimmen nar lac de Roue (1854 m.) waar volgens de kaart in het routeboekje een meertje moet zijn. Om half vijf zijn we bij het water. Er zijn een tiental picknickbankjes en wat vlak grasland tussen de bomen. Het met helder water gevulde meertje heeft op dit moment geen waterinvoer. Geen stromend water dus. Na een extra broodmaaltijd omdat we toch behoorlijk leeg zijn, gaan we wassen in het meertje. De lucht betrekt. Tijdens het eten koken, macaroni met tonijn en wat tomatensoeppoeder als saus, begint het te regenen. De donkere wolken doen serieus aan. Maar al snel waaien ze over en is het weer droog. Drinkwater maken we met de waterfilter. Er is ook een aangelegde vuurplaats. Het hout is te nat om te kunnen stoken. ’s Avonds klaart het verder op en zitten we op een picknickbank.

Dag 88
12 juni 2004
Lac de Roue (1854m.) Ceillac (1639 m.)
We dalen 500 meter door een bos af naar Château Queryras (1350 m.). Een mooi oud dorpje. Hier belt Ad naar huis om het thuisfront op de hoogte te houden. Hij vergeet te vertelen over het ongelukje van een paar dagen terug. Dan maar weer klimmen, dit maal 950 meter. Zoals bijna elke dag. Het leidt door een landschap waarin riviertjes en beekjes ontspringen, veel gras en bomen. De bergen zijn nu in dit gebied zonder sneeuw. Prachtige uitzichten. Bijna geen mens te bekennen. Marmotten spelen in de weilanden of kijken naar ons. We komen een paar wandelaars en mountainbikers tegen net voor de top van Col Formage (2306 m.). We hebben te weinig water om soep en thee te maken voor de lunch. Na een korte pauze op de top lopen we door en hopen op een beekje. Het lijkt er op dat dit niet zal gebeuren. Het ziet er, aan deze kant van de berg echt droog uit. Een 30 minuten later passeren we toch een beekje, waar we dan maar meteen lunchen. We dalen af naar Ceillac (1639 m.), een klein dorpje. De winkels zijn dicht en zullen pas rond 16.30 uur open gaan. We lopen 2½ kilometer door naar de camping. Ook daar is geen winkel. We wassen onze kleding in een machine en gaan tegen het eind van de middag terug naar Ceillac om inkopen te doen voor het dagelijkse levensonderhoud. Op de weg krijgen we al snel een lift. De bakker in Ceillac heeft geen brood meer, dus dat kopen we ook maar in de supermarkt. Ongesneden brood, wat je bij een bakker kunt kopen blijft langer vers. Een lift op de terugweg lukt niet. Er komen wel geteld drie auto’s langs. Hebben ze daar een tweebaans asfaltweg voor aangelegd? Deze keer is er geen terras waar we stoelen kunnen lenen. Een bank bij het campinggebouwtje voldoet ook. Na het eten drinken we een flesje Franse wijn leeg en gaan rond half elf weer slapen.

Dag 89
13 juni 2004
Ceillac (1639 m.) – Le Châtelet Rnes (1619 m.)
We verlaten de camping. Als we de rivier oversteken begint onze, inmiddels, dagelijkse klim. Het is wel veel kouder dan de afgelopen dagen. Om 7 uur is het 3°C. Lange mouwen en pijpen aan de safaribroek. De zon schijnt nog wel, maar al snel zien we wolken boven de bergen. Bij lac des Prés-Soubeyrand (2217 m.) drinken we bij een heel mooi meertje koffie. De bergen verbergen elkaar. In de verte zijn de toppen wit. We zien niets wat geciviliseerd is. Alles alleen maar natuur. Even verder doorlopen we dan weer door een skigebied. Nu grijze grind waar in de winter de skipistes liggen. Het begint soms wat te motregen. We zien dat de route over een besneeuwde berghelling ligt. De marmotten brengen zich weer in veiligheid, althans dat denken ze. Lopend vallen ze veel meer op dan dat ze stil zouden blijven zitten. Bij chapelle Saint-Anne (2415 m.), een mooi gerestaureerd kerkje bij een azuur blauw meer in de middle of nowhere nemen we een pauze en een halve Snicker als extra energie om de laatste 300 meter naar de top te overbruggen. De donkere wolken zoeken elkaar steeds meer op. Als we halverwege de berg zijn begint het te hagelen. We trekken onze jassen aan. De top ligt al in de mist. Soms waait het. Het zicht wordt minder. De sneeuw, die er nog van afgelopen winter ligt, bedekt regelmatig het te volgen pad. Wandelen op de sneeuw valt hier best mee. Voetstappen van voorgangers zijn bevroren en daar door gemakkelijk te volgen. Soms begint het wat harder te waaien en te hagelen. Temperatuur is rond het vriespunt. Vincent loopt wat vooruit en zoekt het pad. Jeannette maakt een foto van Ad en ze raken zo wat achter. Jeannette en Ad kunnen het pad even niet meer vinden en lopen een stukje steile helling zonder sneeuw op. Deze is echter zo steil dat Jeannette niet meer voor- of achteruit kan en dreigt naar beneden te glijden. Ad kan nog net de wandelstok onder een voet van Jeannette steken en zo verder glijden voorkomen. Rugzak afdoen lukt niet. Jeannette zit even in een linke situatie. Als ze uit zou glijden zou ze een heel stuk van de ijsharde berg af kunnen schuiven. Voetje voor voetje komt ze toch op een minder steil stuk. De hagel waait flink op ons neer. Het voelt koud aan. Zeker net voor de top van Col de Garardin (2700 m.). We hebben moeite om ons staande te houden op de pas en gaan meteen verder. Aan de andere kant van de pas ligt minder sneeuw. Het hagelen wordt langzaam weer minder. We zien dat een steenbok recht tegen een berg op loopt. Ongelofelijk dat zo’n dier zo tegen een berg op kan. In de verte kijken we uit over een kloof van wel 10 km lang. Daar moeten we vanavond een slaapplek zien te vinden. Een refuge is er niet. Soms stopt het met hagelen. Halverwege de afdaling lunchen we. Even bijkomen van de gebeurtenissen op de berg. De hagel gaat over in lichte sneeuw. Als we in de kloof van een paar honderd meter breed zijn klaart het verder op. In de kloof ligt een rivier, een asfaltweg en nog wat bos en plekjes genoeg om te kamperen. Net voor een hoge brug ( ja, van wel een honderd meter) over de rivier gaan we van de weg en kamperen bij een grote kei van ongeveer 8 meter hoog. Volgens een snelle berekening van Ad zou deze steen een kleine 23.500 kg moeten wegen. Bij een kleiner riviertje kunnen we water halen en ons wassen. ’s Avonds krijgt de benzinebrander een schoonmaakbeurt omdat hij dienst weigert.

Dag 90
14 juni 2004
Le châtelet Rnés – Saint-Ours
We gaan de meer dan 100 meter hoge en 30 meter lange Pont Voûte (brug) over. De rivier raast diep in de Canyon onder de brug door. Groots om te zien. We klimmen steil door het bos naar Fouillouse (1907 m.). Het begint te regenen. Wolken overheersen de lucht. Bij het begin van het dorpje is een gîte. We wegen af of we vandaag wel moeten gaan lopen en niet in de gîte zouden moeten verblijven. We gaan toch een poging wagen en lopen door de regen verder. Op 1950 meter gaat de regen over in sneeuw. Onze regenponcho en gamaschen doen hun werk goed. We zien verse voetstappen in de sneeuw. Een herdershutje blijkt open te zijn. We schuilen er tijdens de pauze en maken koffie. Een kilometer verder, op 2250 meter, komen we drie Fransen tegemoet. Ze komen terug van de route, omdat ze de berg (Col de Mallemort 2558 m.) niet over kunnen. Er ligt te veel sneeuw (20 cm). Geen pad en markering meer te zien. Ze overtuigen ons dat het geen nut heeft om verder te lopen. Dus maar terug. De wandelaars hebben lichte bepakking, waarschijnlijk geen tent en kookspullen en lopen dus veel sneller dan wij. Om half 12 zijn we weer bij de gîte, waar we vanmorgen om half 9 ook al waren. Daar hebben de Fransen al een kaart van de gîte-eigenaar ingekeken. Ze willen via een PR (Petite Route) en een minder hoge berg (Marindol 2433 m.) naar Larche. We bestellen eerst een flinke Franse omelet bij de beheerder en wagen dan een zelfde poging. Alternatief is dat we de gehele dag in de gîte zitten. Morgen zal de sneeuw ook niet gesmolten zijn. Het blijft maar regenen. Vol energie gaan we weer omhoog en volgen de geel-rode markering van de PR (ook in het GR-boekje ingetekend). Hier heeft het minder gesneeuwd. Alleen het laatste stuk ligt het pad onder de sneeuw. De markering was nog wel in orde. De omringende bergen liggen in de mist. Er is niet veel uitzicht. We zijn blij de top te zien. We hoeven nu niet terug naar de gîte en morgen om de berg heen liften naar Larche. Het doemscenario. We dalen af naar Saint-Ours waar we een Gîte-auberge nemen. Hier mogen we niet zelf koken. We hebben voor deze gevallen eigenlijk altijd een noodmaaltijd bij ons. Dan laten we ons maar verwennen. Doorlopen zou nog 2 uur kosten en daarvoor hebben we vandaag te veel gedaan. Ze stoken hier een houtkachel zodat we het lekker warm krijgen. De tent mogen we drogen in de schuur. ’s Avonds zijn al onze spullen weer droog behalve de schoenen. Buiten blijft het zacht regenen.

Dag 91
15 juni 2004
Saint-Ours – Larche – Jausiers.
’s Morgens krijgen we nog een Frans ontbijt met jam en voldoende brood. De boter die over is gaat mee in de rugzak van Ad. De schoenen zijn nog niet helemaal droog. Als we de gîte verlaten stopt het met regenen. We hebben uitzicht naar het dal. Lopend over de PR komen we na 1½ uur weer terug op de GR5 en lopen naar Larche aan de grens met Italtië. Voor vandaag hebben we eigenlijk verder een rustdag op de camping ingepland, maar we gaan ons eerst maar eens oriënteren op het vervolg. Bij de gîte vragen we om informatie. De waardin zegt dat het pad op Pas de la Cavale (2671 m.) bedekt is met 50 cm sneeuw. Geen doorkomen aan. Via Italië is ook geen mogelijkheid doorgang te krijgen over de bergketen. De drie Fransen (van gisteren) zijn ook in de gîte geweest. Zij gingen liften naar het dorpje Jausiers om zich op weg te laten brengen op de D64 en zo een omleidingroute over het asfalt te creëren. Het enige ander alternatief is stoppen met wandelen en terugreizen naar Genevé dus allicht de moeite van het proberen waard. We gaan in Larche op zoek naar de in het boekje aangegeven winkel. Die is er dus niet evenals een tankstation om brandstof bij te vullen. Dan maar liften naar Jausiers. Dit lukt niet echt. Er komen weinig auto’s de grens met Italië over. En de tien in het uur die er wel over komen stoppen niet. Drie personen met rugzak is ook wel veel. We eten onze laatste koeken en brood met beleg op. Als we na 2½ uur nog geen lift hebben regelt de waardin die langs komt fietsen een lift. Haar vader brengt ons. Heel blij komen we in Jausiers aan. Maar ook hier geen supermarkt. De gîte hebben we snel gevonden, hier laten we onze rugzakken achter. We lopen 1 km verder naar het tankstation. Jeannette en Vincent liften vervolgens naar Barcelonnette, 8 km verderop. Hier zijn wel winkels. De liftgever moet over een uur weer terug en vraagt ons of wij dan ook weer mee terug willen. Dat is natuurlijk helemaal mooi. Bij terugkomst informeren we naar de een rit met een auto de D64 op om zo dichter bij de top te komen. Het is anders namelijk 35 km over een verharde weg en meer te vergelijken met de route die we eigenlijk hadden moeten volgen. Via de beheerder van de gîte regelen we zo iemand. Zoiets wordt dus waarschijnlijk vaker gedaan. We mogen op het terras ons potje eten koken.

Dag 92
16 juni 2004
Jausiers (1200 m.) - Bousiéyas (1883 m.)
We ontbijten met een croissant buiten op het terras. De kennis van de beheerder, die ons een zwarte taxirit geeft, heeft een oude Peugeot 309. Eén deur kan al niet meer open. Maar goed. Binnen een half uur brengt hij ons 1300 meter hoger en 25 km verder. Hier zouden we anders een hele dag op lopen. De weg is sneeuwvrij gemaakt. De laatst 200 meter klimmen we naar 2705 meter naar Col de Bonnet. Via de asfaltweg is het lang en saai lopen. Soms komt er een camper of motor voorbij. Over de pas beginnen we aan een afdaling van in totaal 1000 meter. Bij een ruïne dorpje komen we weer op de GR 5 en verlaten de verharde weg. Er komen steeds meer toerende motoren en fietsers over de berg. Het is echt een attractie, deze weg door de bergen. De bergen zijn hier en daar bevlekt met sneeuw. Een diep dal onder ons. Met onderin uiteraard de rivier. We dalen af over Alpenweides en komen uit bij Bousiéyas (1883 m.). Hier is een prachtige en goed onderhouden onbemande refuge. Hier is ons eindpunt van de dag. Er is een gasstel om te koken en een houtkachel om het zaaltje te kunnen verwarmen. Er zijn 16 slaapplaatsen. We zitten buiten op een bankje voor het gebouw. Er passeert nog regelmatig een auto of motor. Drie wandelaars stoppen ook hier maar worden opgehaald door een auto met chauffeur. Het plaatselijke hotel is gesloten. Het gehucht lijkt langzaamaan leeg te stromen. Huizen vervallen. Een enkel huis is nog onderhouden en bewoond. Er is nog wel een kerkje. De huisjes zijn opgebouwd uit keien die in de cement gezet zijn. ‘s Avonds arriveren nog twee wandelaars. Ze vertellen de Pas de la Cavale (2671 m.) over te zijn gegaan. Tot aan hun borst door de sneeuw. Ze hadden een gedetailleerde kaart bij 1:25000 en goed zicht. We stoken de houtkachel in de keuken. Er is in het hele dorp ’s avonds maar 1 man aanwezig, die ’s middags bezoek heeft gehad. Verder is er geen licht en niemand te zien in de zeven huizen.

Dag 93
17 juni 2004
Bouséya (1883m.) - Saint Etienne de Tinée (1144 m.)
Het is stralend weer als we vertrekken. Beter dan de laatste dagen met al dat winters weer. De twee Fransen die ook in de refuge geslapen hebben, lopen tot de koffie niet ver bij ons vandaan. Rustig klimmen we naar col de la Colombière (2237 m.). Geen echte sneeuw meer, alleen wat oude ijsplaten die nog gaan smelten. We dalen af. Eerst zonder en later weer met (dus onder de boomgrens) bomen. We maken dan dankbaar gebruik van de schaduw, want de zon schijnt weer sterk. In Saint Dalmas te Selvage (1500 m.) drinken we koffie. Het dorpje heeft een oud dorpsgezicht. We komen er ook een werkvrouwtje tegen met gereedschap in de hand, oude kapotte kleding lief lachend tegen ons. Ze wel geen tanden in haar mond. Als we de brug oversteken staat er nog 1 klim met rugzak op ons programma naar 1739 meter. Onderweg stopt een Fransman met auto en vraagt ons of we een lift willen. Later staat hij stil en vraagt ons waar we wonen, waar we vandaan komen vandaag en wanneer we stoppen. We hebben op dat moment uitzicht op col de Colombière, dus we deze wijzen hem deze aan. Op de top van Col d’Anelle (1739 m.) staan een paar huisjes. Dan dalen we af naar Saint-Etienne de Tinée (1144 m.). De camping ligt vlak bij de route. De camping ziet er leuk en goed verzorgd uit, met picknickbankjes. Om vier uur komt de beheerder pas, zo lezen we op een bord. We zetten onze tent alvast op en nemen een douche. Na ons bij de receptie te hebben ingeschreven verkennen we het dorp. We informeren naar de dienstregeling van de bus naar Nice. ’s Avonds koken we op een picknickbankje en gebruiken een Frans stokbroodje met brie om onze reserves bij te vullen.

Dag 94
18 juni
Saint Etienne de Tineé (1144 m.) - Auron (1600 m.)
Uitgeslapen tot de zon op de tent schijnt en het binnen een paar tellen zo warm is dat je er wel uit moet. Ad is al naar het dorp en komt even later melden dat hij opnieuw opa is geworden. Dit maal van Geeke. Dochter van Gino (broer Jeannette) en Berdine. We bellen voor vertrek nog met de kersverse moeder en gaan zonder rugzak onze laatste klim van deze sessie tegemoet. Lekker licht dus. De tent laten we op de camping staan omdat we hier ‘s middags weer terug zullen komen. Over een schaduwrijk pad lopen we naar boven. Veel sneller en gemakkelijker dan met 18 kg op onze rug. We stijgen vandaag nog naar Auron (1600 m.), een wintersportplaatsje wat nu leeg is. Een enkel restaurant en winkeltje zijn nog open. We kopen wat brood en fruit en gebruiken die op een bankje. Er is bijna geen verkeer. Na de middag lopen we terug naar de camping. ’s Avonds nemen we een restaurantje om echt Frans te eten.

Met de bus vertrekken we een dag later naar Nice om van daar uit met het vliegtuig terug te vliegen naar Genevé. Daar staat onze auto nog. We rijden terug naar Nederland.

 
Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden

Verslag

GR 5 Nice

Naar het eindpunt in Nice waar we dan 2300 km er op hebben zitten.

Dag 95
30 juli 2006 12.45 - 16.30 uur
Auron 1600 m - wild kampeerplek 1 uur na Roya 1735 m.
Nu gaan we echt naar Nice en de GR 5 voltooien. We hebben eerst alle tussenliggende trajecten van Hoek van Holland naar Auron bewandeld. Als we in de ochtend vanuit de auto het terrein herkennen passeren we Jausiers, op weg naar Auron. In Jausiers hebben we, bij de vorige trekking, overnacht in een gîte. De laatste berg (col de la Bonette, 2650 m) hebben we toen nog te voet beklommen, omdat de Col de Larche besneeuwd was en we die berg toen niet over konden. Op internet hebben we de reistijden van de bus 740 van maatschappij TAM opgezocht  (link). In Auron zijn, vlakbij een hotel, prima parkeerplaatsen in de zomer. We laten namelijk nogal wat spullen voor de verdere vakantie in de auto achter. Net na de middag zoeken we de GR route in het dorp op, achter de informatiekiosk. We mogen meteen 400 m klimmen door een ski- (Isola) en golfgebied. We zien een vrouw een slag maken op het golfterrein. Ze haalt ferm aan, maar de bal stuitert slechts 25 meter verder in wat hoog gras onder een boom. Ze zal nog veel moeten oefenen. We lopen de col du Blainon op (2011 m). Wel weer even wennen, dat klimmen te voet. We hebben de laatste jaren meer gefietst dan gewandeld en daardoor misschien wat meer fietsbenen gekregen. 500 m lager loopt bij Roya de gelijknamige rivier. Er is in deze streek voldoende drinkwater, veel bronnen en riviertjes en anders wel in de dorpjes. We lopen nationaal park Mercantour in. Er zijn veel (zondags)mensen op de route. We volgen een zijtak van de rivier. We weten dat er geen accommodatie zal zijn. Op de kaart is wel te zien dat er voldoende water zal zijn, we zullen zien waar we terechtkomen. De rivier loopt in een diepe vallei, wij lopen door het bos halfweg op de helling. In tegenstelling tot veel andere nationale parken mag je hier tussen 19 en 9 uur wel een bivak opslaan (je mag er niet dagen achter elkaar op 1 plek kamperen). Een uurtje wandelen de berg op vinden we, naast de rivier Sallevielle, net over een houten brug, een mooi vlak stukje gras. Onze groene tent valt niet echt op. We kunnen ons wassen in het riviertje. Het waait wel, als de wind weg valt komen de vliegen, die er voldoende zijn. De geluiden die we horen zijn afkomstig van de rivier, marmotten, krekels, sprinkhanen en andere insecten. De berghellingen zijn vooral rots, op lager gelegen delen groeit wat gras, nog lager wat bomen.  Af en toe passeren er nog wandelaars. 's Avonds zien we de marmotten nog op de berghelling zitten. Ze vallen op door hun geluid; een diepe en luide fluittoon.

Dag 96
31 juli 2006
Roya - Rougios 7.50 - 17.15 uur
We pakken de spullen weer in de rugzak. Het pad volgt eerst de rivier. Bij een herdershut zien we de herder ontwaken. Een stuk verder de berg op loopt zijn kudde. Het zijn misschien wel 1000 schapen. Witte honden houden ze in het oog. Inmiddels hebben een paar wandelaars, met alleen een dagrugzak, ons ingehaald. Ze gaan naar de top van de Mount Mounier op 2817 m. Tussen de schapen en beekjes door klimmen we eerst naar de pas op 2480 m en dan nog 100 m verder naar een bergkam. De markeringen op dit deel zijn goed. Ze zien er fonkelnieuw uit. Op een kaal rotsachtig landschap zetten we de afdaling in naar col de Moulines. Het is al wat later in de middag als we aankomen bij Gîte “De Longon” (1883 m). Na een verfrissing op het terras en een blik bier voor vanavond dalen we af naar Rougios op 1467 m. Hier staan op een vlak gedeelte een aantal huizen. De huizen zijn dicht gespijkerd. Er is in de verste verte niemand te bekennen. Een prima kampeerplek met water in de buurt om te drinken en te koken en ons te wassen Tegen een houten huis staat een bank die is gemaakt van steigerplanken, prima voor ons. We zitten midden tussen de bergen. Er zitten veel insecten maar die houden zich bezig met waar ze voor bedoeld zijn, de bloemetjes. We zijn moe en duiken even na negenen al de tent in op ons slaapmatje.

Dag 97
1 augustus 2006
Rougios (1467 m) - St. Sauveur de Tinee (496 m)
Afdalen dus. Eerst volgen we de GR5 over een vlak pad langs de rand van een afgrond. We horen de bellen van de schapen. De herder zien we aan de andere kant van de vallei op een rots staan. Geen mager mannetje met een stok, maar een grote brede man die zijn honden aanstuurt. Met een simpele kreet beginnen de honden te rennen en drijven de schapen waar hij wil. Later kruisen we de asfaltweg die naar het  dal loopt. Het blijft langzaam naar beneden gaan. Op dit stuk route (1096 m) is een prima kampeerplek bij de plaatselijke sportplaats, stromend water, picknicktafel en een vlak grasveldje voor de tent (staat niet in het route boekje). Het dorp ligt wel op een steil stuk helling. Later wordt ook de afdaling steiler maar het blijft leuk door het bos. In St. Sauveur, dat aan de rivier de Tinee ligt besluiten we te stoppen voor vandaag. We zoeken de camping op, vlak bij de route. 's Middags bezoeken we het dorpje en lunchen er ook. We staan, omdat we voor de middag al zijn aangekomen, bijna de hele dag alleen op het veldje op de camping. 's Avonds stroomt het veldje vol en staan er wel 15 tentjes, een 6-tal wandelaars en een paar fietsers. De rest is met de auto of de motor. Toch is er geen herrie op de camping. We hebben allebei sinds vandaag behoorlijk spierpijn, vooral in de bovenbenen. Onze spieren moeten weer wennen aan het klimmen en dalen. We gebruiken dan waarschijnlijk andere spieren dan in het dagelijkse leven. 

Dag 98
2 augustus 2006
St. Sauveur sur Tinee - St. Dalmas
Als we 's morgens opstaan zijn de fietsers al bijna weg. De wandelaars zijn aan het inpakken. Omdat het gras en de tent droog zijn, net zoals de laatste paar dagen, zijn we in 40 minuten weg, inclusief ontbijt. Omdat we weten dat het hier mooi weer blijft en het bij een eventuele bui weer snel zal drogen hebben we een lichtere rugzak (16 en 18 kg). We hebben geen regenponcho, een lichte jas, een dunne fleece en minder thermo ondergoed bij. Water is hier overal genoeg onderweg, dus dat nemen we ook niet zoveel mee. Het water uit de beekjes is volgens ons drinkbaar, we zijn (nog) niet ziek geworden. We hebben wel een waterfilter bij ons, maar nog niet gebruikt. We mogen eerst 500 m klimmen. Wandelaars die ook op de camping stonden zien we regelmatig lopen, ze gaan ook naar Nice. We klimmen door het bos. Later komen we door een paar leuke dorpjes en blijven dan wat tussen de huizen tot in St. Dalmas. Net voor het dorp is een kleine (boerderij) camping. Er staat op een bord dat er geen plaats meer is. Maar voor een klein tentje hebben ze toch nog wel een plaatsje. Bij de boerderij verkopen ze ook groente, fruit en honing. Leuke camping met een gemeenschappelijke koelkast en keuken en een overdekt zitje. Als we 's middags naar het dorp lopen blijkt er ook nog een gemeentecamping te zijn. Er is geen tankstation en onze brandstof is bijna op. Jeannette lift naar het dorp 4 km verderop. De lift is binnen 3 minuten geregeld. Bij het tankstation in la Bolline weigert de man ons benzine te verkopen.  De hoeveelheid is te weinig, of hij denkt dat de hendel niet in de fles past, we weten het niet en krijgen het ook niet duidelijk. Zelfs lief praten en zeuren helpt niet. Terug op de camping was een buurman, die ook op benzine kookt,  zo vriendelijk om ons wat van zijn voorraad wasbenzine te geven. 

Dag 99
3 augustus 2006
St. Dalmas - Carrefour de la D2565.
We staan een half uurtje eerder op dan normaal omdat het een lange dag wordt vandaag. Er staat in het route boekje dat er in de komende 8-9 uur zelfs geen kampeerplekjes zijn. We klimmen van 1300 m  naar Col du Varaire  (1710 m) door een bos. Bij dit punt in het route boekje is wel een plekje om je tent neer te zetten met wat gras. Ook op 1906 m (Col de Caire Gros) net over de bergkam is ook wat vlak gras. Er is in dit gebied echter geen water. Langzaam klimmen we naar Col des Trous (1982 m).  We hebben prachtig uitzicht over de bergen. De Middellandse zee zien we in de verte al liggen. We zien een beginnende bosbrand een aantal km verder op. Een blusvliegtuig gaat al poolshoogte nemen. We dalen af naar 1350 meter om vervolgens steil te stijgen naar Breche de Brec (1520 m) met op het laatste stuk veel keien. Ook de afdaling ligt vol losse keien. Het is dus opletten waar we onze voeten plaatsen. Het duurt dan lang voordat we af gaan dalen. Uitgeteld komen we in Utelle. Hier tanken we water en houden rust in het dorp. We koken eten en nemen nog een toetje wat we kopen in het kleine supermarktje dat om half zes open gaat. Na 2 uur pauze lopen we vervolgens weer verder.  Om zes uur gaan we weer lopen, afdalen over stenen. Eerst een geleidelijke afdaling, later heel steil. Onder bij de rivier vragen we bij een oude boerderij of we op zijn terrein mogen kamperen. Dat is meteen goed. We mogen in de groente tuin onze tent opslaan. Er liggen nog wel oude geitenkeutels. Er staan waterbakken die we mogen gebruiken. We krijgen appels van zijn vrouw. Het zijn erg vriendelijke wat oudere mensen. De avond valt wanneer de tent staat en we ons gewassen hebben.  

Dag 100
4 augustus 2006
Carrefour de la D2565 - Nice.
We steken de rivier (195 m) onder bij de kruising over en stijgen naar Levens, 580 m. We zien nog een tentje staan op 400 m hoogte, het meisje hoorde ons aankomen en dacht even dat het een groot beest was. Ze hield zich stevig vast aan haar vriend. Toen ze ons zag moest ze lachen en wenste ons, zoals iedereen hier doet, een goede dag. We bonjouren wat af op een dag. We lopen kriskras door het dorp, een beetje on GR-achtig. We zien vliegtuigen af en aan vliegen om de  bosbrand van gisteren blussen. In het bos naar St. Claire raken we voor het eerst de route kwijt. Achteraf natuurlijk eigen schuld. De markering is eigenlijk zo goed dat we geen boekje nodig hebben. We hadden echter een markering niet gezien. Naar Aspremont mogen we nog een bergje op naar 710 m. Na Aspremont klimmen we nog een keer naar 650 m. Dan volgt de afdaling naar Nice. We zien regelmatig de zee met ook een uitzicht over Nice. Het laatste stuk gaat door de straten van Nice naar het plein Alex Medicin waar we nog goed moesten zoeken naar het bord dat het einde van de GR aangeeft. Daar zijn we dan. 

We gaan met de bus naar het treinstation. Hier wassen we onszelf en kleden ons om in het toilet. Later blijkt 50 m verderop een openbare douche te zijn. Met bus 740 reizen we terug naar Auron en is de GR 5 voor ons ten einde.

Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden

 

Verslag

GR 54 Alpe d'Huez

Een 3-daagse wandeling in Frankrijk, gestart aan de voet van de Alpe d'Huez in Bourg d'Oisans naar Monetier les Bains.

Woensdag 13 augustus.
Via een mooie toeristische route rijden we naar Bourg d'Oisans, gelegen aan de voet van de Alpe d'Huez. We vinden een leuke camping vlak bij het dorp.
Bij de VVV vragen we informatie over de wandeling GR54 en we bespreken een gîte voor de volgende twee nachten. Morgen dus weer op weg voor een 3-daagse wandeling.

Dag 1
Donderdag 14 augustus.
We starten de wandeling om 9.00 uur. Bij het vertrekpunt van de GR54 moeten we meteen een steile rots opklauteren. Soms met handen en voeten en soms langs een geleidetouw. Wel een leuke klim, Jeannette wordt er wel erg moe van. De hele verdere dag heel erg moe geweest. Blij dat we bij de gîte le Saret in Besse aankomen. We hedden een mooie kamer voor ons alleen en er is een warme douche. We koken ons eigen potje.

Dag 2
Vrijdag 15 augustus.
Vandaag vertrekken we om 7.30 uur om voor de hitte de steile klim die ons te wachten staat te hebben gehad. Om 9.15 uur hebben we de top van de col du Souchet (2365 m.) bereikt en we hebben een goed ontbijt verdiend. Later volgen er nog twee steile afdalingen voordat we in La Grave aankomen. In La Grave doen we inkopen voor de rest van de dag en op een picknickplaats verorberen we onze lunch. Het is nu nog 1 uur lopen naar Villar d'Arene. Daar aangekomen blijkt onze gîte in het volgende dorpje te liggen, ± 3 kwartier verderop. Het stuk vanaf La Grave is wel een heel mooi stuk om te lopen, langs de rivier de Romanche.
De gîte is best goed, we hebben een kamer voor onszelf. Het is er verder wel druk, vooral met koken.

Dag 3
Zaterdag 16 augustus.
Dit wordt waarschijnlijk onze laatste wandeldag tijdens deze vakantie. We beginnen met de beklimming van de col d'Arsine (2348 m.) dat is al een heel mooi stuk, maar als we over de top heenkomen is het uitzicht over de rivier met watervallen en meertjes niet te beschrijven, zo mooi. Om 15.30 uur komen we aan in Monetier les Bains, daar moeten we tot 17.50 uur wachten op de bus die ons terugbrengt naar Bourg d'Oisans.

 
Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden

Verslag

Kungsleden Zweden

Lange Afstand Wandelpad van Abisko naar... te Zweden
Gedeelte van Högflällshotell naar Grövelsjn in 7 dagen.
Een deel van de Kungsleden. Een verslag van de belevenissen van Wim, Ad en Nico, die deze tocht maakten in 1996.

Woensdag 3 juli met goede moed op weg naar Vries.
De volgende morgen (donderdag 4 juli) vroeg weg, zover mogelijk zien te komen. Via Bremen en Hamburg naar het veer in Puttgarden. Een kille overtocht naar Rödby in Denemarken. Een 200-tal kilometers verder het veer Helsing- fors-Helsingör. Zweden!
Via de veel stillere, goede Zweedse wegen naar een overnachtingplaats, de bijna uitgestorven, vriendelijke, eenvoudige camping in Bralanda.

Dag 1
Vrijdag 5 juli.
Nog een paar honderd kilometer tot het midden Zweedse stadje Mora. De vertrektijden van de bus gecontroleerd (2 x per dag). Alles klopte. Een parkeerplaats voor de auto gevraagd en gekregen van de politie; bij de ijshal. Koffie gedronken in de "Konditoret" en tussendoor de ene regenbui na de andere. Na een busreis van een paar uur aankomst in het toeristenoord Sälen. Als er passagiers zijn gaat de bus dan nog verder naar het afgelegen Högflällshotell. En die passagiers waren er vandaag: drie.
We kwamen aan in de stromende regen, de buschauffeur liet ons grinnikend uit, bij een schuilplaatsje, precies aan het begin van de Kungsleden op een houten poort staat de naam van het pad vermeld. Ad was bang dat de chauffeur de weg terug niet wist en liet de eerste stafkaart in de bus liggen.... Gelukkig hadden we er nog één.
De eerste kilometers bestaan merkwaardig genoeg uit een smal asfaltpad, waarschijnlijk voor de bewoners van het grote hotel aangelegd en ook 's winters in gebruik. Het pad loopt langzaam omhoog, we zoeken nog steeds naar de markering, volgens het Kungsledenboekje een oranje stip. Maar die stip blijkt vervangen door overdreven stalen palen met een rood kruis. In de winter als deze route hier en daar ook gebruikt word als sneeuwscooterpad waarschijnlijk nuttig.
Boven op de heuvel eindigt het asfaltpad en begint het eigenlijke werk. Meteen discussie over wat nu het pad is. Temperatuur 5 à 6 graden, harde wind, donkere onheilspellende lucht. Geen aangenaam begin, bar en boos. Na 4 kilometer de eerste stugan. Hoe ziet zoiets eruit? In de Ostfjallstugan bivakkeren 4 jonge zweden. Kachel staat roodgloeiend. Ons is het in ieder duidelijk dat je in zo'n stugan met slaapmatje en slaapzak prima kunt slapen. Volgens het "boekje" mag dat alleen in noodgevallen, maar wij denken dat ieder geval een noodgeval is. Na de korte (we zijn nog vol goede moed)inspectie verlaten we weer de (lekker) snikhete hut, die met vier personen trouwens ook vol is. En we willen na al het auto zitten nog een behoorlijk eind afleggen. We gaan verder, nu in westelijke richting met een mooi uitzicht over het meer waar de Östfjillstugan aan ligt. Af en toe iets meer dan weer iets minder regen, steeds langzaam stijgen. We overschrijden nu de boomgrens, op ca. 900 meter en lopen over wat het Kallfjallet heet. Weer beneden ligt de stugan met dezelfde naam en hier zou ook de eerste "haelptelefon" zijn. We willen ook wel eens weten hoe dat werkt, maar tot onze verbazing was de hut degelijk op slot en dus de telefoon ook onbereikbaar, vanaf hier vermelde de beschrijving -langs de beek Syndam- maar een beek was nergens te zien, hoogstens uit de lucht. De uitzichten zijn zeker op de momenten dat het een beetje droog is grandioos. Tientallen kilometers ver kun je kijken over een golvend landschap, overal stromend water, meren met eilandjes erin, prachtige luchten, kreupelberken en uitbundig bloeiende kleine bloemen tussen de heide. Op de grond vooral mos, veel en verschillende soorten en verzadigd van water. Bepaald geen gemakkelijk loopterrein. Via een houten brug steken we nu toch de beek Syndam over. We lopen in de wolken en dalen heel langzaam. Veel stenen, soms moeilijk te lopen dan weer wat gemakkelijker. Af en toe zijn er lange planken gelegd door het moeras om dat tegen de voetstappen te beschermen. Je vraagt je wel af wiens voetstappen! En wat een moeite om die hier te krijgen (waarschijnlijk 's winters), en voor zo weinig mensen. De vier zweden straks in de stugan blijven voorlopig de enigen die we gezien hebben. Het wordt nu weer natter en aangezien de volgende stugan 13 kilometer verder is wordt de vraag, waar te overnachten nijpender. De tent is een veilig gevoel, maar er moeten wel een paar vierkante meters zijn om hem op te zetten, en liefst nog even droog ook. En beide gebeurde niet. Wellicht een eind verder? Bijna als een fata morgana zien we dan in de verte iets als een hut en een tent. Het blijkt een wat ze hier noemen "slog- bod" te zijn, een puntdak, een houten vloer en twee zijkanten en een achterkant. De tent, op het enig mogelijk plekje daar blijkt van twee zweden te zijn die binnen zitten te eten. Gelukkig, want zo groot was het niet doken ze spoedig in de tent en hadden wij het "ruim" alleen. We besloten hier ook te gaan slapen, ik onder de tafel, Nico en Ad links en rechts en de rugzakken op de tafel en met enige gymnastiek ging dat net. De hut draagt zelfs een naam, Kläppensjöstugan. We eten wat van het restant van de uitgebreide reisproviand en gaan naar bed. 's Nachts gaat het behoorlijk waaien en de kieren tussen de planken, naast en onder ons zijn groot. Om de beurt kregen Ad en ik de "bibbers". Dat dat later gevolgen zou hebben voor Wim wisten we toen nog niet..... Deze avond toch nog ongeveer 13 km gelopen.

Dag 2
De volgende morgen....zaterdag 6 juli....
Het blijkt iets beter weer, de eerste muggen gezien, niet agressief. We gaan meteen uit "bed" op pad omdat we geen water hebben. Overal is er water hier en praktisch alle water is drinkwater maar nu net eventjes niet, ondanks de avondlijke speurtocht van Ad. We denken iets verder wel koffie of thee te zetten en iets te eten, en dat lukte ook. Spoedig zijn we het bosachtige deel uit en gaan weer langzaam omhoog door de schier eindeloze fjälls en even langzaam weer omlaag. Af en toe een flauw zonnetje en na enkele uren ontbijt in de Narfjallstugan. Alles weer eens gedroogd bij de kachel. Foto's gemaakt van de mooie stugan en van een gigantische mierenhoop. Veel water onderweg naar de Göralstugan, moerassig. Veel bosbessenstruiken, zouden er hier nog ooit bosbessen aan komen? De laatste 2 km wordt het steeds moerassiger en natter. Gelukkig volgt er een stuk van 500 meter met planken, maar ongelukkig liggen de planken de laatste 50 meter onder water. Nico en Ad kunnen daar snel lopend toch nog droog doorheen. Ik moet schoenen en sokken uitdoen en het op blote voeten doen. Wat op zichzelf geen probleem is. Kort daarna komt de prachtige voetgangersbrug over de Görälv. Toch is het weer bijna niet te geloven dat we nu pas weer 7 à 8 km gelopen hebben. Voor ons gevoel is het weer eerder 10 km meer. We beginnen ons te realiseren hoe zwaar het terrein is. Aan de overzijde een beetje gezocht naar de goede weg. Er loopt hier een bosweg en er staat een huisje. Maar we vinden al spoedig de op slot zijnde Göralvstugan. Buiten op een bank geluncht. Lekker weer nu, fris maar droog. Weer door een houten poort beginnen we aan wat het tweede gedeelte van de Kungsleden heet. Het pad is het eerste stuk bijna echt een pad, kruist nog een bosweg van waaruit het naar links slechts 300 meter is tot de Noorse grens. Na een afdaling door het bos via een alternatieve route door redelíjk begaanbaar terrein komen we bij de (ook deze) gesloten Lidalstugan. We pauzeren er toch even en gaan dan volgens planning door naar de Storbronstugan. We treffen ook hier weer een gesloten hut maar ernaast een prima kampeerplaats en een boerenschuur om de rugzakken in te zetten. Eten koken onder veranda van de hut en zelfs de echte poepdoos was open. Met enige gymnastiek kon je jezelf in de beek wassen. Ad was daarin zeer Spartaans. Nico en Wim hielden het meer bij een poezenwas. Het sliep er voortreffelijk op het hier droge en zachte mos onder de tent.

Dag 3
Zondag 7 juli.
Storbron ligt aan een onverharde bosweg die we de eerste kilometers volgen, wat een luxe. We passeren dwelopen Bjornholmsa- ternstugan. Een eindje verder konden we kiezen tussen de normale route of een alternatief langs de beek. Deze laatste route was volgens de auteur van het boekje mooier en zelfs een kilometer korter. Aanbevelenswaardig noemde hij dat... Het ging even goed, misschien wel 2 van de 12 kilometer. We liepen ons echter vast in allerlei delta's van beken en zijbeken die ons het zicht op de goede beek volledig ontnamen. We staken allerlei beken over, liepen weer vast, namen soms achteraf gezien goede beslissingen en soms verkeerde en vorderden nauwelijks. Enkele malen overwogen we om terug te keren, maar het al afgelegde gedeelte weerhield ons er dan van. En bovendien het idee dat we dan een halve dag kwijt waren. Dus telkens toch maar weer verder. We kwamen ook weer bij de "goede" beek. Tegelijkertijd bij nieuwe problemen, uit de beek steeg een rotswand omhoog die ons dwong steil tegen de oever op te klimmen door het kletsnatte mos, met behulp van wat struikgewas om je aan vast te houden. Als dan de rotswand gepasseerd was weer naar beneden, en dat gebeurde nogal enkele malen... Mijn voeten begonnen hier zeer te doen, maar toen dacht ik nog aan gewone blaren... Ik dacht dat onze snelheid hier hoogstens anderhalve kilometer per uur was en dat bleek later ook zo. We passeerden nog een heel oude vervallen hut, even dachten we dan zal het wel beter worden maar helaas. Toch komt er aan alles een einde en de Tangastugan werd bereikt om 1 uur in de middag en de kachel werd weer aangemaakt. Eén uur rust, in het westen dreigen donkere wolken maar we gaan verder op weg. Het blijft echter droog. We lopen nu door het natuurreservaat Fulufjället, een kale vlakte met veel stenen en nu toch een beetje beter pad. Schier eindeloze verten en de 10 kilometer van dit traject vergen toch nog een lange tijd. Maar de omgeving is eindeloos mooi. Vergezichten om van te dromen, enkele kleine buien, sommige met hagel. Op het pad veel mest van grote dieren, maar zien doen we er geen. We komen nu bij grote meren, Tangsjo genaamd. We kunnen niet over een rivier zoals de kaart wel aangeeft en blijven dan maar de rechteroever volgen. Een verkeerde beslissing zo bleek later, we hadden er toch op één of andere manier over gemoeten. Het werd een grote omweg steeds nieuwe rivieren en meren en moerassen die ons steeds verder uit de richting dreven. Uiteindelijk moesten we toch enkele rivieren over. Mijn sprongkracht met zere voeten was te gering, zodat eerst mijn rugzak over de beek geslingerd en opgevangen moest worden, waarna ik met de "goede" voet af kon zetten om aan de overkant te komen. Maar het ging. Een schitterend gebied hier, overal stromend water, kristalhelder. In de verte alsmaar heuvels. Heel verre uitzichten. Adembenemend mooi. De hut die we bereiken aan één van de grote meren is toch wel het einde voor vandaag. Een schitterende hut met keuken, vier zweden en later nog een Duits gezin delen de ruimte. Ook hier weer kachel, gelukkig. Er was hier zelfs een mogelijkheid om te betalen via een enveloppe in een bus, een erezaak hier in Zweden. 40 Kronen is de prijs. In de hut, eten kokend in de keuken kijk je uít over de meren, verder eindeloos stil en niets, uniek. Het ene meer stroomt weer in een ander meer en zo verder, steeds maar weer stromend water. Mooie wolkenlucht nu ook droog hier het weer schijnt zich te verbeteren. Om de kachel hangt alles van iedereen te drogen. De zon zakt nu wat, is al door het noord-westen heen, prachtige kleuren, een gouden gloed over het landschap.

Dag 4
Maandag 8 juli.
's Morgens in dezelfde hut nog een heel klein wereldje, mistig in de wolken maar wel droog. Tot mijn linkerschoen aan moest zag ik dat. Pijn, pijn en nog eens pijn. 10 kilometer strompelen naar de volgende, de Rsjnstugan, hut.
Voor mij, Wim, verdriet en einde, de rest was "haelptelefon", helikopter dokter en peesschedeontsteking. Terwijl ik dit tik is dat al weer bijna genezen maar nu is het voorbij. Ad en Nico gingen gelukkig door en zagen nog.....

De tocht ging verder.........
De tent bleef achter bij Wim, het eten ging mee. De ervaring had toch geleerd dat met een goede slaapzak en slaapmatje je je wel redden kunt. Iedere stugan leent zich voor slapen en de afstanden zijn weliswaar behoorlijk, maar wel overbrugbaar. Het landschap dat de hele morgen al kaal was geweest bleef dat. Veel stenen, eindeloze vergezichten, prachtige meren, stromende rivieren, als maar bleef het zo.
Niet voor niets is dit gebied natuurreservaat (het Fuluflållet). Als je het overal aanwezige mos vergeet zou dit een maanlandschap kunnen zijn. Gördalen heeft een weg, een verschijnsel dat we lang niet hebben gezien. Gördalen had ook muggen en hier was het tijd voor een pauze. En overleg, nog verder? Ja, vooruit maar, de Drevfjalstugan is nog 13 kilometer. We hadden nog energie en zo gedacht zo gedaan. Het was weliswaar half tien voor we er waren, maar dan is het nog klaarlichte dag en de zon staat nog lang niet bij de horizon. Ondergaan van de zon is op deze hoogte zo tegen 12 uur in juli. Opkomst rond half twee, echt donker wordt het niet. In de hut sliepen een paar mensen die hier kennelijk ergens aan werkten. En om middernacht was er zelfs een heus kabaal van vissers die voorbijkwamen (Roring vangen ze hier). De werklui die in een aparte kamer sliepen stonden de volgende morgen om half zes op en wij dus ook......

Dag 5
Dinsdag 9 juli.
Onze hutgenoten gingen zonder ontbijt weg, we begrepen dat ze wel in Id-Persätern zouden eten. Wij deden dat hier, op waren we nu toch. We stookten nog even lekker de kachel op. Want al zitten we hier "maar" op 800 meter, op deze hoogte is het hier toch aardig fris. In Id-Persätern treffen we inderdaad dezelfde werklui weer aan. Ze vertelden ons dat de route naar het noorden het beste gelopen kon worden over Lekäsen en Drevdagen, maar ze zeiden ook dat de andere meer westelijke route indrukwekkender was. En aangezien deze ook in het boekje stond kozen we hiervoor. En dat hebben we geweten...... Rotsachtig, zwaar, moeilijk enige markering te vinden. In Brunsåtern moesten we eerst een soort brug bouwen om onszelf en de spullen enigszins droog aan de overzijde te krijgen. Brunsätern bleek een oude nederzetting te zijn waar nog twee oude vriendelijke mensen woonden. Ze zeiden ons dat de route naar het door ons geplande doel: de Harjansaternstugan, toch nog wel een 6 uur in beslag zou nemen. We volgden de op de kaart aangegeven route, tenminste dat probeerden we zo'n beetje. We probeerden met behulp van kompas de Kungsleden weer terug te vinden op de plaats waar deze zuid-noord loopt in de buurt van de Noorse grens. En we vonden de pal naar het noorden lopende route ook weer terug. Dit gedeelte is zeker één van de mooiste gedeelten van de zuidelijke Kungsled. Een lege verfbus waar kennelijk oranje verf in had gezeten leerde ons dat er hier toch wel ooit een poging tot markeren was gedaan. Oranje stippen is volgens het boekje de markering van de Kungsled in Dalarna maar de verf was op een gegeven moment natuurlijk op. De op de kaart aangegeven berg Harjahagnen was nog het beste oriënteringspunt. Maar we vonden en hervonden de route telkens weer.
Met de kijker konden we op een gegeven moment, op een onbegroeid stuk de stugan van heel ver zien. Het duurde nog een paar uur maar toen waren we in soort van houthakkershut, de gezelligste die we tot nu toe gezien hadden. Wel een kachel en hout maar in tegenstelling tot de anderen, geen bijl. Hout klein maken om de kachel aan te maken moest dus met het zakmes, maar branden ging hij. We konden zelfs water koken op de kachel. En kokend water is per slot van rekening de bron van zowel soep, thee als koffie. Na de maaltijd, nog steeds uit de rugzak, hebben we nog lang zitten praten over de belevenissen tot nu toe, en dat waren er al veel. Mooie brede houten wanden langs de kant waren prima om op te slapen. En al met al hadden we deze dag toch een 35-tal kilometers gelopen.

Dag 6
Woensdag 10 juli.
Maar ook hier kwam weer de morgen en met enige weemoed verlieten we deze stugan. Eerst een beetje gepruts om een route te vinden. In tegenstelling tot wat de kaart deed vermoeden, namelijk veel water, en dus een natte route, viel dat deze keer mee. In sommige sompige gedeelten waren balken gelegd en al waren deze aardig verrot, ze droegen toch nog en met goede waterdichte schoenen en dat waren ze, was het te doen. Soms ging dit gedeelte van de route best vlug, even verder weer langzaam. Veel moerassen en veel uitwerpselen van rendieren maar helaas..... geen rendieren.
Een imponerende route, niemand ontmoet, alleen onszelf. Lekker weer fris, noord-oosten wind, goed wandelweer. De bomen zijn hier in slechte conditie. Hoogte? Moerassig?
We kwamen in Flòtningen, waar ze de stugan zo verstopt hebben dat wij hem niet hebben gezien. Maar uit de wind, in de zon is het ook goed eten. Maar ook vliegen en mieren hadden deze plek gekozen zodat we vlug weer weg waren. Hier was ook (voor het eerst) een kleine winkel en zelfs ijs te koop. De winkelier wees ons de moeilijk vindbare weg. Hij zei dat dit gedeelte van de route pas in 1995 was geopend en nog heel weinig belopen werd. Hij schatte het dit jaar op een stuk of tien en van Hollanders had hij nog nooit wat vernomen. Het vervolg van de route ging ook weer door een zeer afwisselend landschap. Vooral ook door de vele meren en de stroompjes met kristal helder (drink)water. We twijfelen aan het tekentje op de kaart bij Guttedalskojan, is dat een stugan of niet. We besluiten daarom enkele kilometers van de route af te wijken en de Guttukojanstugan (dus zonder "dal" )op te zoeken. De stugan blijkt "bewoond" door een paar vissers die onmiddellijk ruimte voor ons maken en die ons in alles behulpzaam zijn. We mogen ook direct weer hun spiritusbrander gebruiken. Bij het afscheid van Wim hadden we per ongeluk wel de spiritus maar niet de brander meegenomen. Spiritus heeft toch nog dienst gedaan om de kachel aan te maken. Wel hadden we nog de gasbrander bij ons en samen met de snorrende kacheltjes konden we ons redden. En dat zeker met behulp van vriendelijke vissers. 's Avonds gingen de vissers weer vissen en wij naar bed, lekker nog bij de brandende kachel. Morgen op naar Grovelsjn.

Dag 7
Donderdag 11 juli.
Prima geslapen tot half vijf, toen stonden de vissers a1 weer op. Mooie tijd om wat foto's te maken. Een goed ontbijt was er nog in de rugzak en toen weer terug naar de hoofdroute. Veel sporen van rendieren maar helaas..... geen rendieren. We kwamen langs een bron waaruit het kraakheldere water royaal opborrelde. Veel bos vanmorgen met wisselende begroeiing. We kwamen nu langs de Guttandsdalstugan en die was open. Verder door veel ongerepte natuur, met hier heel veel kreupelberken. Het lopen wordt veel moeilijker en veel water moest ten koste van veel afstand overwonnen worden. Hier en daar waren stookplaatsen aangelegd waar vuurtje gestookt kon worden. We komen nu in de Va1dasbygetstugan met daar in de buurt meerdere houten gebouwtjes en een waterbevoorradingsplaats. We maakten de laatste lunch soldaat, het laatste stuk brood daarbij (het restant van vier stevige zuurdesembroden). Een mooie omgeving hier aan de Noorse grens. Hier komen ook al veel wandelaars uit Grövelsjön, die een dagtocht maken. Vanaf hier nog langs de Sjöstugan. Op deze route zijn "Fangstgrupsystemen" aangelegd door de vroegere Samen. Het moet een ontzettend werk zijn geweest zoiets in deze omgeving klaar te krijgen. Het doel was om door middel van deze valkuilen de rendieren te vangen. Langzaam lopen we nu naar beneden en steken door middel van een grote hangbrug de Stora Ölan over. Vandaar een mooi uitzicht over het meer Grovelsjn. Aan de overzijde van de rivier ligt een groot STF (Svenska Turist Foreign) station met alle mogelijke bevoorrading en uitgebreide mogelijkheid voor onderdak. Aan het pad zelf ligt ook nog een stugan, annex café en kampeerplaats. Hier zijn heel veel dagtoeristen (vissers en rondvluchten) en het is via een uitstekende weg te bereiken vanaf de bewoonde wereld. En hier was ook Wim en de auto.

Tot afscheid van de tocht aten we in de stugan wafels met "multebeeren" Multebeeren worden het goud van de fjäll genoemd en om deze lekkernij staat volgens het boekje de stugan in heel Zweden bekend. En dan zit het er op .................
Nog "even" naar huis, een kilometertje of 1500 naar Vries.
Ik (Wim) was er weer en redelijk uitgerust, zodat ik die avond nog 300 kilometer kon rijden tot Malung. Daar huurden we, geen zin meer hebbende in kamperen, een "hytter" op een camping. De vele muggen in deze hut waren bij de prijs inbegrepen, maar de douches ook en dat was lekker.

Vrijdag 12 juli.
De nacht was warm en benauwd en om kwart over vijf ronkte de diesel alweer. Nog een lange rit door Zweden, 2 uur op, 4 uur af, nog een dag alsmaar rode huizen, nog een dag keurig naar rechts uitwijkend verkeer als je wilt passeren en nog twee veren die redelijk meezaten. En dan nog het meteen weer veel agressievere Duitse verkeer, steeds kortere aflossingen en om half twaalf werd in Vries het sleuteltje voor de laatste maal omgedraaid. Ook autorijden kan vermoeiend zijn Telefoon naar huis: we zijn er weer....
Één (of meer) afzakkertjes en naar de kooi ... een echt bed ..
Brabanders moeten dan de volgende dag nog even verder ...
24 juli 1996.

Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden

Verslag  

Siljansleden Zweden

14 daagse huttentocht rondom het Siljanmeer te Zweden met een totale lengte van 282 km.

Landschap
Heuvelachtig en bosrijk. In het noordelijk deel van de Siljansleden zijn veel bossen, na Furudal richting het zuiden zie je er ook huizen en heb je meer uitzichten. Dit blijft tot Åsen, westelijk gelegen in de route. Daar ga je weer de bossen in. Dorpjes zijn klein, vaak 10 tot 15 huizen. Soms wat meer, behalve de grote plaatsen. Vaak loop je over smalle bospaadjes, met regelmaat over een moerassig stuk, soms over een onverharde weg. Asfalt kom je niet veel tegen. Door de heuvelachtig omgeving klim je soms 300 meter om die vervolgens weer te dalen.

Overnachting
Langs de route zijn stuga's, schuilhutjes en campings.
Stuga: onbeheerde houten hut, vierkant dicht met deur en spits dak, hier speciaal voor wandelaars van de Siljansleden. Gemiddeld 4,5 meter bij 4,5 meter met in het midden een haard en een schouw. Ook buiten is vaak een zit en stookplaats. Er is meestal droog hout wat onder een afdakje ligt. Soms moet je het nog zagen. Beugelzaag en bijl zijn hiervoor aanwezig. Meestal is er water in de buurt. Soms een rivier, maar vaak een beekje of bron met drinkwater. Dit staat aan gegeven met behulp van een bordje met logo. Een zinken emmer is ook aanwezig. Hiermee kun je water halen. Ook een droog toilet. In dit hokje is een plank met een gat er in. Het zit heerlijk, soms is er zelfs toiletpapier. In het gastenboek kun je de dag, je naam en ervaringen schrijven. Bij het toeristenbureau vertellen ze dat je in de hut geld achter kunt laten in een potje. We hebben er geen aangetroffen. Schuilhutje: dak met drie houten wanden eronder. Ongeveer 3 bij 4 meter, voorkant is open. Buiten is een stookplaats. Soms hout, zaag en bijl. Vaak is water in de buurt. Met mooi weer is het een uitstekende plaats om te overnachten. Camping: hier kun je natuurlijk je tent opzetten of een stuga (houten huisje) huren. Een plaats voor een tent is ongeveer 25 gulden. Een stuga kost tussen de 50 en 80 gulden voor 2 tot 4 personen. Er zijn bedden, licht, verwarming en kookgelegenheid: elektrische kookplaten. Je mag volgens het allemansrecht overal vrij kamperen, bij privé terrein moet je toestemming hebben van de eigenaar.

Route
Van de route is een kaart te verkrijgen voor ongeveer 40 Kr. Je kunt een E-mail sturen aan het toeristenbureau en tegen betaling sturen ze een "Siljans kartan" op. Het is een kaart van 1 : 125.000 met de wandel en de fietsroute van de Siljansleden. Met hoogtes en hoogtelijnen. Ook staan er de raststuga's, schuilhutjes, campings en drinkwater plaatsen op en de afstanden tussen bepaalde punten. Wandel en fietsroute lopen overigens niet samen.
De route is oranje gemarkeerd, maar dat zijn veel routes in Zweden. Je moet dus regelmatig de kaart raadplegen. Je ziet ook regelmatig een logo van de Siljansleden op een bordje, ten teken dat je goed zit.
De grote ronde is 280 kilometer lang. Er loopt nog een variant dwars door heen. Je kunt er wandeltochten van 1 dag tot 3 weken maken

Reizen
Wij rijden via Bremen en Hamburg naar Puttgarden. Met een veerboot van DFO in 1 uur naar Rödby in Denemarken, een 200-tal kilometers verder het veer van Helsingfors naar Helsingör (Zweden) in 25 min. Een ticket enkele reis voor een auto kost voor deze twee overtochten ± 160 gulden. Rond het Siljansmeer komt op een aantal plaatsen een bus en/of trein langs. Openbaar vervoer is er voldoende.

Muggen
De meeste tijd hebben we geen last gehad van muggen. We lopen vaak in T-shirt waar de muggen doorheen kunnen steken en met korte mouwen. In sommige dichte bossen met lang gras, aan de waterkant en soms 's avonds een uurtje komen ze opzetten en worden we wel eens gestoken. We gebruiken een anti-muggen spray van US, gekocht in Zweden. We proberen te slapen in een mug vrije ruimte. Dus niet in de buitenlucht, maar in een stuga of binnentent. In de stuga verjagen we de muggen later op de avond. Het vuur is dan aan, deur bijna dicht het is dan donker in zo'n hut. De muggen vliegen dan naar het licht, het raampje. Dit zetten we dan open. Als we gestoken worden en we voelen het, dan gebruiken we een vacuümzuiger (aspivenin). Het gif wordt hierdoor, indien je er tijdig bij bent, uit je huid gezogen zodat je geen irritatie overhoudt. Ook hebben we zalf voor de jeuk. Je went er trouwens ook wel aan.

Taal
Veel mensen spreken Engels. We zien onderweg regelmatig teksten in het Zweeds. Soms zijn deze heel duidelijk, soms kun je er woorden uithalen, soms onleesbaar. Advies is om toch een klein vertaalboekje bij te hebben, wij hebben het soms gemist.

Overzicht van gelopen kilometers per dag:

7 augustus 1998
We rijden vandaag 250 kilometer van Arvika naar Mora. In Arvika hebben we net een 6 daagse kanotocht achter de rug. Om 13.00 uur komen we in Mora aan. Nadat we de tent opgezet hebben op de camping van Mora gaan we verder op zoek naar informatie over de Siljansleden. We hebben op allerlei manieren geprobeerd om aan informatie te komen, ook via internet maar er was nergens iets goeds te krijgen. Informatie is hier zeer beknopt. We gaan naar het toeristencentrum. Hier hebben ze een kaart van 1 : 125.000 welke 38 kronen (10 gulden) kost. Je kunt via E-mail deze Siljanskartan aanvragen. Hier staat de wandel (vandring) en een fiets (cykel) route met de omgeving op, aantal kilometers tussen de schuilhutjes en overnachtinghutjes. Waar drinkwater te halen is, campings enz. Dit was voor ons genoeg informatie. Als we op de camping de kaart nog eens beter bekijken blijkt de grote ronde 282 kilometer lang te zijn. Deze kunnen we waarschijnlijk in 14 dagen lopen en besluiten dan ook om dat te doen.
We pakken de rugzak in. We nemen voor 10 dagen eten mee, verder de tent en het minimale aan kleding en andere spullen. We proberen de rugzakken even uit als er alles in zit. Deze zijn behoorlijk zwaar, maar zal elke dag lichter worden...

Dag 1
Zaterdag 8 augustus
We geven de bagage af bij de receptie van de camping en parkeren onze auto op het terrein. Dit alles bleek bij navraag op de camping mogelijk tegen een geringe vergoeding van fl. 5,00 per dag. Om 9.00 uur gaan we op weg. De aanlooproute loopt over de camping naar het oosten. De route is overdreven goed gemarkeerd, veel oranje op paaltjes en bomen en pijlen met het logo van de Siljansleden bij moeilijke punten. We lopen door een gebied waar 's winters veel wintersport bedreven wordt. Skiën, langlaufen en met de sneeuwscooter tochten maken. In de zomer wordt er veel gewandeld en gejogd. Na dit stuk wordt de ondergrond al wat moerassiger. Door de zware rugzak en omdat we onze schoenen droog proberen te houden, schiet het niet echt op. Om 12.30 uur hebben we 12 km gelopen, net de helft van de geplande 23 kilometer. We pauzeren bij een schuilhutje op de Rostberg. Iedere 3 kwartier tot 1 uur nemen we een korte pauze om de rugzak even af te doen. Deze rustmomenten maken het wandelen gemakkelijker. Net op het moment dat we dachten, alleen in het bos te zijn. Lopen we 1 wandelaar voorbij en komen 10 scoutingwandelaars tegen.  We zien nog duidelijke afdrukken van een bere-poot maar... geen beer.
Na veel klimmen en wat dalen, komen we om 17.15 uur na een voor ons lange dag eindelijk aan bij de "raststugan" N. Garberg. We hebben een prachtig uitzicht over het gebied waar we die dag gelopen hebben. Hoogte 607 meter. De onbemande hut is ook prima. Binnen en buiten een stookplaats. Binnen rond de haard, aan 3 zijden brede banken (1 meter) om spullen op te zetten, zelf te zitten, liggen en te slapen. Er is, zo stond het ook op de kaart, drinkwater uit een put. Met dit koude water wassen we onszelf vanuit de emmer. Je frist er wel van op, maar het is wel erg koud. Het is zo best gezellig met zijn tweeën bij een haardvuur vlak bij een dorpje van wel 6 huizen. We zijn behoorlijk moe van de inspannende dag en gaan om 22.00 uur slapen. Want morgen is de dag nog zwaarder 25 kilometer en flink klimmen.

Dag 2
Zondag 9 augustus
7.10 uur opstaan. Ontbijten, rugzak inpakken. Om 8.10 uur lopen we weer. Meteen in het begin lopen we al een stukje verkeert. Dit hebben we snel in de gaten. De natuur is hier zo rustig. Je ziet of hoort geen mens of auto. We zien opvallend veel soorten mos, hele grote mierenhopen, productie bossen welke hier en daar gekapt zijn en de gehele dag bosbessen. We komen 3 mensen tegen die bosbessen met speciale roostertjes aan het plukken zijn. De rugzak is nog behoorlijk zwaar. Met de lunch zijn we bij een hut "Spjutmo" die als indeling en gebruikte materiaal gelijk is aan de hut van afgelopen nacht. We zitten aan een rivier in de zon. Na 3 kwartier weer verder. De lucht betrekt en er vallen een paar regendruppels. Meteen de regenhoes maar om de rugzak. Toch blijft het droog. Het lopen gaat niet snel; 3 kilometer per uur halen we nu. Mede door de moeilijke paden en de meer dan 20 kilo wegende rugzak is de dag zeer zwaar. We wilden daarom eerst eerder stopen bij een schuilhutje (Indsjön) op 20 kilometer. Hier aangekomen is de plaats toch niet leuk, door de rotsen geen plaats voor een tent. Veel muggen in een redelijk dicht bos. Na een kop thee en wat energierijke koeken lopen we ondanks de hevige vermoeidheid maar door. De voeten en benen doen wel pijn en het is al 17.00 uur. We stoppen nog een paar keer onderweg en komen om 18.30 uur aan bij de raststugan. Er is een rivier waarin we ons kunnen wassen. Er liggen veel stenen en het is er ondiep. Hier kneust Jeannette haar voet toen ze zich verstapte. Als je dan weer bij zo'n hut bent is de vermoeidheid al snel weer over. Jeannette behandelt haar gekneusde voet met Tantum zalf. Ze kan er nog niet veel op lopen, maar we zien morgen wel. Na het eten en de koffie gaan we om 22.00 uur weer slapen. Rond 22.30 uur wordt het buiten donker en als we gaan slapen brand de haard nog lekker. Doordat we de deur dicht doen vliegen alle muggen naar de raam, deze zetten we open zodat we dat gezoem niet meer hebben 's nachts.

Dag 3
Maandag 10 augustus
7.15 uur opgestaan. Ontbijten. Jeannette behandelt haar voet nog een keer met Tantum-zalf. Het gaat alweer wat beter. Ze heeft wel wat pijn maar kan wel lopen. De paden zijn redelijk vlak (niet zoveel stenen) en we stijgen weer. Onderweg is er in elk dorpje wel drinkwater te krijgen. Dit is gewoon grondwater wat op een bepaalde plaats naar boven komt. Er zijn meer plaatsen met drinkwater dan op de kaart staan aangegeven. Dorpjes bestaan hier meestal uit niet meer dan een tiental huizen. Er loopt een grindweg doorheen, die meestal dood loopt bij het dorp. Rondom de huizen is overal gazon. Het ziet er vaak verzorgd uit. Met de lunch hebben we 13 kilometer gelopen. We zitten aan een picknickbank, bij het plaatsje Fryksas in de zon met uitzicht op de meren: Orsasjön en Siljan. We hebben een korte dag vandaag; 17 kilometer. 2 km na de lunch komen we bij Grönklitt. Hier is een bungalow- en caravanpark, skiliften en het grootste berenpark van Europa. We doen inkopen in de kampwinkel en nemen wat extra's mee voor 's avonds. Nog weer 3 km verder komen we bij de raststugan: "Nybodberget". Het is een flink gebouw. Een mooie stuga met een ruime huis- slaapkamer waarin tafels en banken staan. In het schuurgedeelte ligt een stapel droog berkenhout al kant en klaar voor gebruik. We maken buiten een vuur en koken water in de aanwezige pan. Eerst wassen we onszelf en daarna de vuile kleding. Wassen met warm water is dan wel weer lekker. Om 17.00 uur wordt het buiten wat frisser. We maken nu binnen een vuur. Onze kleding kunnen we daar goed drogen en we roosteren het vlees op het vuur voor bij het eten. De gekneusde voet is dankzij de Tantum-zalf alweer bijna genezen. In de stuga staan wat kaarsjes, olie, chocolade, zout, mosterd en tomaten ketchup voor gebruik achter gelaten. Mooi dat zoiets nog kan.

Dag 4
Dinsdag 11 augustus
Als we opstaan is de lucht alweer stralend blauw. De temperatuur is ook wat hoger dan de vorige dagen. Rond de 21 graden. We merken dat we gisteren minder gelopen hebben. Het gaat wat gemakkelijker allemaal. De paden zijn ook iets minder moerassig dan de vorige dagen. In dit gebied zitten meer stenen in de grond. Rond de middag besluiten we een stuga verder te lopen dan gepland. Zo hebben we over 2 dagen, als we naar de camping in Furudal gaan, een halve dag vrij. Onderweg valt het toch weer wat tegen. Om 14.30 uur moeten we nog 8 kilometer. Die laatste kilometers gaan door een heel erg mooi stuk natuur. We zijn erg blij dat we om 18.00 uur bij de stuga in Skäddar Djurberga aankomen. Nog een mooiere dan gisteren. Huis-slaapkamer is ruim 5 bij 10 meter, in een hoek grote oude openhaard en zelfs servies, kleedjes en gordijnen. We maken water warm in een ketel, die met een ijzeren haak boven het vuur kan hangen, om te wassen. Daarna eten koken en vlees grillen boven het vuur. Drinkwater kunnen we in het dorpje 75 meter verderop halen. Een meisje schrikt als ze ons daar ziet, ze zien hier waarschijnlijk niet veel mensen. Dorpjes zijn ook veelal leeg. Huisjes worden waarschijnlijk alleen in de winter gebruikt. Verder zien we ook hier niemand. We hebben vandaag 26 km gelopen en dat voelen we wel. Om 21.45 uur gaan we slapen.

Dag 5
Woensdag 12 augustus
Vandaag een tocht van 18 km voor de boeg. De zon schijnt alweer als we op weg gaan. We voelen allebei de tocht van gisteren nog in onze benen zitten. Na 8 km gaan we even zitten bij een schuilhut en na 10 km bij de stuga Tenningán. Nu nog 8 km naar het dorp Ärteråsen, waar de stuga staat waar we gaan overnachten. Net nadat we een grindweg zijn overgestoken komt daar een auto overheen. Die hoor of zie je hier niet vaak. Het valt ook op als we even later mensen horen praten. Allemaal geluiden die we de laatste dagen niet veel gehoord hebben. Zo rustig is het hier. Om 14.30 uur lopen we het dorp binnen. We gaan op zoek naar de stuga. We zijn het dorp alweer uit en we zien nog niets. Dan maar weer terug, bergop. Na wat zoeken zien we een bordje midden in een weiland staan dat wijst naar wat ons een stal lijkt. Er zit ook geen schoorsteen op. Toch maar even kijken. Blijkt toch de stuga te zijn. Aan drie zijden wankele verhogingen, banken kon je het niet noemen, zwart zand op de grond met in het midden een paar stenen: de stookplaats. Het ziet er oud en vervallen uit. Overal kieren en gaten. Niet echt gezellig. Water halen we bij een pomp een stukje berg op. Dat is dus weer eens wassen met koud water. Vincent ziet het niet zitten om in de hut te slapen i.v.m. de muggen en zet de tent op in het weiland. Er was één stukje waar deze net kon staan. De rest was allemaal hult en bult. We maken een vuurtje in de hut. Er zat daarvoor een gat in het dak, maar dat gaf zoveel rook dat we het weer vlug uitgemaakt hebben. De lucht betrekt wat. Muggen zijn er achteraf toch niet zoveel dus slapen we toch maar in de hut. Als we de tent net weer afgebroken hebben begint het wat te regenen.

Dag 6
Donderdag 13 augustus
Vandaag een korte dag: 12 kilometer. Het pad loopt bergaf en is niet hobbelig. Zo hebben we er flink de pas in. Het dreigt ieder moment te gaan regenen. Als we bij een schuilhut aankomen, op 10,5 km, begint het inderdaad te motregenen. We wachten even maar lopen dan toch weer door met jas en fleece. Na 1,5 km komen we aan op de camping van Furudal. We huren een stuga voor 360 kr. (95 gulden). Niet echt goedkoop maar wel lekker veel luxe, we hadden zelfs een TV. We beginnen met een heerlijke warme douche, daarna kleren wassen en de kachel, dit keer elektrisch, opstoken om ze te drogen. Eten aan tafel met echt servies en bestek, weer eens iets anders dan een messkit. Na het eten lopen we 2 km naar het dorp om inkopen te doen. In het dorp is niet veel te beleven. Wel is er een pizza restaurant en een aantal winkeltjes, waaronder een flinke supermarkt. Op de weg terug is het behoorlijk gaan regenen en we komen nat op de camping aan. Toch wel lekker dan zo'n gehuurde stuga. We hebben ook wat lekkere dingen gekocht zodat we weer wat bij kunnen eten. Wandelen met zware rugzak in een heuvelachtig landschap vergt behoorlijk wat energie. En dat eet je er niet zomaar bij.

Dag 7
Vrijdag 14 augustus
Als we starten ziet de lucht er dreigend uit. Even later begint het te motregenen. Jas blijkt na een stukje lopen toch te warm. Gamaschen aan en regenhoes over de rugzak. Het stopt met regenen. We lopen weer over een vrij vlak stuk met gemakkelijk te belopen paden. We zien nu wat meer huizen onderweg, weer eens iets anders. De bordjes met afstanden kloppen in dit gebied niet met de kaart. Het aantal kilometers zoals wij die gepland hadden kloppen volgens ons wel. We kwamen langs stuga Norrboda, dit is ook zo'n "schuur stuga" als we eergisteren hadden, vermeiden dus. Bij Gammelstan halen we drinkwater met een hefboom uit de diepe put. Het is een mooi plaatsje. Staat ook als bezienswaardigheid op de kaart. We lopen vandaag 21 km naar S. Ockran. Hier staat weer een vierkante stuga met aan drie zijden banken en een stookplaats in het midden. Er is ook een ketel en een pan om water te koken, voor de verzorging. De banken en planken rondom de haard lagen vol zand en as. Er was ook geen bezem te bekennen. Vincent maakte een bezem van berkentakjes zodat we de boel wat schoon konden vegen. Deze hebben we geschonken aan de stuga. We maakten ook een zelfde haak als waar de beugelzaag en de aks aan hingen met bijschrift. In elke hut ligt een gastenboek. Schriften met ervaringen van wandelaars die overnacht hebben in die hutten. Vaak ging dit over jaren. Leuk om te lezen, Zweeds was niet echt te volgen maar Duits en Engels ging aardig. Een enkeling had een eland gezien, niemand een beer. Soms zagen we dezelfde namen, van wandelaars die in een vorige hut ook in het gastenboek geschreven hadden. Een aantal mensen wandelde een paar dagen, anderen schreven de hele Siljanleden rond te willen wandelen. We schreven zelf ook altijd in het gastenboek als we er sliepen en vermelden er ook de URL van deze homepage in.

Dag 8
Zaterdag 15 augustus
De zonnige dagen zijn afgelopen, het is wat kouder en lopen bijna de hele dag in onze jas. We beginnen met een flinke klim (4 km) via de Silvberg komen we in Boda. Hier kunnen we kiezen voor een variant langs een waterval van 15 meter of de eigenlijke route te lopen. We kiezen voor de waterval maar dat had niet gehoeven. Het ziet er wel leuk uit maar om er nu 1,5 km voor om te lopen is overdreven. Het is een riviertje wat via rotsen inderdaad meer dan 10 meter naar beneden daalt. Van een groot verval in één keer is echter geen sprake. We lopen bij de waterval via de trappen weer naar beneden. Hier komen we er achter dat we fout zitten. Boven stond rechts een bordje terwijl links de waterval was. Weer al de trappen omhoog met de zware rugzak. We vinden de route dus weer en even later komen we van de variant weer op de eigenlijke route. We stoppen nog even bij een mooi aan het water gelegen schuilhutje in Ensro. Bij gebrek aan picknickbank lunchen we ergens langs de weg in de berm. Om 15.00 uur zijn we op de camping in Rättvik waar we voor 215 kr. een kamer huren. Dit blijkt ook met kookgelegenheid, douche en toilet in hetzelfde gebouw te zijn. We hoeven zo nog eens niet voor alles ver te lopen, zoals dat normaal wel is met een stuga. We doen inkopen in Rättvik en als we goed en wel terug zijn begint het te regenen. Flink hard en het hield ook een aantal uren aan. We wilden naar huis bellen en hadden via pictogrammen gezien dat dit ook met een creditcard zou moeten kunnen. Dit lukte dus niet. Al met al toch een vermoeiende dag. Maar we zitten weer lekker warm en droog. Vincent neemt nog een geheel door Jeannette verzorgd wisselbad voor de voeten. Koud / warm. We zouden goed slapen op zo'n dik matras.

Dag 9
Zondag 16 augustus
Na een goede nachtrust gaan we weer op weg met het zonnetje in de rug voor een tocht van 22 km. We beginnen met een 2,5 km lange klim. Wel wennen zo 's morgens vroeg. Het landschap is langzaam aan het veranderen. Liepen we de eerste 5 dagen veelal in  bos met weinig uitzicht. Hier is wat meer bewoonde wereld, landbouwgebieden en vergezichten. Leuk om iets anders te zien dan bomen, mos en bosbessen. We passeren het plaatsje Söderos. Hier is een supermarkt. Op zondag echter gesloten. Het lopen gaat erg goed. Ondanks de vele natte stukken door de regenval van gisteren. Voor 14.30 uur hebben we de 22 km er al opzitten en komen aan bij een schitterende stuga Böle. Het is vroeger waarschijnlijk een woonhuis geweest met een halletje, slaapkamer en huiskamer. In de slaapkamer staat een stapelbed. In de huiskamer zijn ook nog drie bedden, allemaal met matras. Nog niet meegemaakt in een gratis stuga. We zien soms een auto boven komen over een weggetje. Hier draaien ze dan weer omdat de weg ophoudt.

Dag 10
Maandag 17 augustus
Vandaag 10 km tot aan Leksand. Het is warm en stralend weer. We krijgen eerst een klim naar Bastberg en Åsleden om vervolgens weer af te dalen naar Leksand. We lopen steeds door een mooi bos met veel drassige stukken. We lopen een stuk over planken, die ze over stukken moeras hebben aangelegd. De gamaschen doen dus weer dienst. Om 10.30 uur zijn we in Leksand. We kopen wat fruit en willen dan verder lopen naar de camping. Dat is nog 2 km. Toch maar eerst naar het toeristenbureau wat alleen voor auto's goed aangegeven is. Zo lopen we dus nog een stuk om. Daar blijkt dat we toch het beste naar de camping kunnen lopen. Het is er wel mooi maar bijna geen mensen. Het seizoen was gisteren afgelopen. Het restaurant en de winkel zijn gesloten. We huren voor 200 kr. een stuga zonder kookgelegenheid. Deze hebben we toch bij ons. 's Middags lopen we nog een keer op en neer naar het dorp om inkopen te doen. Er is ondertussen meer bewolking gekomen. 's Avonds begint het te motregenen. Hopelijk schijnt morgen de zon weer.

Dag 11
Dinsdag 18 augustus
Vandaag wordt een lange dag van iets meer dan 25 km. We staan om 6.00 uur op. Het is al lekker weer. De zon schijnt. Om 6.50 uur hebben we weer alles bij elkaar en gaan we weer op pad richting route. Voordat we Leksand uit zijn hebben we twee keer verkeerd gelopen. Er waren wat bordjes verdraaid. Deze weer goedgezet en doorgelopen. We stijgen in hoogte langzaam tot aan schuilhut Granberget, waar we koffie zetten. Het begint nu meer te waaien en doen daarom het shirt met lange mouwen aan. Er volgt een glooiend pad met soms een doorkijk naar het Siljanmeer wat er dan in de verte mooi bij ligt. Direct na de lunch begint het flink te regenen. Regenjas aan en regenhoes om de rugzak. De gamaschen hadden we de gehele dag al aan vanwege de moerassige stukken en het natte gras. De afritsbare broek wordt wel nat maar deze droogt als het niet regent ook weer snel. De laatste kilometers wijst de markering ons door een moeras zonder planken. Geen pad te zien. We soppen hier dus maar doorheen. In de stromende regen komen we om 16.30 uur aan bij een schuilhut Jobsarbo genaamd. De eerste keer in een schuilhut i.p.v. een raststuga. Volgens de routepaaltjes hadden we nu 30 kilometer gelopen. Een verschil van 5 met de kaart. We merken nu al wel dat de rugzak lichter aan het worden is. Ondanks de 30 kilometer zijn we nog behoorlijk fit. We maken snel een vuurtje, buiten dus dit keer. Door het natte hout dat er ligt valt dit niet mee. Het vuur wil niet echt doorbranden. Met veel geduld, droge stukjes hout welke nog onder de hut lagen en wapperen voor de aanvoer van wind krijgen we het toch voor elkaar. We maken weer water om onszelf te wassen. We wassen onze kleding niet omdat we ze niet droog zullen krijgen vandaag. Gelukkig zijn de buien overgedreven en is de lucht weer stralend blauw. We eten buiten en drogen onze schoenen bij het vuur. De binnentent zetten we op in de schuilhut om in te slapen. De muggen blijven zodoende buiten. Dit slaapt altijd beter. We worden anders altijd wel een aantal malen wakker door de rondzoemende muggen. Na een borreltje Jägermeister gaan we om 22.00 uur slapen. Het is dan al bijna donker.

Dag 12
Woensdag 19 augustus
Om 7 uur loopt de wekker af. Nog even blijven liggen en oh oh, eruit, het is al half acht. Buiten (de slaapzak) is het koud en als we willen vertrekken begint het heel zachtjes te regenen. Het wordt even droog maar later regent het pijpenstelen. Tot aan de koffiepauze gaat het lopen om een onverklaarbare reden bij allebei niet goed. De benen zijn moe, schouders doen zeer, het is koud en het regent. Na de koffie gaat het ineens een stuk beter. De koffie hebben we gedronken in een schuilhut in Åsen. Deze stond evenals de bijliggende camping met stuga's niet op de kaart. We lopen door naar de volgende schuilhut bij Mangberg. Dit blijkt een erg mooi dorp te zijn, maar door de regen is er nu niets te beleven. We eten in de schuilhut van Mangberg en het wordt droog. 's Middags schijnt de zon dan weer alsof het geen slecht weer geweest is. Om 15.10 uur komen we aan bij stuga Lôngsjön. Een mooi gelegen stuga, met een mooi uitzicht over het meer. Het ligt 200 meter van de route. Door de lekkere zon en de wind droogt de was buiten goed. Na een lekker pannetje nasi en wat gooien met dobbelstenen (Yahtzee) gaan we weer pitten.

Dag 13
Donderdag 20 augustus
Vandaag een tocht van 17 km. Het is bewolkt maar droog. We vertrekken om 8 uur. Na een gemakkelijk droog stuk komen we rond de koffiepauze aan in Siljansfors. We maken gebruik van de picknickbanken van het openluchtmuseum. Er is een restaurant, maar dat gaat pas om 11 uur open. Na de koffie hebben we allebei een dipje. De zin om te lopen is er even niet. Toch lopen we naar Fulaberg. Hier is weer water te verkrijgen d.m.v. een handpomp. Als de roest uit de pomp is hebben we weer schoon drinkwater. Van daaruit loopt de route over een weg naar de stuga Södra Garberg. Het water is een stuk lopen hier en moeite om de emmer vol te krijgen. Het uitzicht zou hier heel mooi moeten zijn maar we zitten in de wolken en zien niets op 475 meter boven de zeespiegel.

Dag 14
Vrijdag 21 augustus
We lopen vandaag veel omlaag. Van 475 meter naar onder de 200 meter. Dit gaat dus erg vlot. Toch is er op dit stuk veel moerassig pad. Om 9.30 uur zijn we weer op de aanlooproute. We hebben het er dan naar ons gevoel opzitten terwijl we dan nog 14 km moeten. We kijken mooi over Mora en over het Siljanmeer als we de Rostberg weer aflopen. We zien het wintersportgebied later ook weer opduiken. Om 12.00 uur zijn we terug bij de camping van Mora. Toen we ons meldden bij de receptie waren ze erg blij ons te zien. Ze dachten dat we maar een week weg zouden blijven en wilden vandaag de politie inschakelen om ons te gaan zoeken. We zetten de tent op en wassen onder een lekker warme douche. Het regent echter de rest van de dag zodat we na een uurtje toch maar een stuga op de camping nemen. We pakken de auto weer in. Een dag later vertrekken we om 6 uur in de ochtend om via dezelfde weg weer terug te gaan. De veerboten halen we precies. We komen aanrijden en mogen meteen de veerboot op. Om 23.30 zijn we weer thuis in Brabant. We hebben dan weer alle luxe van lamp tot toilet. Van wasmachine tot waterbed.

Homepage LAW 5-1 Deltapad Gr 5 Maastricht Gr 5 Vielsalm Gr 5 Echternach Gr 5 Grundhof-Amance Gr 5 Barr Gr 5 Villers le lac Gr 5 Nyon Gr 5 Les Houches Gr 5 Modane Gr 5 Auron Gr 5 en 55 Vanoise GR5 Nice Gr 54 Alpe d'Huez Kungsleden Siljansleden