Homepage Peellandpad  Noaberpad Vennekespad

Peellandpad

Lange-Afstand-Wandelpad 701 's Hertogenbosch - Roermond 160 km

Het Peellandpad voert de wandelaar vanuit 's Hertogenbosch het sappige Meierijse landschap van het riviertje de Aa in, over grasdijken richting Heeswijk-Dinther. Ter hoogte van kasteel Heeswijk buigt het pad af richting Uden en het natuurpark De Maashorst. Daar betreden we het eigenlijke Peelland, tot voor kort nog woest en slecht toegankelijk door barre stuifzanden, uitgestrekte heiden en verraderlijke veenmoerassen. Dat landschap is nog slechts ten dele terug te vinden temidden van de weidse boerenontginningen, in de Deurnesche Peel, Mariapeel en Groote Peel met name. Het pad voert ook door bossen van formaat als De Stippelberg en door het ongerepte Limburgse Leudal om tenslotte via het landgoed van het monumentale kasteel Horne uit te komen bij Roermond.
De makers van het Peellandpad hebben ook een ongemarkeerde variant door het Nationaal Park De Groote Peel opgenomen. Deze variant is wel beschreven en op de detailkaarten terug te vinden.
Net als alle andere Lange-Afstand-Wandelpaden is het Peellandpad in twee richtingen te lopen - de wit-rode markering is uw baken onderweg.

Wij hebben het Peellandpad in 5 etappes gelopen.

Ons startpunt was bij het NS-station in 's Hertogenbosch.
Hieronder een overzicht van de gelopen routes per dag.

Het Landschap
Het landschap is redelijk kleinschalig maar gedurende het pad toch wel heel erg wisselend. De ongemarkeerde variant door de Groote Peel is zeer de moeite waard. Het nadeel is wel dat men deze maar beperkt mag bewandelen. Niet tussen 15 maart en 15 juli i.v.m. het vogelbroedseizoen en ook niet tussen 15 oktober en 15 december i.v.m. het vogeltrekseizoen. Let daar dus op.
Het deel in de Mariapeel (en dit geldt denk ik ook voor de Groote Peel) hebben wij gelopen op een erg warme dag. We hadden toen wel erg veel last van muggen.

Rustmogelijkheden
Rustmogelijkheden zijn er in het veld voldoende. Je komt regelmatig een mooie picknickbank in het bos tegen. Er zijn op de route van dit Peellandpad een aantal pleisterplaatsen aangelegd. Dit zijn meestal cafés waar wandelaars welkom zijn, ook met natte kleding en vieze schoenen.

Overnachting
Wij hebben dit pad gelopen zonder gebruik te maken van de overnachtingsmogelijkheden. Er zijn een aantal campings langs de route, maar omdat wij van geen enkele gebruik hebben gemaakt kan ik over de kwaliteit niets zeggen. Voor ons was het wel de bedoeling om tussen de laatste twee dagen een overnachting te hebben op een camping, maar omdat we dit stuk voor 15 maart (i.v.m. het vogelseizoen in de Groote Peel) moesten lopen, waren de campings nog niet open.

Openbaar vervoer
Wij hebben bijna geen gebruik gemaakt van het openbaar vervoer. In deze streek is een redelijk goed net van openbaar vervoer, niet veel reismogelijkheden met de trein, maar wel veel met de bus.

Dag 1
voorjaar 1997
Vandaag starten we met de wandeling over het Peellandpad. Om kwart voor 7 zijn we bij Kitty die ons naar Den Bosch brengt. Om half acht zijn we begonnen aan de wandeling. Al vrij snel lopen we Den Bosch uit. Het begint hard te waaien. We lopen tussen open velden en stukken bos, richting kasteel Heeswijk. In de buurt van het kasteel hebben we onze eerste stop met koffie en thee op een bankje in het bos, een prachtig stekje om te rusten. Rond half twaalf komen we al weer in de buurt van het huis van Paul en Kitty in Vorstenbosch. Het begint langzamerhand te regenen. Ondanks de regen lopen we toch gewoon door, het zal zo meteen toch wel ophouden? Tegen de tijd dat we echt zin hebben om te pauzeren regent het nog steeds.
We zijn dan inmiddels aangekomen op de Bedaf een erg mooi stuk met zandverstuivingen. We willen naar het pannenkoekenhuis "De Pier" te lopen om wat te eten, omdat we de verkeerde weg insloegen liepen we er juist vandaan. Toe we daar achter kwamen hadden we geen puf meer om weer door de regen terug te lopen. Door het bos  weer verder. We hebben midden op een fietspad, staand in de regen brood gegeten en thee gedronken met de regencape aan. Niet echt gezellig. Dan maar doorlopen tot aan het bezoekerscentrum Slabroek, daar zouden we tenminste wel koffie en thee kunnen krijgen. Bij het centrum aangekomen blijkt het in deze periode net gesloten te zijn wegens een verbouwing. (Bij dit bezoekerscentrum vertrekt een zevental natuurwandelingen. Een aantal van deze wandelroutes zijn aan elkaar te koppelen tot een dagtocht.) Het is ondertussen gelukkig wel even droog. Zittend op een slagboom nog wat gedronken. Hier was eigenlijk ons eindpunt gepland, maar omdat we hier niet naar binnen kunnen, lopen we maar verder door natuurpark 'De Maashorst'. We kronkelen richting Uden. Bij het openluchttheater 'Naat Piek' vinden we het na 37,5 km echt genoeg.
Na nog een stop gaan we op weg naar het centrum van Uden. We wilden de kortste weg nemen maar dat is niet helemaal gelukt, we hebben nog wel 4 km gelopen voordat we op de markt waren. In totaal dus 42,5 km gelopen en dat met slecht weer, veel regen en wind. Niet echt een goed begin van dit pad. Kitty gebeld of ze ons op wil halen. We moeten nog een uurtje wachten. We zitten echter in 'Ons Café' achter een trappist, dus geen probleem. Net als we denken dat ze er wel bijna zal zijn, gaat de mobiele telefoon en belt Kitty dat het een uurtje later wordt i.v.m. drukte op het werk, maar we zitten droog en bestellen er dus nog maar één. Om 18.00 uur rijden we naar Vorstenbosch  om vervolgens weer naar Oirschot te rijden.

Dag 2
voorjaar 1997
Vanmorgen eerst naar het eindpunt van onze geplande wandeling van vandaag gereden ; De Stippelberg in Bakel. Daar de auto neergezet. De vader van Jeannette heeft ons daar opgehaald en weggebracht naar ons vorig eindpunt het openluchttheater in Uden. We lopen via landweggetjes en paden via Volkel, Odiliapeel en Venhorst komen we op het terrein van Huize Padua. Daar komen we nog enkele collega's en bewoners van de afdeling van Vincent tegen. Daarna door Handel langs de O.L. Vrouwe kerk naar "Cleefs Wit". (Vroeger een moeras omringd met een stuifzandwal.) Daar hebben we geluncht in een prima schuilhut die aan de rand van het bos staat. Tot nog toe was het voor ons bekend terrein, maar dat wordt nu langzaam anders. Via 'Cleefs Wit' komen we op de Stippelberg. Dit is een mooi natuurgebied met stuifduinen. Na in totaal 31,5 km wandelen is het einde van de route van deze dag. Deze dag was het in tegenstelling tot de 1e dag mooi weer, droog en hebben we een afstand gelopen die goed te overzien was.

Dag 3
maandag 28 juli 1997
Vanmorgen zijn we naar Kees en Patricia in Deurne gereden. Van daaruit zijn we naar de parkeerplaats gegaan in de Mariapeel. De auto geparkeerd en met Patricia weer terug naar de Stippelberg. Het is vandaag een warme dag, we lopen in korte broek en een T-shirt. Langs het defensiekanaal beginnen we last te krijgen van de eerste muggen. Vincent is zijn pet vergeten en knoopt daarom zijn T-shirt maar om zijn hoofd en een takje in de hand om de muggen te bestrijden. In het laatste stukje wat we die dag lopen in de Mariapeel kunnen we één markering niet vinden. Na drie keer het hele stuk op en neer te hebben gelopen komen we 3 kwartier later toch nog op de goede route terecht. Via een stuk langs de Helenavaart komen we weer op de parkeerplaats bij de auto. We hebben vandaag 32 km gelopen. Er resten ons nu nog 60 km van het Peellandpad voordat we in Roermond aankomen. Het volgende stuk bevat een variant door de Grote Peel die we graag willen volgen. Dit gebied is in het trekseizoen (van 15 oktober tot 1 december) gesloten. Onze volgende etappe kunnen we dus pas lopen na 1 december maar liefst wel weer voor 15 maart want dan begint het broedseizoen en is het gebied weer gesloten tot 15 juli. Het laatste deel willen we lopen in twee dagen met een overnachting op een camping in Meijel.

Dag 4
zondag 15 maart 1998
We zetten de auto neer bij de parkeerplaats in de Mariapeel, ons vertrekpunt voor vandaag. Het is een beetje een donkere dag. We beginnen al vrij snel aan de variant die door de Grote Peel loopt en niet is gemarkeerd. Ook zonder markering is het goed te doen, vooral door de erg duidelijke omschrijving in het boekje. Daarna gaan we door de velden op weg naar Meijel. Onderweg proberen we Kees en Patricia al te bereiken dat ze ons in Meijel op kunnen komen halen. Ze zijn er niet en spreken een boodschap in op het antwoordapparaat. We komen net voor Meijel nog langs twee campings waar we hadden willen overnachten, maar helaas deze gaan pas open op 1 april. Om 16.10 uur arriveren we in Meijel en wachten in een café totdat Patricia om 16.45 arriveert. We gaan mee naar de parkeerplaats in de Mariapeel, halen onze auto op en blijven slapen bij Kees en Patricia in Deurne.

Dag 5
maandag 16 maart 1998
's Morgens vanuit Deurne, met alleen een kop thee op, vertrekken we naar Meijel. Nadat we onze auto bij het busstation hebben achtergelaten gaan we op weg voor de laatste etappe richting Roermond. Via Heibloem en Ophoven arriveren we in het Leudal. Dit is echt een schitterend natuurreservaat. We lunchen op een bankje in het bos en krijgen wat opmerkingen van passerende wandelaars die we plotseling een aantal zien en die het raar vinden dat we daar water koken voor soep en thee. Na het Leudal gaan we richting Horn, daarna is het nog maar een stukje tot aan Roermond. We liepen vandaag 30 km. In Roermond drinken we nog een trappist op de goede afloop en gaan met een bus studenten weer terug naar Meijel. Onze auto staat er nog en we kunnen dus weer huiswaarts. Dit was het einde van het Peellandpad. Door ons gelopen in 5 etappes. Hoewel een gedeelte voor ons bekend was, omdat we vroeger in die buurt gewoond hebben, kwamen we toch weer op veel plaatsen die we wandelend nog niet meegemaakt hadden. Een leuke ervaring.

   Homepage Peellandpad Noaberpad Vennekespad

Noaberpad

Lange-Afstand-Wandelpad 10 Nieuweschans - Emmerich 365 km

Het Noaberpad: een wandelroute van 365 km tussen Nieuweschans in Groningen en Emmerich, net over de grens bij Arnhem. De route volgt de Duitse grens aan weerszijden. In het graafschap Bentheim tussen Drenthe en Twente, in het Münsterland ten noorden van Winterswijk, rond Bocholt en bij Emmerich loopt het pad door Duitsland. Die delen van de route zijn in samenwerking met Duitse organisaties ontwikkeld. Deze LAW, tussen de Rijn en de Dollard, geeft de wandelaar de gelegenheid de grensstreek te leren kennen. En de bewoners, de noabers, voor wie officiële grenspalen nooit een onneembare barrière waren.

Wij hebben het Noaberpad in 14 etappes gelopen.

Ons startpunt was bij het NS-station in Nieuweschans
en het eindpunt de Martinikerk te Emmerich.

De gegeven afstanden zijn onze gelopen afstanden per dag,
inclusief de afwijkingen van en naar de verschillende overnachtingadressen.

Het Landschap
In Groningen en een deel van Drente (voordat je Duitsland in gaat) is het landschap erg open en weids. Ideaal voor een warme zomerdag en minder geschikt op regenachtige en winderige dagen zoals wij dat hebben ondervonden. Het eerste deel in Duitsland is veel kleinschaliger, mooie houtwallen en kleine bosjes. Ook als je weer terug komt in Nederland blijft het landschap kleinschalig. Verder kom je naar het einde van het pad steeds meer door kleine dorpjes. Je loopt veel door bos en langs houtwallen. Erg mooi. Het laatste stuk loop je 9 km langs de Rijn.

Rustmogelijkheden
In het Groningse deel zijn niet veel rustige plekjes. In het eerste deel zijn we niet veel cafés tegengekomen, naargelang we naar het zuiden lopen zijn er meer cafés en rustgelegenheden.  Het deel in Duitsland is erg goed voorzien van schuilhutjes en goede picknickbanken. Je kunt er hier gerust een paar voorbij lopen, even later vind je een nog mooier plekje.

Overnachting
Er zijn voldoende campings aanwezig op Nederlands gebied. In het eerste Duitse deel zijn iets minder campings, maar ze zijn wel goed. Wij hebben zelf overnacht in Hoogstede, een overnachtingadres die in het routeboekje staat aangegeven. Dit was een grote boerderij ± 1 km vanaf de route. Zeker de moeite waard. De campings waren allemaal best goed en gezellig. Bijna alle campings hebben een kampwinkel.

Openbaar vervoer
In het Groningse deel en het eerste Duitse deel is het openbaar vervoer niet goed gespreid. En als er al bussen rijden is dit b.v. maar twee keer per dag, of een belbus. Informeer hier dus goed naar! Wij hebben er een aantal keren problemen mee gehad. Hoe verder naar het zuiden, hoe vaker de bussen rijden. In Duitsland zij er redelijk goede bus verbindingen. Wij hebben met behulp van de Duitse openbaarvervoer-site (Deutsche Bahnhof) de juiste bussen en treinen gevonden. Sommige bussen zijn privé ondernemingen. Hier moet je in de bus betalen. Het is mogelijk om de trein en bus te combineren met één kaartje. Kijk voor meer informatie over het openbaar vervoer op de Klaaswebsites.nl

Dag 1
zondag 4 mei 1997
Op zondag 4 mei zijn wij begonnen aan de wandeling LAW 10, het Noaberpad. De weersvoorspellingen waren redelijk, bewolkt en wind, maar geen regen. 's Morgens zijn we met de auto naar Rhederbrug gereden daar hebben we de fietsen neergezet en zijn weer verder gereden naar Nieuweschans. De auto hebben we geparkeerd achter het station. Precies op de plek waar ook het Noaberpad begint. Het is er heel erg rustig en we laten de auto er met een gerust hart achter. Dit deel van de route zien we een heel weids en open Gronings landschap met veel  mooie maar vooral grote boerderijen. We zijn door het mooie vestingdorp Oudeschans gekomen. Na 24,5 km. kwamen we in Rhederbrug waar we 's morgens onze fietsen hadden gestald. Met de wind in de rug was het lekker terug fietsen naar Nieuweschans. Daarna zijn we naar Emmer Compascuum gereden, naar Teun en Anja. Ze hadden vandaag feest, Rick werd 3 jaar. We hebben ook bij Teun en Anja overnacht, om de volgende dag weer verder te gaan met onze route.

Dag 2
maandag 5 mei 1997
De weersvoorspellingen waren niet gunstig. Veel wind en vooral in het noorden van Nederland buien. Toch maar op weg gegaan. Met de auto naar het Ruiten-AA-kanaal (eindpunt) gereden, net voor Bourtange. In verband met de voorspelde regen in de middag laten we de auto staan en gaan we vooraf met de fiets naar Rhederbrug. Vanaf Rhederbrug vervolgen we de wandeling waar we zijn opgehouden. Via een mooie dijk langs de rivier het Veendiep kwamen we bij camping Wedderbergen. Een mooie camping waar voor de liefhebber ook trekkershutjes te huur zijn. Een goede gelegenheid om te overnachten. Vanaf dit punt begon het te regenen en is het bijna niet meer droog geweest tot aan het eindpunt. We hadden er dus goed aan gedaan om vanmorgen eerst te fietsen. Wij vinden het beter om in de regen te lopen dan te fietsen. Na het dorpje Wedde kwamen we via een mooi aangelegd stukje natuurgebied weer bij het kanaal en dus bij onze auto uit. We hebben vandaag 29,5 km gelopen. Nog even terug rijden naar Rhederbrug om de fietsen op te halen en de reis naar Brabant kan weer beginnen.

Dag 3
donderdag 2 oktober 1997
Vanmorgen om 5.00 uur opgestaan. We gaan beginnen aan een 5-daagse wandeling van Bourtange naar Enschede. Om 5.15 uur op weg naar Enschede. In Enschede parkeren we onze auto en gaan al lopend naar het station, Om 7.28 uur vertrekt de trein richting Emmen. Na eerst een trein te hebben gemist komen we een uur later dan gepland in Emmen aan. Daar nemen we de bus naar Ter Apel. Daar aangekomen wilden we de bus nemen naar Bourtange, maar daar moesten we nog een uur op wachten. We hebben toen maar besloten om vanuit Ter Apel te beginnen en koers te zetten naar Bourtange. Na even zoeken hebben we de route gevonden. Het weer viel niet tegen, we hebben een paar keer een aantal spetters regen gehad, maar niet zoveel dat je er nat van werd. Wel was er veel wind en die kun je nogal wat vangen met een grote rugzak. Bij zijwind niet te dicht bij het water lopen anders zou je er nog wel eens in kunnen waaien. Voor de lunch hadden we een windstil plekje gevonden in het bos, zittend op de grond. Natuurlijk stond er 300 m verderop een picknickbank maar die stond wel in de wind. Na weer veel open velden en boerderijen kwamen we na 22 km om 17.00 uur aan in Bourtange. De eerste belbus kwam pas om 20.00 uur, volgens schema zou er ook een om 18.00 uur komen, maar het schema was aangepast. We besloten om maar te gaan liften naar Sellingen waar we naar een camping wilden. De lift naar Sellingen wilde maar niet lukken (er kwam ongeveer 1 auto per 2 minuten langs), dus maar proberen om in Vlagtwedde te komen. Dat lukte vrij snel. In Vlagtwedde moesten we wel weer een uur op de bus wachten. We hadden nu tijd om inkopen te doen voor het avondeten. Toen we op de camping aankwamen was het inmiddels 19.00 uur en begon het al aardig donker te worden. We konden in de schemer nog net koken, maar opeten deden we een stuk verderop onder het licht van een straatlantaarn. Er waren geen andere campinggasten aanwezig. We konden onze schoenen en kleding laten drogen in de doucheruimte. 's Morgens was alles mooi droog.

Dag 4
vrijdag 3 oktober 1997
Om 7.00 uur opgestaan, wassen, tent afbreken en rugzak inpakken. Snel, snel, want we moeten om half acht weg zijn om de bus te halen. Om 8.00 uur staan we weer in Ter Apel. De buschauffeur was zo vriendelijk om ons vlak bij de route af te zetten, terwijl daar helemaal geen halte was. In Ter Apel weer op pad. Langs het klooster door het parkachtig bos. Net voordat we bos uitliepen bij een beschutte picknickbank ontbeten. Om half twaalf waren we tegenover de boerderij van Teun en Anja in Emmer-Compascum, we weten dat ze niet thuis zijn en dus lopen we door. Hoewel we eigenlijk al eerder wilden stoppen zijn we toch doorgelopen tot het Veen-museum in de hoop dat daar een picknickbank zou zijn voor de lunch. De moeite wordt beloond, we vinden een mooie picknickbank op de parkeerplaats van het Veen-museum een stukje het bos in. We rusten hier een uur. Nu op weg naar Klazienaveen.  Aldaar in een campingwinkel een kaarsje en een handgreep voor het pannetje gekocht (waren we vergeten mee te nemen). Hier hebben we ook Anja gebeld of ze ons over een uur ± 4 km voorbij Klazienaveen op wil halen. Onderweg, een stukje verder komt in eens een agressieve hond op ons afgerend. We roepen al help. Maar al snel blijkt hij achter een hek te zitten. Pjooee. We lopen langs veenvelden waar nog grote bergen veen liggen. We hadden de 31 km voor vandaag om half vijf gelopen. Na 5 minuten wachten was Anja daar al om ons op te halen. Nog even langs de supermarkt voor ons avondeten. Toen we daar weer buiten kwamen stond het heel erg hard te regenen. Hadden we dus weer geluk. Die avond gingen Toen en Anja naar de schouwburg en hebben wij op de kinderen gepast. Om 22.00 uur gingen we slapen, we hebben nog 3 dagen voor de boeg.

Dag 5
zaterdag 4 oktober 1997
Om half acht staat Anja alweer klaar om ons weg te brengen naar de plek waar ze ons gisteren heeft opgehaald. Om 7.50 uur zijn we dan ook alweer aan het wandelen. Net voor de start kwamen we er nog achter dat we vergeten waren om ons waterflesje te vullen. Er is geen huis in de buurt en de eerste 10 km gaan door een natuurreservaat, we zien wel. Na 1,5 uur lopen gaan we toch maar ontbijten, met voor ieder nog net een paar slokken thee. Het is wel een heel mooi stuk door een beschermd hoogveen gebied. Na het natuurreservaat komen we de eerste wandelaar tegen in 3 dagen, hij blijkt ook het Noaberpad te lopen maar dan richting Nieuweschans. Het groepje waar hij bij hoort moet nog komen, we moesten  van hem zeggen dat hij koffie drinkt in Klazienaveen. Na een uur komen we een groep wandelaars tegen en geven dus door dat 'Han' koffie drinkt in Klazienaveen. Via het dorpje Oosterse Bos komen we aan bij de Duitse grens. Meteen al op de grens staat een mooi schuilhutje, maar het is eigenlijk nog te vroeg voor de lunch. Na nog een schuilhutje te zijn gepasseerd gaan we in het volgende toch maar zitten om te lunchen. We zitten uit de wind en omdat de lucht erg zwart ziet is het een veilig idee dat we bij regen ook droog zullen zitten. Het landschap was al langzaam aan het veranderen. De weidse vergezichten van Groningen waren al verdwenen, maar nu is het toch duidelijk te merken dat het landschap kleinschaliger wordt. Meer houtwallen en hagen en vooral ook oude en kleine landweggetjes en paadjes. Als we in Emlichheim aankomen begint het wat te motregenen en we besluiten om naar het centrum te lopen en daar koffie te drinken. Daarna op weg voor de laatste 7 km. Dit was een heel mooi stuk langs de rivier de Vechte en over kleine landweggetjes en mooie boerderijen. Na 32,5 km gingen we van de route af om na nog eens 1,5 km te hebben gelopen aan te komen in het Duitse Hoogstede. Daar is geen camping maar wel een adres met logies en ontbijt. We bellen in het centrum naar het adres, ze blijken nog  plaats te hebben, we kunnen bij de telefooncel blijven. We worden opgehaald, dat is nog eens service. Inderdaad, met een grote Mercedes. Het adres blijkt een grote boerderij te zijn, waar je bijna in kunt verdwalen. We hebben een mooie kamer. We koken ons eigen eten op de kamer en gaan later nog naar een café in Hoogstede. Om 22.00 uur is het alweer bedtijd na een zware dag.

Dag 6 zondag
5 oktober 1997
Om half acht ontbijten we op de boerderij. Na het betalen van 64 DM voor de overnachting incl. ontbijt moeten we nog een halve kilometer lopen voordat we weer op de route terug zijn. Vandaag is het de mooiste route tot nu toe. Het weer is ook goed, we kunnen de hele dag lopen zonder jas. Na 12,5 km komen we aan bij camping Wilsumer berge. Hier hadden we eigenlijk willen overnachten, maar konden daar gisteren niet komen met de bus. De campingwinkel is geopend en dus kunnen we nog wat proviand inslaan. Op het terrein van de camping hebben we nog koffie en thee gezet. Bij het ferienpark in Uelsen hebben we geluncht bij een picknickbank in een speeltuin, waar het druk was met ouders en kinderen. We hebben op alle dagen dat we onderweg zijn nog niet zoveel mensen gezien. Via een mooi stuk route komen we weer in Nederland aan. Daar lopen we via een bos (waar het echt heel druk is met zondagse wandelaars) naar camping de Witte Berg waar we gaan overnachten. Het is een leuke camping, er zijn nog wat campinggasten en de kantine is 's avonds open. Een heel verschil met de camping waar we de eerste nacht waren. Deze dag hebben we 28,5 km gelopen. Het gedeelte wat we hebben gelopen in Duitsland was heel erg goed voorzien van banken en schuilhutjes. Je kunt gerust een hutje voorbij lopen want binnen niet al te lange tijd volgt er alweer een volgende, het één nog mooier dan het ander. Dat was een groot verschil met Nederland.

Dag 7
maandag 6 oktober 1997
Om 7.15 uur opgestaan voor de laatste dag. Om 8.00 uur was de rugzak weer ingepakt en konden we weer op weg. Na 2 km lopen kwamen we door het dorp Ootmarsum. Een heel mooi oud dorp. Bij de supermarkt nog even inkopen gedaan voor deze dag. Bij Havezathe het Everloo stuitten we nog op een routewijziging, alleen de markering was aangepast. Wij wilden toch de oorspronkelijke route lopen zodat we langs de Havezathe zouden komen, maar de boerin waar we voor een deel over het erf liepen, maakte ons duidelijk dat de route was omgelegd. Weer terug en toch maar het nieuwe gedeelte volgen. We zien in het Nederlands deel weinig tot geen bankjes en schuilhutten iets wat we in Duitsland wel veelvuldig tegen kwamen. We lopen en lopen maar zien geen enkele mogelijkheid om goed te zitten voor de lunch. Dan maar langs de weg in het gras. Nog 5 km en dan komen we aan in de Lutte. De 22 km van deze dag zitten erop. De Lutte is een erg mooi en zo te zien erg toeristisch dorp. We gaan met de buurtbus naar Oldenzaal. De bus ging eigenlijk niet langs het station, maar de buschauffeur bracht ons er wel naar toe omdat we van grote rugzakken bij ons hadden. Aardig. Vanaf Oldenzaal met de trein naar Enschede. Nog een stukje lopen en ja hoor, de auto staat er nog. Om 16.00 uur beginnen we aan de reis naar huis. Dit was het einde van een 5-daagse wandeling van het Noaberpad. De eerste paar dagen hebben we iets te hard en te ver gelopen, dat merk je goed aan het einde van de dag, met die zware rugzak. Het weer zat ons heel erg mee voor de tijd van het jaar, we hebben veel zonder jas kunnen lopen en hebben nagenoeg geen regen gehad. Ook 's avonds op de camping was het nog goed te doen. Vincent had 17 kg in zijn rugzak en Jeannette 15,5 kg. Dat was voor allebei nog goed te dragen. De afstand per dag tussen de 25 en de 30 km houden, dat is ver genoeg en dan blijft het ook nog leuk. De rest van de route kunnen we lopen in een deel van 3 dagen (tot Winterswijk) en daarna nog een deel van 4 dagen (tot Emmerich). De volgende etappe waarschijnlijk pas in het voorjaar van 1998.

Dag 8
vrijdag 26 juni 1998
Omdat we gisteren een bruiloft hebben gehad, vandaag pas om 9.00 uur vertrokken richting Hengelo. Daar zetten we de auto neer en gaan met de trein naar Oldenzaal en de buurtbus naar de Lutte. Daar komen we om 11.45 uur aan en zijn we weer op het punt waar we in oktober 1997 zijn gestopt.
We hebben gepland om vandaag een stuk van 20 km te lopen. Het is lekker weer en al meteen kunnen we onze broekspijpen afritsen en verder in de korte broek. Het wandelen gaat lekker en de rugzakken zijn goed te dragen. We lopen door mooie stukken bos, waar het hier en daar nog flink nat is van de regenval van de laatste weken. We komen twee wandelaars tegen die het Noaberpad lopen in tegenovergestelde richting.
We gaan weer een stukje Duitsland in om een aantal kilometers daarna weer terug te keren naar Nederland, Glanerbrug. Daar zijn we even het dorp ingelopen om inkopen te doen. Daarna naar camping De Twentse Es. Deze camping staat in het boekje van het Noaberpad nog aangegeven als Klein Zandvoort. Het is een mooie camping met redelijk veel luxe. Een verwarmd zwembad, een restaurant, kantine en een goed gesorteerde kampwinkel. We konden onze tent opzetten op het trekkersveldje, vlakbij een picknickbank, waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt. In de kantine hadden ze een grootbeeld TV staan voor het WK voetbal. Zo konden we ook dit nog bijhouden.

Dag 9
zaterdag 27 juni 1998
We wilden vandaag eigenlijk op tijd opstaan, maar werden pas om 8.30 uur wakker, er was iets mis gegaan met het zetten van de wekker.
Opstaan, wassen, tent afbreken, ontbijten en rugzak inpakken. Om 9.35 uur zijn we onderweg voor de 31,5 km voor vandaag.
De A35 die volgens het boekje nog in aanleg is, is inmiddels gereed en de route kan hier op de normale wijze worden gevolgd. In het volgende deel wordt er gewaarschuwd dat het erg nat kan zijn in het natuurgebied Aamsveen. Wij zijn niet bang en lopen gewoon door. We komen er als snel achter dat het er nat is, want er zitten erg veel muggen. Als we even stil staan om te kijken welke weg we het beste kunnen nemen worden we gestoken door tientallen muggen.
Net voorbij de ergste modder zien we een adder op het pad in de zon liggen. Het beest schrikt natuurlijk van ons en vlucht de berm in. Een stuk verderop stuiten we weer op een adder, dat kan geen toeval meer zijn. Net voordat we het natuurgebied uitlopen zien we de derde adder, met een erg mooie tekening op de rug. Nu bedenken we dat het tijd wordt voor ons fototoestel, maar je raad het al, we hebben geen adder meer gezien. Misschien hadden wij geluk dat we drie adders hebben gezien, maar loop je door het Aamsveen, houdt je fototoestel in de aanslag om een adder te vereeuwigen.
We lopen vandaag vaak door een natuurgebied. Deze gebieden liggen hier dus erg dicht bij elkaar, een goed teken voor de ontwikkeling van de natuur in ons land.
In Oldenkott aangekomen drinken we nog wat op het terras van een Nederlands café, wat net een paar meter over de grens staat. Bij het café was een klein winkeltje waar ze levensmiddelen verkopen. We gaan hier twee kilometer van de route af om te overnachten op camping den Borg in Rekken. Sobere maar goede camping. We moesten wel f 60,-- borg betalen voor de sleutel van de sanitaire ruimte en konden die pas de volgende morgen om 9.45 uur inleveren en de borg terug krijgen. Dat kan dus een nadeel zijn als je erg vroeg wil vertrekken op zondag.

Dag 10
zondag 28 juni 1998
Om 10.00 uur de sleutel ingeleverd en weer koers gezet naar de Duitse grens om daar de route weer op te pikken.
We lopen veel over lange rechte asfaltwegen. We lopen verder en komen in natuurreservaat het Zwillbrocker Venn, wat de moeite waard is, maar wel erg druk met fietsers.
Het weer is ook niet al te best en tot overmaat van ramp begint het ook nog te regenen. Wat doen we, regenjas aan of niet. Toch maar wel. Het regent behoorlijk, maar nu lopen we net onder een rij met grote beukenbomen die goede beschutting geven.
We naderen het gehucht Zwolle. Net voor we daar zijn zien we een veldschuur. Het is 13.00 uur en dus tijd voor onze lunch. Zittend op een maaimachine is dit een vrij luxe lunchplek.
Na Zwolle komen we al snel aan rivier de Slinge. Deze rivier volgen we ongeveer 5 km lang over het pad langs de rivier. Het gras was nog niet overal gemaaid en het motregende wat. Ondanks onze gamaschen werden we in het laatste stuk van vandaag toch nog behoorlijk nat.
Als we rechtsaf slaan om weer een asfaltweg te volgen zijn we bijna bij het eindpunt van vandaag, een camping aan het Hilgelomeer.
De paden die op de kaart staan aangegeven zijn inmiddels gedeeltelijk veranderd in water en dus moeten we nog door wat weilanden en over een aantal afrasteringen voordat we aankomen op de camping.
Een leuke camping met een goed restaurant (moesten we noodgedwongen uitproberen omdat ons vacuüm verpakte vlees open was gegaan en bedorven was). Er was geen kampwinkel aanwezig. Op doordeweekse dagen verkopen ze wel brood. Drank was te koop in het restaurant.

Dag 11
maandag 29 juni 1998
Dit wordt onze laatste wandeldag.
We gaan via dezelfde weg als gisteren door de weilanden om weer terug te komen op het Noaberpad. We lopen al snel Winterswijk binnen, via een leuk pad langs een waterloop. In het Willink-plantsoen hebben we ons ontbijt genuttigd.
Hier volgt het Noaberpad een heel stuk dezelfde weg als het Scholtenpad.
Het is een erg winderige dag en het dreigt steeds te gaan regenen, maar dat blijft ons bespaard. De route naar ons eindpunt Oeding is niet zo lang meer en we komen dan daar ook om al om 14.00 uur aan (Duitsland).
Daar hebben we wat inkopen gedaan en zijn toen verder doorgelopen naar de Nederlandse grens. Daar komt om de twee uur een buurtbus die ons naar het station in Winterswijk brengt. Vanaf Winterswijk wilden we met de bus naar Hengelo, maar omdat het hier al schoolvakantie is rijdt de bus niet en moeten we met de trein. Ik vond het kaartje nogal prijzig. Later bleek dat we ook met een strippenkaart hadden kunnen reizen, dat was meer dan de helft goedkoper geweest, misschien een goede tip. Bij terugkomst bij de auto bleek de antenne te zijn afgebroken.

Dag 12
zaterdag 27 februari 1999
We rijden met de auto om 7.45 uur in Oirschot weg om de bus van 9.57 uur in Bocholt   naar Oeding te halen. Ditmaal gaat de reis veel sneller en zijn we om 9.15 uur al bij het station. Via internet hebben we de route per bus uitgestippeld via de site van de Deutsche Bahnhof. We willen op het station een kaartje kopen, maar komen er achter dat in Duitsland sommige bussen privé ondernemingen zijn en dus in de bus het kaartje dient te worden gekocht. We hadden de route uitgeprint zodat we alle bushaltes onderweg konden herkennen en zo wisten bij welke bushalte we uit moesten stappen. Zo waren we om 10.55 uur weer waar we maandag 29 juni 1998 gestopt waren. We vinden bij de kerk meteen de markering weer terug en vervolgen zo de laatste drie dagen van het Noaberpad. De omgeving is landelijk met soms wat huizen ook komen we langs de Italiaansche Meren; oude leemkuilen met een blauwgroene tint in het water. Het weer was prima. Het waaide niet, droog, temperatuur rond de 6 graden. Dit was in het begin wel koud, maar wat mag je verwachten in februari. Na een tijdje waren we warm gelopen.
Om 11.45 uur zien we eigenlijk al een beschut picknick plaatsje onder het frame van een oude hooiberg. De stoelen stonden al klaar. Te vroeg voor de lunch, toch maar verder lopen. Op de "Groene grens" met Nederland zien we een schuilhutje, pas nieuw zo te zien. Hier gebruiken we de lunch. Bij Barlo lopen we over een golfbaan, waar men druk bezig is met golfen. We hebben de indruk dat er verschillende sporters ver boven par zitten. De slagen die we zagen kwamen echt niet ver, maar rolden wat over het veld. Om 16.15 uur hebben we de 22 km er opzitten en zijn we terug in Bocholt, bij de auto. De antenne hadden we vanmorgen teruggeschoven zodat we op de weg naar Zevenaar ook radio kunnen luisteren. We logeren daar bij een vriendin. Petra is er niet vandaag maar we konden zoals afgesproken bij de buren de sleutel halen. Zo hebben we een goed onderkomen.

Dag 13
zondag 28 februari
Weer terug met de auto naar Bocholt. We lopen vanaf het station verder. Vandaag lopen we een heel stuk over een mooi pad, langs de rivier de Bocholter Aa. Nadien loopt het pad samen met de 100 Schlösserroute. Door de vele regen van de laatste maanden is het hier erg modderig, al kunnen we telkens wel een droog stukje vinden. We gaan de grens naar Nederland weer over, ditmaal over een verharde weg richting Gendringen. We wijken hier even van de route af en duiken hier een kroeg "Te Pas" in om een lekker kopje koffie en thee te drinken. Van buiten ziet het er oud uit, maar binnen super modern. We gaan dan richting Azewijn. Het eindpunt van vandaag. Het is een lange rechte weg met veel wind. Onderweg bellen we via de mobiele telefoon Petra. Het eerste half uur is ze in gesprek. Als we nog 10 min moeten lopen krijgen we haar uiteindelijk aan de lijn. We spreken af dat Petra ons bij de kerk op komt halen. In Azewijn is geen openbaar vervoer. Wel een Mobitax, maar het zou bijna 50 gulden kosten om ons naar Zevenaar te brengen. Een beetje teveel van het goede. Bij de kerk aangekomen waait het nogal en gaan we het café tegenover de kerk binnen. Er zijn geen andere klanten maar we zijn welkom. Een trappist hebben ze niet, dus maar een gewoon biertje. De waardin snapt er niets van: morgen naar Emmerich. Dit is 5 km van Azewijn en we lopen er 30 km over. Ook snapt ze niet dat we vanavond eerst naar Zevenaar gaan om vervolgens hier morgen weer terug te komen. Wel wist ze dat het morgen heel slecht weer zou gaan worden. Het was er erg gezellig.

Dag 14
maandag 1 maart 1999
De laatste dag van het Noaberpad.
De waardin had gelijk zo zou blijken. Het was regenachtig toen Petra ons met de auto in Azewijn afzette. De regencape en gamaschen dus aan. Maar na een uurtje was het alweer droog echter voor korte tijd want even later begon het weer en het ging ook steeds meer waaien. Het leek soms wel zoals je soms in een film ziet: waar de regen met vlagen over het land heen waait. We komen nog een zeer agressieve hond tegen. De eigenaar had deze bij het huis loslopen. We hadden geluk dat we niet gebeten werden, omdat de baas hem of  haar terug riep. Deze hebben we wel proberen duidelijk te maken dat ze zo'n hond niet los moeten lopen lopen. Belachelijk zeg!! We zetten koffie en thee in een bushokje. Droog en uit de wind. Nu gaan we de Galgenberg beklimmen. Wel van 15 tot 62 meter boven N.A.P. Hier konden vroeger de tot de galg veroordeelden van hun laatste uitzicht genieten. Het Pieterpad loopt een stukje verderop ook samen met het Noaberpad. We zien nergens een overdekte lunchmogelijkheid dus lopen we maar het dorpje Elten in. Hier gebruiken we een bushokje waar we precies voldoende ruimte hebben om droog wat soep en thee te bereiden. Het was al harder gaan regenen en waaien maar nu gaat het nog harder tot een flinke storm met stortregenen aan toe. We hebben een regenponcho aan en gamaschen. De bovenste helft van onze broek wordt alleen nog nat. Normaal niet zo'n probleem maar nu het met bakken uit de lucht komt is het wat minder. Nu moeten we nog 10 km langs de Rijn, het laatste stuk. We hebben de wind in de rug, maar het regent zo hard dat het water van boven in onze waterdichte bergschoenen waait. Dit was niet meer leuk. Ook bij het eindpunt: De Martini kerk in Emmerich, waaiden we weg. We hebben vanwege het slechte weer zelfs geen foto gemaakt van het eindpunt.  Het was toen 15.15 uur. We moesten nog naar het station. Waar we de trein naar Bocholt, en naar onze auto, wilden nemen. Bij het stationsgebouw aangekomen hebben we het water uit onze schoenen gegoten. Er kwam een flinke plas uit. Bij het uitwringen van de sokken hetzelfde resultaat. Onze "sneldrogende" safaribroeken waren ook zeiknat. Een paar oudere Duitse vrouwen zagen dit en kwamen informeren of we het koud hadden. Volgens de vrouwen konden we ons in de trein die over een kwartier zou vertrekken wel warmen. Deze trein kwam echter niet, zo werd even later omgeroepen. Als we geluk hadden zou er een uur later wel één komen. Dus maar de restauratie in. Hier zat nog een junk uit Nederland welke de peuken uit de asbakken haalde om vervolgens met een geleend vloeitje een nieuw shagje te draaien. Om 16.37 uur vertrokken we uiteindelijk. Toen we terug waren in Bocholt waren onze broeken weer droog. Via Petra waar we onze spullen ophaalden en nog lekker gegeten hadden vertrokken we weer naar Oirschot. Het was toen droog.

 Homepage Peellandpad Noaberpad Vennekespad

Vennekespad

Streekpad 5, Zuidoost-Brabant 200 km 

Het Vennekespad, streekpad door de Meierij en de Kempen. Langs de Dommel, de Leij en de Reusel, door de Mortelen en de Kampina, langs de Oisterwijks vennen en de Cartierheide, over De Plateaux (en een paar keer een stukje door België heen). Veel natuur en natuurlijke Brabantse dorpen, watermolens en boerderijen, oude landbouwnederzettingen en ook moderne varkensbedrijven. Het Vennekespad laat zien wat er bleef, en wat er verandert bij het economisch succes van het zuiden.

Wij hebben tot nu toe 2 etappe gelopen

Ons startpunt was in Oirschot "De Mortelen".

Het Landschap
Het landschap is bijzonder fraai. Je doorkruist hier en daar een landgoed en loopt door bossen.

Rustmogelijkheden
Voor het deel wat wij hebben gelopen, voldoende.

Overnachting
In dit deel van Brabant zijn vooral veel mini campings aanwezig. Het is een vrij toeristisch gebied, dus kamperen is geen probleem. Er zijn ook een aantal campings met trekkershutjes.

Openbaar vervoer
Vooral rondom Eindhoven helemaal geen probleem. In het gebied van Gorp en Roovert iets minder goed geregeld, maar nog steeds goed te doen.

later meer.

Dag 1
Oirschot - Eindhoven
September 1997
We vertrekken lopend vanuit Oirschot en lopen door een bosrijk gebied richting Liempde. Onder weg zijn er veel monumentale panden te zien. Via Sint Oedenrode en Nijnsel komen we langs de Dommelvia een heel mooi pad. Via de Technische Universiteit Eindhoven komen we bij het station. Afstand was 47 kilometer, veel voor een dag maar we hadden een rekenfoutje gemaakt.

Dag 2
Eindhoven -  Soerendonk
Mei 2002.
Om 7.30 uur aangereden naar Soerendonk. Daar zetten we onze fietsen aan een hek in het centrum. We rijden naar Eindhoven en zetten onze auto bij het beginpunt, aan het eind van de aanlooproute (het station). We verwonderen ons erover dat we midden in de stad zo’n groene omgeving hebben. Al vrij snel lopen we naast de Kleine Dommel richting Geldrop. In Geldrop is een grote omleidingroute. Waarbij we naast de Kleine Dommel blijven lopen. Deze rivier is hier opnieuw gemeanderd. Hierdoor mijden we de bewoonde kern en lopen door een prachtige groengebied. Na Geldrop komen we weer op de route. De bewolking verdwijnt langzaam. We wandelen door natuurgebied de Groote Heide, over een knuppelbrug. Er zijn hier veel recreanten Het is Hemelvaartsdag. Dus niet zo vreemd. De kikkers kwaken dat het een lust in de vennen. We komen in de buurt van de snelweg. Er ligt, merken we nu dus een prachtig natuurgebied aan de A2  onder Eindhoven. We horen de auto’s op de snelweg goed. We hebben er vanmorgen nog gereden. We koken water voor de instant soep en thee bij een bankje. Een paar wandelaars, ook gewapend met een dagrugzakje passeert ons terwijl we ons brood opeten. Als we weer aanlopen, komen we een jogger tegen. De bomen hebben net nieuw blad. Er zijn veel kleuren groen, nu alles begint uit te schieten in de natuur. Via Leende lopen we naar Soerdonk. Nadien fietsen we terug naar de auto.

Peellandpad Noaberpad Vennekespad Homepage