Homepage
 

Reisverslag Marokko.

27 oktober – 12 november 2012

27 oktober
Casablanca

Na de strenge controle op Schiphol, waar een meereizende Marokkaan nog moeilijk zit te doen, vertrekken hierdoor 45 minuten later naar Casablanca (Marokko). Nadat daar aangekomen, ook de rugzakken lang op zich laten wachten op de bagageband, zoeken we het pinapparaat. We vinden het aan de andere kant van het vliegveld. Een taxichauffeur is zo gevonden. Hij heeft een Tomtom en kost 300 dirham (27 €). Om half een 's nachts komen we dan bij ons via internet geboekte hotel Ennasma. Helaas verkopen in het hotel geen flessen water en gaan dus gewoon maar slapen.

 Onderweg naar de trein zien we deze halal slachterij.

27 oktober
Marrakesh
We reizen per trein met de trein naar het 230 km verder gelegen Marrakesh. Dit verloopt soepel. Het duurt wel 3 uur voordat we er zijn. Maar dan zitten we ook in het bergachtige zuiden van Marokko. Een stadbus brengt ons verder naar het toeristisch centrum nabij het Djemmaa el FNA plein, waar het wemelt van de bedrijvigheid en mensen. Slangenbezweerders, paardenkarretjes, fruitstalletjes, mannetjes met apen. Alles in het werk om wat geld te verdienen bij toeristen. Al is het maar om een foto te maken en daar dan de hoofdprijs voor te vragen. De Lonely Planet gebruiken we om een geschikt hotelletje uit te zoeken. Het zit vlak bij het plein. Voor 100dh kunnen we overnachten in het Essaouira hotel. Later op een dakterras van een café overzien we even de stad met op de achtergrond de bergen.

 

28 oktober
Marrakesh
Na een ontbijtje op een zonnig dakterras van ons hotel, zoeken we een Geocache op, in een parkje vlakbij het plein. Uit de log pogingen op internet, maakte we al op dat de cache niet op zijn plaats zou liggen, maar in handen van een plaatselijk mannetje. Als we even op de plek van de coördinaten zoeken, komt het mannetje al op ons af en vraagt of we iets zoeken. Wij vertellen hem dat hij heel goed weet wat we zoeken. Hij legt uit dat hij geen inkomen heeft, en zo toch aan geld wil komen. Hij wil dus geld om te loggen. Het beetje geld wat wij hem aanbieden vindt hij te weinig, waarop we een foto van hem maken als bewijs en vertrekken. We wandelen dan een route uit de Lonely Planet die ons door het oude staddeel leidt met kleine straatjes en veel winkeltjes. Met het kaartje uit het boek komen we er niet helemaal uit. De gps geeft weer uitkomst. We hebben er de Citymap van Marokko er op staan, met veel straatnamen en andere makkelijke punten zoals winkels, banken en bijv. Apotheken en ziekenhuizen. Onderweg eten we op een hoog dakterras midden in de oude stad. 's Avonds schuiven we aan op 't Djemmaa el FNA plein waar veel eettentje hun stalletje elke namiddag opbouwen om daar hun restaurantje te houden. Iedereen probeert elke toerist binnen te praten. Er wordt vlees en vis geroosterd. Salades en groenten staan al klaar. Er staan bankjes waar een ieder aan een tafel kan gaan zitten. De frisdrank wordt gekoeld aangevoerd. Uiteindelijk zijn we net zoveel kwijt als in een gewoon restaurant. Maar het was wel leuk. Op het plein staan mannen een verhaal te vertellen. Al vertellend halen ze geld op. Wij verstaan er niets van. Jeannette staat klaar om een foto te nemen.

Hier worden de verhalen vertelt.

 De man komt meteen zijn geld op eisen. Er staan wel honderd mannen om heen. Iedereen volgt rustig het verhaal. Staand, gehukt of zittend op de grond. Er is muziek. Het hoge geluid van de fluit van een slangenbezweerder die een slang laat dansen. Ook hier kost elke foto geld. Mensen in rare uitdossingen willen met je op de foto met hetzelfde doel.

 Avondmarkt

 

Lampenwinkel.

29 oktober
Marrakesh

We zoeken het CTM busstation op om een kaartje te kopen voor morgen. Een mannetje vangt ons in de hal van het busstation op. Hij spreekt Engels en wijst ons de weg. Voor 95 dh mogen we morgen met busnummer 19 mee naar Ouarzazate, 180 km over de weg richting de woestijn. Nadien zoeken we in het nieuwe centrum een Geocache op die wel gewoon op zijn plaats ligt. In een muur bij een groot kruispunt. We nemen de bus weer terug naar het oude centrum. We zitten een tijdje op een bank bij het plein en zien inwoners en toeristen voorbij lopen. De paardenkarretjes staan in de rij te wachten totdat ze weer een ritje krijgen.

 

30-31 oktober
Ouarzazate

We lopen met al onze spullen in onze rugzak naar het busstation anderhalve kilometer verderop. Daar moeten we nu weer betalen voor de bagage. Ze vinden ook altijd wat. We doen er moeilijk over, want we weten dat dit geld in de zakken van de chauffeur en of bijrijder terecht komt. Ook ticket, zouden we eerst wel krijgen, maar nadien toch weer niet. Ook de bijrijder wil bij het in pakken van de bagage weer 10 dh per zak. Dit weigeren we en verwijzen naar het mannetje dat al iets ontvangen heeft. Er onder uitkomen kunnen we niet. Het zit in het systeem in. De bus rijdt een bergpas over. Verschillende inlandse passagier worden ziek van de manouvers van de bus. We zien veel ongebruikt land onderweg.

In de oase Ouarzazate aangekomen gaan we op zoek naar hotel Royal. Het is een leuk rustig stadje. De huizen zijn allemaal dezelfde kleurrood geschilderd, met bovenop mooie torentjes. Aan een groot plein zitten gezellige terrasjes. Door de aanwezige wifi houden we ons op de hoogte van het thuisfront. 's Middags bezoeken we verschillende reisbureautjes om een toertje door de woestijn te boeken. We boeken een vijf daagse reis met jeep en drie dagen wandelen bij Daya travel. De man spreekt Nederlands en heeft wat we willen. We blijven nog een dagje hier waarin we de filmstudio’s bezichtigen. Wel leuk, buiten opgezette mini dorpjes waar ze westerse films opnemen met beroemde filmsterren. De gids vertelt moeiteloos in 4 verschillende talen. We nemen ook nog een kijkje in een oude nederzetting. Kasba genoemd.

 

1 november
Zagora
We worden door de "gids" van vandaag bij ons hotel op gehaald. Hij spreekt echter geen woord Engels. Hij kan ons niet eens duidelijk maken dat we bij ons bureautje van gisteren eerst de rekening gaan betalen. Iets wat we met Abdel wel afgesproken hebben. Hier spreken we hem maar meteen op aan. Maar ja, er is geen andere op dit moment. Hij zal voor de terugweg wel een verstaanbare gids regelen. En krijgen we alsnog uitleg over het gebied wat we doorrijden. De jeep die hij bij heeft ziet er wel prima uit. De omgeving is wel mooi. Alles wat de gids kan zeggen is dat er veel mooie bergen zijn. Soms stopt hij zodat we foto’s kunnen maken, maar hij is vooral bezig om te bellen. Het lijkt wel of hij er nog een bureautje op na houdt. Hij kent wel wat Frans. Hij regelt wel een Engelse gids voor een oude nederzetting, een kasba. Het plaatselijke mannetje legt wel leuk uit. Hij kent ook een aantal Nederlandse woorden. We komen op het einde bij een zilversmid. Hij heeft nog van alles te koop. We geven de gids een fooi en vervolgen onze weg. 250 km vanaf Ouarzazate loopt de weg bijna dood en komen we bij ons onderkomen voor de nacht. Onder Zagora is een Auberge/hotel. Het heeft kamers en een soort tenten. De muren zijn van een soort kleimodder. Het dak is van stof. Het ziet er wel apart uit. We krijgen thee met koekjes en nootjes. Er is een douche. Stroom hebben ze alleen doormiddel van zonne-energie.

 

2 november
Sahara

De muggen houden ons in het begin van de nacht nog wel bezig. Er zitten allerlei gaten en kieren in het gebouwtje. Een tapijt dient als deur.

Na het ontbijt blijken de kamelen nog een uurtje vertraging te hebben in de woestijn. Alles wordt al naar buiten gebracht om op de kamelen te laden. Inclusief onze rugzakken. Deze gids spreekt wel Engels. Na 200 meter moeten we een stukje terug.

We vragen of we al “lost” zijn. Hasan heet de gids, een jonge gast met leuke zwarte krullen. Yousef is de kok en kamelen man. Koken doet hij echter niet. Ze hebben een lange doek om hun hoofd tegen de zon. Het terrein is er redelijk vlak. Soms wat zandduinen, maar nooit hoog. We nemen na een uurtje of 3 lopen pauze in de schaduw van een grote boom. Eerst krijgen we nootjes en koekjes. Later staat er op het menu een salade van tomaat, paprika, olijven etc. We blijven hier de heetste uren van de dag. We zien ook een paar andere groepjes die her in de buurt rusten. De gidsen kennen elkaar wel. We lopen nadien ook met een ander groepje op. De ondergrond is redelijk hard. Hier en daar een struik en of zand wel verwonderlijk dat hier iets kan groeien. We komen ook nog wilde kamelen tegen. Ook het kamp slaan we niet ver van 2 andere groepen op. We wassen ons achter de tent met wat water. Hasan, de gids maakt bij het donker worden een vuurtje. De zon gaat onder aan de horizon. Later vullen sterren de hemel. Door het beperkte licht zien we hier zoveel meer sterren. Hier en daar zien we een vallende ster. Het eten heeft uren lang gestoofd. We eten kip met groenten en brood. Wij slapen in de tent. Het tentje wat voor ons bedoelt is, was veel te klein. Hasan en Yousef slapen buiten. Op de kameel worden ook de slaapmatjes gedragen.

3 november 20 km
Sahara
Na een verzorgt ontbijtje, pakken Yousef en Hasan de spullen weer op de kamelen. De temperatuur is 30 graden overdag, weinig wolken. We verlaten de duinen en lopen over een harde ondergrond met stenen. De kamelen volgen trouw. Vroeger is hier een groot meer geweest.  De gids zingt soms een liedje. Na 11 km lopen komen we in een gebied met duinen en bomen. Onder een boom leggen Hasan en Yousef de matjes weer uit voor een grote pauze.

Op het einde van de pauze lopen we naar een bron. De gids geeft de kamelen water. Ze slurpen het met liters tegelijk naar binnen.

Nadien laten ze zich niet meteen vangen door de gids. Yousef lokt ze met graan, waarna ze toch weer met een touw in hun bek trouw meegaan. De pauze duurt tot na vieren en we lopen dan nog 9 km. Met de gps kunnen we het precies zeggen. Hasan heeft een interne gps, zegt hij telkens. Ze beladen de kamelen ook telkens anders, echt systeem zit er niet in. Ze binden tot het touw op is. De verdeling in gewicht al is soms zo fout dat de manden naar 1 kant van de kamel schuiven. We komen op de slaapplek aan als de zon al donker is. Niet echt goed getimed door de gids. Ze zetten de tent in het donker op. Later zitten we alweer met een gezellig vuurtje de sterren te bewonderen. Het brood wordt met het avondeten opgepiept door het in het vuur te leggen. Op het einde van de avond is het gas, waar ze eten mee koken, op en maken ze thee met de kooltjes van het vuur waar ze de ketel in zetten.

 

4 november 18 km
Sahara

Ze maken het vuurtje weer aan om het water voor de munt thee te koken. Ze gebruiken hier ook veel suiker in de thee. De kamelen blijven 's nachts goed bij de tent. Ze worden aan hun benen bij elkaar gebonden zodat ze maar hele kleine stapjes kunnen maken. Het weer is rustig. Geen zandstormen zoals vorige week, zo vertelde de gids. Het afval wordt allemaal op gestookt waarna het zand er weer over gaat. De woestijn heeft nu wat heuveltjes. Maar het blijft goed vlak. Na 15 km hebben we weer de lunchstop. Nadien lopen we verder langs een bron naar de bedoeïenen tenten, die als een soort hotel fungeren. Hier krijgen we een kamer. We spoelen ons in de beperkte badkamer af met een emmer water en lopen net als iedereen naar boven op de hoogste zandduin. Hier zien we de zon in de woestijn onder gaan. We ontmoeten ‘s avonds Fatou en Hamou, een Frans paar wat in Casablanca woont en werkt. We raken aan de praat en krijgen een uitnodiging voor de laatste dag van deze reis. Ze wonen vlak bij het vliegveld en we mogen bij hen komen eten en slapen. Die uitnodiging slaan we niet af. Omdat ze zelf ook Berber zijn en spreken weten ze veel van de gewoontes en gebruiken van de Marokkanen. Na zonsondergang, blijft het nog war en gaan buiten zitten.

 

5 november
Ouarzazate
De gids staat al vroeg klaar om ons te wekken voor het ontbijt. De jeep zou al onder weg zijn. Nadien rijdt jeep door de woestijn terug naar het laatste dorp. Hier geven we Hasan een fooi en nemen afscheidt van hem. Yousef moet met de kamelen  lopend terug brengen naar het dorp. De jeep rijdt ons terug naar Ouarzazate.

Jeannette heeft allemaal uitslag van kamelenvlooien. Het jeukt behoorlijk.

 

6 november
Fes

We proberen een bus te regelen naar Fes. Een volgende stad die we willen gaan bezoeken. Dit blijkt niet gemakkelijk te zijn. Er zijn nu feest dagen. De eerste bussen zitten vol. We moeten ook nog wat bijkomen van de reis. Jeannette heeft veel jeuk van de kamelenvlooien. De apotheker heeft er een goed middel tegen. Vincent zijn darmen zijn van streek en ligt een dagje op bed. Op 7 november kunnen we s avonds om 23 uur met een bus mee. Het duurt veertien uur voordat we met een overstap in Casablanca in Fes aan komen. De bussen op zich zijn wel goed, maar ook niet extra lux. Ook is er ‘s nachts veel verkeer op de weg. In Fes bied een taxi chauffeur ons een ritje naar de medina aan voor 50 dh. Een andere taxi telt 10 dh. De kleine taxi probeert onderweg ook nog andere passagiers mee te nemen. Een goed gebruik hier. Zo komen bij een poort. Hier is hotel Cascade waar wij ons onderkomen voor de komende dagen vestigen. Gidsen bieden zich meteen aan, ze raden ons ook een ander hotel aan. Wij gaan naar het goedkope, door de Lonely Planet aangeraden hotel. Het kost 160 dh, goedkoop voor medina, Fes begrippen. Het ziet er van buiten ook leuk uit.

De medina van Fes is oud en authentiek. Het staat ook op de wereld erfgoed lijst van de UNESCO. Oneindig veel kleine straatjes met allemaal kleine winkeltjes. Met mensen die allemaal hun waar willen verkopen.

Er zijn relatief niet veel niet veel toeristen. Soms een bus die de straten bezetten. Iedereen wil ons in hun restaurantje en laten dit ook horen. Als je maar half kijkt, zit je er al bijna. De huizen zijn hier veelal geel. Er staan om ons hotel 6 moskeen, die ons van tijd herinneren aan het geloof. In de straatjes is het een drukte van belang. Veel oude gebouwtjes. We worden 1 keer gefopt met een thee van 20 dh. Eerst vragen, en dan pas gaan bestellen. In de volgende dagen lopen we een paar keer door medina, en zien telkens weer wat andere staatjes. Straatjes waar ze alleen maar schoenen verkopen. Koper en andere metalen kloppen. Ze worden ter plekke gemaakt. Trommels, complete leerlooierijen.

Voor aan de straat zitten dan winkeltjes, die de spullen verkopen. Een gids leidt ons door een leerlooierij. De werkomstandigheden zijn niet goed. Mensen staan tot hun middel in de verschillende baden. Alles mooi van boven te zien.

9 november
Fes

We kopen een kaartje voor de trein terug naar Casablanca. We lopen ook een plaatselijke groene route door de medina. We komen langs Riads, ommuurde huizen. Van buiten zie je alleen een klein deurtje waarna je in een grote binnentuin komt, omringt met mooie gebouwen. Studenten willen zich ook als gids aanbieden en laten zich soms moeilijk van je af houden. We moeten heel duidelijk zijn dat de jongen niet mee hoef te lopen.

 

11 november
Casablanca

We nemen de trein naar Casablanca en worden opgehaald door Hamou. Hij wordt onderweg nog van achter aangereden met zijn auto. De onoplettende taxi chauffeur probeert de deuk te bagatelliseren en zegt dat het allemaal wel meevalt. De laatste avond eten we dus bij Fatou en Hamou en eten couscous. Het is allemaal natuurlijk veel te veel. Wel lekker zo bij een echt Marokkaans gezin. Een dag later brengt een taxi ons naar het vliegveld waarna we onze vakantie aan Marokko afsluiten.

 

 


 

 

Homepage

Hebt u vragen, op- of aanmerkingen? Stuur ons uw reactie.